"เจ้า..."
รูม่านตาของชายหนุ่มพลันเบิกโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
ในชั่วขณะที่สาวน้อยพุ่งเข้ามาถึงตรงหน้า เขารู้สึกได้ว่าพลังปราณของตนประหนึ่งปะทะเข้ากับกำแพงเหล็ก ไม่เพียงทำร้ายอีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่น้อย กลับต้องมองดูหมัดเล็ก ๆ ของนางกระแทกใส่สันจมูกของตนอย่างสิ้นหวัง
"โอ๊ย..."
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ชายหนุ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดระลอกใหญ่ที่ถาโถมเข้าใส่ น้ำตาคลอ เลือดกำเดาพุ่งพรวด เขารีบยกมือป้องจมูกแล้วถอยกรูด
ภาพเหตุการณ์นี้ ทำให้เหล่าชายหนุ่มสาวน้อยที่อยู่โดยรอบถึงกับตะลึงงัน
เกิดอะไรขึ้น?
นั่นมันฝ่ามือเต็มกำลังของขั้นสูงสุดระดับก่อนฟ้าเชียวนะ พลังปราณน่าสะพรึงกลัวราวกับกลายเป็นแก่นสาร ถั่งโถมดุจภูผาถล่มทะเลทลาย
แต่ภายใต้การจับจ้องของพวกเขา กลับเห็นเด็กสาวผู้นั้นเดินเข้าไปใกล้ แล้วใช้หน้าท้องอันอ่อนนุ่มรับลงอย่างง่ายดาย
ถูกต้อง นางไม่ได้หลบหลีก ไม่ได้ตอบโต้ แม้แต่จะปัดป้องก็ไม่มี ใช้เพียงส่วนที่อ่อนแอที่สุดในร่างกายมนุษย์รับฝ่ามือนี้อย่างสบาย ๆ
แล้วหลังจากนั้นนางไม่เพียงไม่เป็นอะไร ยังยิ้มแย้ม แล้วต่อยอีกฝ่ายหนึ่งหมัด ล้วนเป็นการเล่นสนุกล้วน ๆ
ณ วินาทีนี้ ไม่ต้องพูดถึงเด็กหนุ่มเหล่านี้ตรงปากทางเข้าหุบเขาซางลิ่งเลย แม้แต่ผู้ชมจำนวนนับไม่ถ้วนนอกรูปภาพวาดแดนสวรรค์ก็ล้วนส่งเสียงฮือฮา
"เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?"
"ขั้นสูงสุพระดับก่อนฟ้าคนหนึ่งโจมตีเต็มกำลัง กลับทำร้ายนางไม่ได้แม้แต่เส้นขน?"
"ไม่...เด็กสาวคนนี้มีระดับการบำเพ็ญใดกันแน่?"
...
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์อึกทึก รวมถึงผู้รับผิดชอบแต่ละยอดเขา และเจิ้งชิงซื่อกับป่าวิหคบนที่นั่งผู้อาวุโส ต่างอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า
แม้แต่ฉู่หลิงเฟิง สีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึมขึ้นมา
"รากฐานเทพมารช่างน่าสะพรึงยิ่งนัก ร่างกายเนื้อหนอ สมกับไร้เทียมทานในระดับเดียวกันจริง ๆ!"
ในใจของฉู่หลิงเฟิง ศิษย์ของตนมีพรสวรรค์หาใดเทียบ หลังจากหลุดพ้นจากพรหมลิขิตตระกูลแล้ว ก็ถูกกำหนดให้ไร้ผู้ทัดเทียมในรุ่นเดียวกัน