"หืม? เมีย? เมียอะไร?"
เหออวี่จู้ถูกฉินเฟิงถามจนมึนไปพักหนึ่ง พอตั้งสติได้ก็คิดว่าแค่ฉินเฟิงล้อเล่น ก็เลยยิ้มกว้างพูดว่า:
"ถ้าอย่างนั้นนายก็ส่งมาให้ฉันสิ!"
"ได้เลย!" ฉินเฟิงทำเป็นพยักหน้าจริงจัง แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า:
"นายรอได้เลย อีกไม่กี่วันฉันจะจัดให้"
เพิ่งจัดการอี้จงไห่เสร็จ ไม่คิดว่าเหยียนปู้กุ้ยจะมาโผล่กวนอีก ฉินเฟิงเลยตัดสินใจให้บทเรียนที่จำไม่ลืม
ไอ้แก่บ้านี่ช่วงนี้ เหมือนกำลังหาเจ้าสาวให้เหยียนเซี่ยเฉิงลูกชายคนโต ฉินเฟิงถ้าเดาไม่ผิด ผู้หญิงคนนั้นก็น่าจะเป็นอวี๋ลี่
เดิมทีฉินเฟิงตั้งใจจะเก็บอวี๋ลี่ไว้เอง แต่ตอนนี้มีหานชุนเยี่ยนแล้ว ก็เลยไม่ควรไปคิดอะไรกับอวี๋ลี่อีก
ปล่อยให้เหยียนเซี่ยเฉิงได้ก็เสียดาย สู้ยกให้เหออวี่จู้ไปดีกว่า
แบบนี้ ได้ผลสองอย่าง หนึ่งคือแก้แค้นเหยียนปู้กุ้ย สองคือตัดความคิดของฉินหวยหรูตั้งแต่เนิ่น ๆ
สำหรับเจ้าเสาโง่บ้านี่ ฉินเฟิงเข้าใจเขาดีกว่าที่เขาจะเข้าใจตัวเองซะอีก
เจ้านี่เป็นปากคมแต่ใจอ่อน เห็นใครมาทำหน้าตาเศร้า ๆ แล้วทำใจโหดไม่ลง
ถ้าสักวันเจียตงซวี่ตายจากไป ฉินหวยหรูไร้กังวล แล้วจัดการกับเสาโง่ล่ะก็ จับจุดได้เป๊ะแน่นอน!
แต่ถ้าอวี๋ลี่แต่งกับเหออวี่จู้ละก็ ฉินหวยหรูไม่มีทางได้เปรียบแน่
อวี๋ลี่นิสัยดุ จริงจัง มีความคิดเป็นของตัวเอง จัดการเหออวี่จู้ได้อยู่หมัดแน่นอน
ให้ไปตะวันออกไม่กล้าไปตะวันตก ให้ไปจูงลาไม่กล้าไปไล่ไก่!
มีนางอยู่ ฉินหวยหรูไม่มีทางได้อะไรง่าย ๆ แน่
ยิ่งคิดยิ่งว่าแผนนี้เวิร์ก ฉินเฟิงยิ้มแล้วหันหลังกลับบ้าน
ในขณะเดียวกัน
ที่โรงพยาบาลในเครือโรงงานรีดเหล็กดาวแดง อี้จงไห่นอนอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ลืมตาขึ้นมาเห็นเพดานสีขาวสะอาดกับหลอดไฟสีขาวจ้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเต็มไปหมด ช่วงล่างของร่างกายส่งความเจ็บปวดแสบร้อนมาทีละระลอก
"ฉัน...ฉันนี่อยู่ที่ไหน?"
อี้จงไห่พยายามจะลุก แต่ไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาเลย