"นี่คือราชโองการเก้าชีพจรแห่งยอดอสูร สามารถระดมพลังแห่งเก้าชีพจร พร้อมเปิดใช้ค่ายคุ้มครองสำนัก ใต้ระดับฉางเซิงมิอาจทำลายได้!"
"นอกจากนี้ ตามหลักแล้วสำนักจะมอบสมบัติวิญญาณให้ผู้อาวุโสทุกคนหนึ่งชิ้น แต่ข้าพิจารณาจากการต่อสู้ของท่านฉางเซิงแล้ว ท่านมีกระบี่คู่ใจของตนเอง ข้าจึงไม่ให้สมบัติวิญญาณแล้ว!"
"ว่ามาเถิด ท่านฉางเซิงต้องการสิ่งใด มูลค่าเทียบเท่าสมบัติวิญญาณขั้นจื่อฝู่ ขอเพียงเอ่ยปาก!"
จื่ออวิ๋นซูเอ่ยถึงอีกเรื่องหนึ่ง ดวงตาของเยี่ยนฉางเซิงเป็นประกาย
แม้ตอนนี้เขาจะร่ำรวยมหาศาล แต่เรื่องได้ผลประโยชน์เช่นนี้ ใครจะรังเกียจว่าได้มากเกิน?
"ท่านเจ้าสำนัก... ข้ามิได้ขอสิ่งใด ขอเพียงเส้นทางการค้าที่เปิดกว้าง ท่านว่าอย่างไร..."
เยี่ยนฉางเซิงยิ้มเผยไรฟัน ช่วงนี้เขาก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ เพราะด้วยทรัพยากรในมือ หากมีเส้นทางการค้าจริง รายได้ย่อมมหาศาลเกินจินตนาการ
"ข้อนี้ท่านไม่จำเป็นต้องร้องขอจากข้า หากมีสิ่งใดต้องเปลี่ยนมือ มอบให้ผู้อาวุโสหลิงเฟิงก็พอ!"
"ด้วยความสามารถของผู้อาวุโสหลิงเฟิง แคว้นบำเพ็ญรอบข้างเขาจัดการให้ได้หมด ท่านขอสิ่งอื่นเถิด!"
จื่ออวิ๋นซูพยักหน้าเล็กน้อย มิได้ฉวยโอกาสจากเยี่ยนฉางเซิง
"จริงรึ... เช่นนั้นข้าขอตราผ่านสำนัก ต่อจากนี้ไปยังห้าสำนักเก้ายอดแปดสิบเอ็ดชีพจรของสำนักไหนก็ได้อย่างอิสระ เป็นอย่างไร?"
เยี่ยนฉางเซิงดีใจ ร้องขออีกครั้ง
"ไม่มีปัญหา!"
"ต่อไปหากต้องการสิ่งใด มาหาข้าได้ทุกเมื่อ!"
เมื่อได้ฟัง จื่ออวิ๋นซูทิ้งราชโองการไว้บนแผ่นป้ายยอดอสูร แล้วส่งให้เยี่ยนฉางเซิง
"ขอบพระคุณท่านเจ้าสำนัก ข้าขอตัวลา!"
เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งเค่อ บัตรสัมผัสประสบการณ์ขั้นจื่อฝู่ของเขาก็จะหมดอายุ เยี่ยนฉางเซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่ำลาครั้งหนึ่งแล้วจากไปทันที
"อายุกระดูกราวไม่ถึงสามสิบปี ขั้นจื่อฝู่สมบูรณ์!"
"เป็นไปได้อย่างไร?"
มองทิศทางที่เยี่ยนฉางเซิงจากไป จื่ออวิ๋นซูยืนนิ่งเนิ่นนาน สีหน้าจึงปรากฏความตื่นตะลึง
เมื่อเช้านี้ที่สังเกตเห็นเยี่ยนฉางเซิงครั้งแรก นางก็ดูออกว่าอายุกระดูกของเขายังไม่ถึงสามสิบ
เพื่อมิให้ดูผิด เมื่อครู่ที่ยื่นแผ่นป้ายนางจึงจงใจแตะมือเขาเล็กน้อย