"การได้เป็นใหญ่สูงสุด ณ ที่แห่งนี้ ไม่มีอะไรเหนือกว่าแล้วงั้นหรือ?"
เยี่ยนหลิงเอ๋อตาเป็นประกาย
ไม่มีใครไม่อยากเป็นผู้อยู่อย่างอิสระ ทำตามใจปองทุกสิ่ง
อำนาจ คือหนทางลัดสู่หนทางนั้นเสมอ หากไร้ซึ่งอำนาจ สิ่งเหล่านี้ก็ไร้ความหมาย
แม้ผู้บำเพ็ญจะฝึกฝนเพื่อความเป็นอมตะ แต่สิ่งที่เรียกว่าอมตะนั้น ก็ยังไม่อาจเทียบเท่าอำนาจสูงสุดที่เหนือกว่าใครได้
ในวงการบำเพ็ญก็มีจอมยุทธ์สูงสุด สภาวะไร้เทียมทานในตำนานคือขั้นจอมยุทธ์สูงสุด
เมื่อก้าวถึงขั้นนั้น ต่อให้มีอายุขัยนิรันดร์ เพียงหนึ่งคำสั่ง ก็สามารถทำให้เจ้าตายได้ในชั่วพริบตา
ในวงการบำเพ็ญ พลังคือเครื่องหมายของอำนาจ
ในโลกสามัญนี้ก็เช่นกัน ครอบครองอำนาจสูงสุดเท่านั้น จึงจะนำพาทุกสิ่งได้
"เป็นไง จะลองดูไหม?"
ซ่าไป๋อีเข้าไปใกล้เยี่ยนหลิงเอ๋อ สีหน้าเต็มไปด้วยความปรารถนา
"อืม...ลองดูก็ได้!"
"แต่ข้าไม่รู้ว่าจะเป็นจักรพรรดิได้ยังไงนี่สิ!"
เยี่ยนหลิงเอ๋อเริ่มสนใจ แต่ยังลังเล
"จักรพรรดิคืออะไร?"
"ครอบครองใต้หล้า ให้หมื่นชีวิตยอมจำนน นั่นคือจักรพรรดิ จะไม่เข้าใจอะไร?"
ซ่าไป๋อีรีบเตือนสติ
"อืม...มีเหตุผล งั้นพวกเราลองดู?"
เยี่ยนหลิงเอ๋อตัดสินใจได้เต็มที่ ความรู้สึกที่ซ่าไป๋อีพูดถึงนั้น นางคิดแล้วก็ชวนให้ตื่นเต้น
"ได้...ท่านหญิง ข้าจะเป็นทัพหน้า สู้เพื่อใต้หล้าให้ท่าน!"
ซ่าไป๋อีดีใจสุดขีด รีบตบขาตัวเอง เรื่องนี้ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย
ครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งสองจากหมู่บ้านเลือดนี้ไป
หนึ่งวันต่อมา ทั้งสองกวาดล้างหมู่บ้านไปกว่าสิบแห่ง เกณฑ์ชายฉกรรจ์ได้เป็นพันคน
ครึ่งเดือนต่อมา ทั้งสองยึดเมืองได้สามเมือง ไม่เว้นแม้แต่หลังคาเรือนเดียว ชายฉกรรจ์ทั้งหมดถูกนำตัวไป รวมได้สามหมื่นคน
สงครามครั้งใหญ่จึงเริ่มต้นขึ้น การนองเลือดแห่งดินแดนนี้เปิดฉากอย่างเป็นทางการ
สามปีผ่านไปในพริบตา
สามปีที่เยี่ยนหลิงเอ๋อและซ่าไป๋อีรบพุ่งไปทั่ว ศพนับแสนนอนเกลื่อนกลาดในดินแดนตาปีศาจซ่า
ชุมชนมนุษย์ที่ทรุดโทรมราวกับไม่ใช่เมือง ชนเผ่าต่าง ๆ ล้วนถูกทั้งสองตีแตก
สภาพแวดล้อมยังคงแร้นแค้น แต่เยี่ยนหลิงเอ๋อก็สมปรารถนา ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ในกระท่อมหญ้าหลังหนึ่งได้สำเร็จ
ใต้หล้านี้เป็นหนึ่งเดียวตั้งแต่นั้นมา