“เล่าขานกันว่า เทพเจ้าแต่บรรพกาล ดวงเนตรคู่หนึ่งแปรเป็นตะวันจันทรา กระดูกสันหลังค้ำจุนฟ้าดิน หลอมมังกรยักษ์!”
“แขนขายืดออก วิวัฒน์เป็นสี่ขั้วปฐพี เครื่องในทั้งห้าจำลองธาตุทั้งห้า สายเลือดกลายเป็นแม่น้ำลำคลอง!”
“สิ่งที่เรียกขานกันว่าเทพเจ้านั้น หาใช่สิ่งที่ทายาทสายเลือดเทพมารอย่างเผ่าบรรพกาลจะนำมาเทียบเคียงได้ พวกมันกำเนิดขึ้นท่ามกลางฟ้าดิน เกิดจากการที่พลังธรรมชาติอันยิ่งใหญ่หลากหลายแปรเปลี่ยนอาณาบริเวณให้เป็นครรภ์เพาะ หล่อหลอมจนเป็นรูปเป็นร่าง!”
“ข้าพินิจภูมิประเทศพันลี้นี้ เรียบง่ายไร้จุดเด่น ไม่ควรมีอาณาบริเวณที่เกิดจากธรรมชาติหล่อหลอม!”
“ส่วนการสร้างด้วยน้ำมือมนุษย์ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย ที่นี่ไม่เหมือนมีอาณาบริเวณใดครอบคลุมอยู่เลย!”
เยี่ยนฉางเซิงแผ่จิตวิญญาณสัมผัสคลุมรอบพันลี้ จากนั้นก็เหาะขึ้นสู่ฟ้าเบื้องสูง มาถึงชั้นวายุทมิฬ ต่อให้กวาดตามองเท่าใดก็ไม่เห็นสิ่งใด จึงหันไปกล่าวกับจระเข้มังกรราชันและราชันเพลิงแดง
“ดูท่าจะไม่ใช่แค่พวกเราที่มองไม่ออก กระทั่งราชันฉางเซิงก็ยังจนปัญญา แต่ความจริงแล้ว ในนี้มีพลังอาณาบริเวณอยู่จริง แถมยังพิลึกยิ่ง!”
จระเข้มังกรราชันขมวดคิ้ว รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ผู้บำเพ็ญหาใช่ผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ทุกประการ เว้นแต่จะแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่ง จนจิตวิญญาณสัมผัสครอบคลุมหมื่นลี้ หรือไกลยิ่งกว่านั้น
หรือไม่ก็ต้องแข็งแกร่งกว่านั้น ถึงขั้นพลิกฝ่ามือลบล้างโลกากว้างใหญ่ได้ มิฉะนั้นไม่มีผู้ใดกล้าอ้างว่าตนมองทะลุทุกสิ่ง
ผู้เชี่ยวชาญขั้นสิ้นกำเนิดและขั้นหยวนอิงมิได้หยุดอยู่เพียงชั้นวายุทมิฬ พวกเขาก็สามารถบินสู่ห้วงดาว จ้องมองลงมายังโลกากว้างใหญ่ได้
ทว่าฟ้าดินล้วนมีกฎเกณฑ์ ครั้นออกจากชั้นวายุทมิฬ มาสู่ห้วงดาว ก็จะถูกความลับแห่งสวรรค์บดบัง ในห้วงดาว ด้วยระดับพลังของพวกเขา ไม่อาจมองทะลุความลับแห่งสวรรค์ได้เลย จึงไม่สามารถสังเกตแนวชีพจรธรณีบนแผ่นดินใหญ่ได้
จระเข้มังกรราชันและราชันเพลิงแดงเคยสงสัยเช่นกันว่า อาณาบริเวณภูมิประเทศตรงหน้าอาจใหญ่กว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้ แต่น่าเสียดายที่ระดับพลังของพวกเขาต่ำต้อย ได้แต่มองฟ้าจากก้นบ่อ ไม่อาจหยั่งรู้ได้