“พวกเจ้าฟังข่าวบ้างหรือไม่ ช่วงหลายปีนี้ทะเลมารคลั่งมีอัจฉริยะผุดขึ้นมากมาย แถมยังกิตติศัพท์โหดเหี้ยมนัก!”
“ถูกต้อง ได้ยินว่าสิบยอดอัจฉริยะทะเลมารคลั่งที่เพิ่งปรากฏตัว สังหารตะลุยมาอย่างต่อเนื่อง ฝีมือสังหารของพวกมันทำลายสถิติแต่เดิมจนราบคาบ อย่าไปยั่วยุเด็ดขาด!”
“ชู่ว... เบาเสียงหน่อย พวกมารวิปริตไม่เกรงกลัวสิ่งใดนี่หาได้ยั่วยุง่ายไม่...”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รายรอบมิได้ขาดสาย ปฏิกิริยาที่มีต่อทะเลมารคลั่ง กับที่ปฏิบัติต่อสำนักจื่อหลิงนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นั่นทำให้เหล่าศิษย์สำนักจื่อหลิงยิ่งขุ่นเคืองใจนัก
“ถอยไป...”
โดยเฉพาะเมื่อกลุ่มเด็กรุ่นเยาว์ทะเลมารคลั่งตั้งสติจากการอึดอัดปั่นป่วนในมิติว่างได้แล้ว ก้าวลงจากลานประลอง ผลักไสเหล่าศิษย์ที่พึ่งลงจากลานประลองของสำนักจื่อหลิงอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ
ท่าทียโสโอหังนั่น แม้แต่เจตนาฆ่าอันน่าขนลุกที่แผ่พุ่งออกมาจากกายบางคน ยังทำให้เหล่าเด็กรุ่นเยาว์ฝั่งสำนักจื่อหลิงหวั่นเกรงจิตใจ แต่ก็อดไม่ได้จะเดือดดาล
“บอกให้ถอยไป ไม่ได้ยินหรือ?”
เยี่ยนหลิงเอ๋อยืนอยู่ใต้แท่นพิธี พลันมิอาจถูกผลักให้หลีกไปได้ เด็กหนุ่มที่ผลักนางนั้นพลันจ้องตาดุดัน ดาบจันทราฤทธิ์เย็นในมือแง้มออกจากฝักเสียครึ่ง
“รนหาที่ตาย...”
ด้านข้าง เยี่ยนฉุนเซี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อย บุรพลันจะเข้าไปหา ทว่ากลับถูกเยี่ยนหลิงเอ๋อคว้ามือสกัดไว้แต่ไกล
“ถอยก็ถอยสิ ทะนงองอาจถึงเพียงนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“กลัวผู้ใดมิทราบว่าพวกเจ้าฤทธิ์มากนักหรืออย่างไร!”
เยี่ยนหลิงเอ๋อลากเยี่ยนฉุนเซี่ยวหลีกไปอีกฟาก บ่นพึมพำอย่างขัดใจ
“พูดมากอีก... ข้าจะสังหารเจ้า...”
ชั่วขณะนั้น กลุ่มเด็กรุ่นเยาว์ทะเลมารคลั่งหันมามองนางพร้อมกัน เจตนาฆ่าพุ่งเข้าโอบล้อมเยี่ยนหลิงเอ๋อทันที
คนกลุ่มนี้ถือกำเนิดในขุมนรกมาตั้งแต่เกิด ตั้งแต่แรกเกิดก็เป็นเหล่ามารร้ายอยู่แล้ว การเข่นฆ่าจนมาถึงที่นี่ได้ ยิ่งเป็นปิศาจอำมหิตสุดหล้า ไร้ผู้ใดกล้ายั่วยุ
เช่นเดียวกัน พวกมันก็มิเคยแยแสผู้ใดเลย
ในสายตาพวกมัน ทุกสิ่งที่ขวางอยู่ตรงหน้ามิได้มีไว้เพื่อให้ถอยหนี หากแต่มีไว้ให้เข่นฆ่าถอยหนี