"เคร้ง เคร้ง เคร้ง……"
"ตูม……"
หอกยาวและกระบี่ปราณปะทะกลางนภานับร้อยครั้งในชั่วพริบตา แสงเย็นของหอกพลันสว่างวาบ แสงโลหิตระเบิดพร่า กระบี่ปราณเล่มนั้นถูกทำลายแหลกละเอียดในทันใด
จากนั้นหอกยาวดุจมังกร เคลื่อนไหวราวผ่าลำไผ่ มุ่งตรงสู่ลำคอของเยี่ยนฉุนเซี่ยว
ทว่าขณะที่หอกกำลังจะทะลวงลำคอเยี่ยนฉุนเซี่ยว ร่างของอู๋เทียนก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง หยุดนิ่งกลางอากาศ
"เกิดอะไรขึ้น?"
"กระบี่ปราณอีกเล่มรึ?"
"พวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่ากระบี่ปราณเล่มนี้ปรากฏขึ้นได้อย่างไร?"
ด้านล่างเกิดเสียงเซ็งแซ่ ทุกคนเบิกตากว้าง
ภายใต้สายตาจับจ้องของพวกเขา ก็เห็นอู๋เทียนซึ่งถือหอกยาว บุกตะลุยดุจผ่าลำไผ่ มุ่งตรงสู่จุดตายของเยี่ยนฉุนเซี่ยว ในขณะที่กำลังจะโค่นเยี่ยนฉุนเซี่ยวได้นั้น ด้านหลังเขากลับปรากฏกระบี่ปราณเล่มหนึ่งอย่างเงียบเชียบ รวดเร็วจนหนังศีรษะชา แทงทะลุหัวใจของอู๋เทียนจากด้านหลัง
ต่อจากนั้น กระบี่ปราณเล่มนี้ก็แทรกเข้าสู่ร่างของอู๋เทียน กลายเป็นลำแสงโลหิตสายหนึ่งพุ่งออกจากลำคอของเขา วกวนราวกับถาดรอง นำศีรษะอันงดงามของอู๋เทียนมาอยู่ตรงหน้าเยี่ยนฉุนเซี่ยว
ยามนี้ ปลายหอกของอู๋เทียนหยุดอยู่ห่างจากลำคอของเยี่ยนฉุนเซี่ยวไม่ถึงสามนิ้ว แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่มีโอกาสทะลวงพลังปราณป้องกันแห่งขั้นก่อนฟ้าของเยี่ยนฉุนเซี่ยวได้อีกแล้ว ร่างทั้งร่างแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
"ตูม……"
เยี่ยนฉุนเซี่ยวยกมือจับผมของอู๋เทียน พร้อมกับเก็บถุงเก็บสมบัติและหอกยาวสีโลหิตของอู๋เที่ยว ศพไร้ศีรษะร่วงหล่นจากฟากฟ้าร้อยจั้ง ตกลงสู่แม่น้ำใหญ่สีโลหิต เกิดเสียงน้ำกระแทกดังกึกก้อง
"อันที่จริง…… เจ้าเห็นว่ามันประหลาดก็ไม่มีประโยชน์อะไร!"
ยามนี้เอง เสียงของเยี่ยนฉุนเซี่ยวจึงดังออกมา ประจวบเหมาะกับคำพูดก่อนหน้าที่เขาขอยืมศีรษะอู๋เทียนซึ่งสอดคล้องกันพอดี
"ข้าตระกูลเยี่ยนต้องการที่นั่งงานเลี้ยงทะเลโลหิตสี่สิบที่ ยังมีผู้ใดไม่ยอมอีก เชิญขอยืมศีรษะสักหน่อย!"
จากนั้น สายตาของเยี่ยนฉุนเซี่ยวก็มองไปยังผู้คนด้านล่างอีกครั้ง
ชั่วขณะนี้เขาไม่ปกปิดอีกต่อไป เผยท่าทางหยิ่งผยองของวัยรุ่นเต็มที่ เอาแต่ใจหาใครเทียบ
แทบจะปลดปล่อยเจตสังหารสะท้านฟ้าของเขาออกมา
"เป็นไปได้อย่างไร……"