“เจ้ายังไม่ตาย…”
ม่านตาของเหลยถัวขยายกว้างไม่หยุด แล้วกลับหดเล็กลงทันที
ร่างสูงสามสี่จ้างของเขา หัวยังใหญ่กว่าตัวเยี่ยนหลิงเอ๋อทั้งร่าง แต่ตอนนี้กลับเผยสีหน้าหวาดผวา
เขามั่นใจมาก การโจมตีเมื่อครู่ ต่อให้เป็นผู้ฝึกกายาระดับร้อยเรียง หากไม่ตอบโต้ ก็ยังถูกเขาทุบกระจุย
เยี่ยนหลิงเอ๋อเป็นแค่เด็กสาวเผ่ามนุษย์ เหตุใดกายเนื้อนางจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?
“ปล่อยข้า…”
ได้สติ เหลยถัวคำรามก้อง พลันคิดเตะเยี่ยนหลิงเอ๋อให้กระเด็น
“ลงไปเดี๋ยวนี้!”
ที่เท้าของเขา อัสนีบาตสีเงินพุ่งลงมา แต่ครานี้เยี่ยนหลิงเอ๋อกลับกอดเท้าของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
การโจมตีต่อเนื่องเมื่อครู่ ทำให้กายเนื้อของเยี่ยนหลิงเอ๋อปรับตัวเข้ากับความรู้สึกชาจากไฟฟ้าได้แล้ว ตอนนี้นางเร่งใช้เคล็ดวิชาร่างหมื่นภัยไม่ดับสูญ พลังเทพทั่วร่างระเบิดออก ทั้งยังมีพลังโลหิตคลอเคลียรอบตัว
พร้อมเสียงตวาดเบา เยี่ยนหลิงเอ๋อออกแรงกะทันหัน เหวี่ยงร่างมหึมาของเหลยถัวกลางอากาศ กระแทกลงสู่พื้นอย่างแรง
“ตูม…”
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน ร่างมหึมาของเหลยถัวก็ราวกับภูเขาพังทลาย กระแทกพื้นอย่างรุนแรง
ชั่วขณะหนึ่งฝุ่นคลุ้งตลบ พื้นดินสั่นสะเทือน แม้แต่แผ่นดินยังปริแตกเป็นรอยแยก
“อีกครั้ง…”
เสียงของเยี่ยนหลิงเอ๋อดังขึ้นอีก นางมีพละกำลังมหาศาลไร้เทียมทาน ในระดับเดียวกันแทบไร้ผู้ต่อกร ต่อให้กายเนื้อของเหลยถัวสูงใหญ่เพียงใด ด้านพละกำลังก็เทียบนางไม่ได้
“ตูม…” ดังอีกครั้ง ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน เหลยถัวที่เพิ่งถูกทุ่มลงไป ก็ถูกนางเหวี่ยงขึ้นมาฟาดลงอีกด้าน
“ตูม ตูม ตูม…”
เพียงชั่วพริบตา ทุกคนมองจนตาลาย เห็นเพียงร่างเล็กของเยี่ยนหลิงเอ๋อในลานประลอง กำลังเหวี่ยงสิ่งมหึมา ซ้ายทีขวาที ชั่วพริบตาก็กระแทกเป็นพันครั้ง
พื้นร้อยเมตร ถูกนางทุบจนเป็นหลุมยักษ์ลึก
โลหิตสีเงินกระเซ็น เสียงร้องโหยหวนน่าเวทนาดังลอดออกมา
ทันใดนั้น บรรดาอัจฉริยะเผ่าบรรพกาลที่ส่งเสียงเชียร์ต่างเงียบเสียงลงทันที
พวกเขาเบิกตากว้าง ราวกับเห็นผี
แรงปะทะที่บ้าคลั่งและเปี่ยมพลังเช่นนี้ ใครก็ไม่กล้าเชื่อว่านั่นคือเด็กสาวเผ่ามนุษย์ ช่างโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว
“ดี…ดีนัก…”