"ตูม! ตูม! ตูม..."
ขนนก กรงเล็บสัตว์ อาวุธเทพของวิเศษนับสารพัดถาโถมลงมาราวกับม่านเมฆา พุ่งชนกับแม่น้ำกระบี่สายนั้นในชั่วพริบตา
ลำแสงเจิดจ้านับไม่ถ้วนผ่าเปิดม่านหมอกสีเทา คลื่นลมปราณรุนแรงซัดกระจายออกไปทั่วทุกทิศ
พื้นดินระเบิดไม่หยุดหย่อน เนินดินเตี้ย ๆ ในรัศมีพันเมตรถูกกวาดราบเป็นหน้ากลอง เสียงระเบิดดังสนั่นจนหูแทบหนวก
"เคร้ง เคร้ง เคร้ง..."
ตามมาติด ๆ ด้วยเสียงอาวุธปะทะกันไม่ขาดสาย
"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ..."
พร้อมกันนั้นยังมีเสียงของคมมีดที่ตัดทุกสิ่งให้ขาดสะบั้น
แม่น้ำกระบี่สายนั้นพุ่งลงมาจากฟากฟ้าสูง อาวุธเทพของวิเศษทั้งหมดล้วนแตกสลาย มีสัตว์ดุร้ายเพชฌฆาตที่บินสูงอยู่บนฟ้าถูกแรงกระแทกกระเด็น อสูรกายที่ปะทะแม่น้ำกระบี่ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ
พร้อมกับรัศมีโลหิตที่ระเบิดออกมา อสูรรับใช้ในที่นั้นทั้งยี่สิบกว่าตัว ไม่ว่าจะบินอยู่บนฟ้าหรือวิ่งอยู่บนดิน ถูกฉีกกระชากหายไปเกินครึ่ง
"ซ่า..."
แม่น้ำกระบี่ร่วงลงสู่พื้นดิน ตรงใจกลางยังตำแหน่งของเจ้าคางคกนั่น
พิษหมอกที่พ่นจากปากคางคกถูกแรงสะท้อนกลับ ตามแสงกระบี่ที่ฟาดลงมา ร่างกายของมันระเบิดกลางอากาศ กลายเป็นเศษเนื้อเละเทะ
ตั้งแต่ต้นจนจบ มันไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะต้านทาน แล้วยังจะเอาอะไรมาตอบโต้อีก
สมรภูมิพลันเงียบสงัดในชั่วขณะนั้น เหล่าศิษย์สำนักอสูรเดียรัจฉานและสำนักไท่เสวียนพร้อมใจกันแหงนมอง ราวกับเห็นผี
ภายใต้สายตาจับจ้องของพวกเขา ไม่เพียงแต่อสูรรับใช้จะถูกฉีกกระชาก ของวิเศษเทพระดับนั้นก็ไม่มีข้อยกเว้น ถูกแรงระเบิดทั้งหมดกระเด็นตกลงมาจากฟากฟ้าอย่างต่อเนื่อง
ส่วนตรงนั้น ไม่ไกลออกไป เด็กหนุ่มอายุสิบสองสิบสามปีผู้หนึ่งกำลังเยื้องย่างกลางอากาศ ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้
"เขานั่นเอง... เยี่ยนฉุนเซี่ยว..."
"เป็นไปได้อย่างไร กระบี่บินนับพันเล่มเช่นนี้ แต่ละเล่มก็เทียบเท่าของวิเศษระดับสร้างฐานขั้นสูงสุด หากไม่มีพลังขั้นจินตัน จะควบคุมได้อย่างไร"
"เขาเพียงคนเดียว กระบวนท่าเดียว กลับเอาชนะพวกเราตั้งมากมายได้พร้อมกันหรือ"
เสียงตื่นตะลึงลั่นออกมา เหล่าศิษย์สำนักอสูรเดียรัจฉานและสำนักไท่เสวียนรู้สึกเพียงว่าหัวสมองตื้ออื้อ ความเย็นเยือกวาบหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม