"อ๊ะ…… ถูกพวกเจ้าจับได้แล้ว…… น่าอายจริง ๆ!"
"ข้าบอกพวกเจ้านะ อย่าเอาไปพูดเด็ดขาดรู้หรือไม่?"
"เห็นนี่หรือไม่? เขาคือบรรพชนอิทธิฤทธิ์แห่งทะเลสาบหลอมกายของยอดเขามารแท้จริง ระดับอิทธิฤทธิ์ขั้นสี่เชียวนะ!"
"เมื่อครู่เกิดศึกใหญ่ที่ยอดอสูร เจ้านี่ไม่ยอมออกรบเพื่อสำนัก กลับอาจหาญมาลอบโจมตีเขาหลิงซีของข้า ข้าก็เลย 'ตูมตูม' ต่อยเขาไปสองหมัด เห็นรอยคล้ำรอบดวงตาสองข้างนั่นหรือไม่? ฝีมือข้าทั้งนั้น!"
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเหล่าศิษย์กลุ่มนั้น เยี่ยนหลิงเอ๋อก็แสดงท่าทีเขินอาย แต่ขณะพูดกลับยิ่งพูดก็ยิ่งเร่าร้อน พลางต่อยเข้าเบ้าตาของผู้แข็งแกร่งระดับอิทธิฤทธิ์นั้นอีกสองหมัด
แม้พลังการฝึกตนของอีกฝ่ายจะถูกผนึกไว้ แต่เรือนกายกลับแกร่งดั่งเหล็กกล้า หมัดทั้งสองนี้ทุบลงไป แทบทำให้เยี่ยนหลิงเอ๋อเจ็บจนเขี้ยวกัดฟัน
ทว่ารอยคล้ำรอบดวงตาของบรรพชนอิทธิฤทธิ์ผู้นั้นก็ทวีความเข้มขึ้นอีกหนึ่งส่วน เห็นได้ชัดว่ารอยคล้ำดำเช่นนี้เกิดขึ้นได้ มิใช่เพียงสองหมัดอย่างที่เยี่ยนหลิงเอ๋อกล่าว
เหล่าศิษย์เขามู่เหยากลุ่มหนึ่งฟังจนอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ผู้แข็งแกร่งระดับอิทธิฤทธิ์ ถูกกลุ่มรุ่นเยาว์ของตระกูลเยี่ยนรุมชก? ถึงกับถูกทำร้ายจนสภาพเป็นเช่นนี้?
นี่คืออิทธิฤทธิ์แท้หรืออิทธิฤทธิ์ปลอมกันแน่!
"ดูสายตาพวกเจ้าสิ? เจ้านี่เป็นผู้แข็งแกร่งระดับอิทธิฤทธิ์จริง ๆ เห็นรอยขาวบนคอเขาไหม? ข้าใช้กระบี่ฟาดน่ะ เมื่อครู่มีเลือดออกด้วยซ้ำ เพียงแต่ฟื้นฟูกลับไปแล้วเท่านั้น!"
"หากไม่เชื่อก็เอากระบี่พวกเจ้าให้ข้าใช้หน่อย มีดก็ได้……"
ด้านข้าง เมื่อเห็นสายตากังขาของเหล่าศิษย์เหล่านั้น เยี่ยนฉิงเอ๋อก็ไม่พอใจ นางฉวยมีดบินควบคุมอาวุธของศิษย์ระดับก่อนฟ้าคนหนึ่งของเขามู่เหยามาถือไว้ แล้วฟาดลงอย่างแรงใส่คอของผู้แข็งแกร่งระดับอิทธิฤทธิ์นั้น
เสียง "เคร้ง" ดังขึ้น อาคมบนมีดไหลเวียน แต่กลับแตกกระจายในชั่วพริบตา จากนั้นมีดเล่มนั้นก็หักเป็นหลายท่อน
"ว้าว……"
เกิดเสียงฮือฮาทั่วบริเวณ เหล่าศิษย์ทุกคนแสดงสีหน้าตื่นตะลึง มีแต่ศิษย์ที่ถูกฟาดมีดจนหักนั่นแหละที่ตาแดงก่ำทันที เกือบจะร้องไห้ออกมา