“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว…”
ลำแสงสีเลือดพุ่งทะลวงฟ้า ในพริบตาก็ตกลงบนเขาหลิงซี
นำโดยชายชราหน้าดำ ทั้งหมดคือคนชุดคลุมโลหิตเก้าคน เช่นเดียวกับเสวียขุย ล้วนเป็นผู้อาวุโสแห่งสำนักสวรรค์
“พวกมันเข้ามาได้อย่างไร?”
“เสวียขุยคนเดียวยังว่าไป นี่ทั้งกลุ่มยังบุกเข้ามาโดยไร้สุ้มเสียง ค่ายกลคุ้มครองสำนักของสำนักจื่อหลิงเรา กลายเป็นของของประดับไปแล้วหรือ?”
เหล่าผู้อาวุโสสำนักจื่อหลิงหน้าดำกันถ้วนหน้า
รวมถึงฉู่หลิงเฟิงแห่งสำนักใต้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
พึงรู้ไว้ แต่ละสำนักล้วนมีค่ายกลพิทักษ์ขุนเขา นอกจากศิษย์ในสำนักแล้ว ผู้บำเพ็ญอื่นใดบุกเข้ามา ล้วนถูกค่ายกลขวางไว้
แต่เสวียขุยมา ค่ายกลของสำนักจื่อหลิงและสำนักใต้กลับไร้ปฏิกิริยา บัดนี้คนกลุ่มนี้ก็เช่นกัน ย่อมสร้างความไม่พอใจแก่พวกเขา
หากคนเหล่านี้คิดร้ายมา ผลลัพธ์ย่อมเกินคาดเดา
“ฮ่าๆๆ… ทุกท่านอย่าเข้าใจผิด!”
“ดังคำว่า รักวัวให้ผูกรักลูกให้เลี้ยง แสงบุญย่อมปกคลุม!”
“นายน้อยข้าเข้าออกค่ายกลสำนักจื่อหลิงและสำนักใต้ได้อิสระ พวกข้าย่อมทำได้เช่นกัน!”
“วางใจเถิด พวกข้าไม่มีเจตนาร้าย ถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องหาภาระใส่ตัว!”
เสวียขุยหัวเราะลั่นพลางอธิบาย
ในฝูงชน เยี่ยนฉุนเซี่ยวแสดงสีหน้าตะลึงงัน
เขาพลันตระหนัก ที่เสวียขุยเอ่ยถึงนายน้อย นั่นหมายถึงตัวเขา
“นายน้อยเอ๋ย เป็นไงบ้าง เรื่องที่ถามไปก่อนหน้านี้คิดตกหรือยัง?”
“ยินดีเข้าสำนักสวรรค์หรือไม่?”
“อ้อ อย่ามองว่าพวกเจ้ามีคนมาก ศึกผู้แข็งแกร่งหาได้ตัดสินด้วยจำนวนคน เจ้าคงรู้ดี!”
“ในขั้นเดียวกัน ข้าเชื่อว่าต่อให้มาสิบคนก็มิใช่คู่มือเจ้า!”
“เช่นนั้นแล้ว ตระกูลเยี่ยนก็มิได้มั่นใจเต็มร้อย ยิ่งต่อให้ชนะ ก็อาจรั้งสามตาแก่นั่นไว้ไม่ได้!”
“หากสำนักสวรรค์ข้าร่วมมือ ผลย่อมต่างออกไป ลองไตร่ตรองดู!”
ทันใดนั้น เสียงเสวียขุยก็ดังขึ้นอีกครั้ง เอ่ยพลางยิ้มร่ามาตรงหน้าเยี่ยนฉุนเซี่ยว
ใจเยี่ยนฉุนเซี่ยวสั่นไหว ข้อกังขาทั้งมวลถูกไขกระจ่างในบัดดล
ที่แท้ที่ผ่านมาสำนักสวรรค์พาตัวเขาไป ไม่เคยมีเจตนาร้าย การแสดงโอหังก็เพียงจะขู่ให้เขาอยู่สำนักสวรรค์
ดังนั้นเมื่อเขาจะไปจริง ๆ พวกเขาก็จนปัญญา
ส่วนที่เสวียขุยปรากฏตัวทันที ก็เพราะตามมาติด ๆ นั่นเอง