กู้หม่านจ้องคำถามสามข้อบนกระดาษ แล้ววาดลูกศรสั้น ๆ ไว้ใต้ข้อความ “กระดาษยันต์เบาเกินไป”
กระดาษบินไปเองได้ไม่ไกล ถ้าอย่างนั้นก็อย่าปล่อยให้มันบินเอง
ฝังตะปูเหล็กไว้ตรงหัวลูกศรเพื่อเพิ่มน้ำหนัก แล้วติดยันต์ขั้นเริ่มต้นไว้ด้านหน้า
ขอแค่ลูกศรสั้น ๆ ยิงไปถึงตัวภูตไขกระดูกขุนเขาได้ ที่เหลือก็ปล่อยให้กระดาษยันต์จัดการ
ถ้าระยะยิงไม่พอ ก็ใช้หน้าไม้
ตัวหน้าไม้ต้องไม่ยาวเกินไป สักเมตรเศษกำลังดี แล้วติดสายสะพายเพิ่มเข้าไป คนคนเดียวก็สะพายเดินได้
ส่วนความเร็วในการบรรจุลูกดอก...
กู้หม่านเติมกล่องใส่ลูกดอกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าไว้ด้านบนตัวหน้าไม้ แล้ววาดคันเลื่อนยาวไว้ด้านข้าง
กล่องใส่ลูกดอกถอดออกได้ แค่บรรจุลูกดอกสั้นไว้ล่วงหน้า พอยิงจนหมดกล่องก็ถอดออกแล้วเปลี่ยนอันใหม่
“แบบนี้สิถึงจะเข้าท่า”
กู้หม่านก้มอยู่ข้างโต๊ะ คอยเติมรายละเอียดลงในภาพร่างไม่หยุด
กล่องใส่ลูกดอก รางเลื่อน ตะขอขึ้นสาย แผ่นกดลูกดอก ไกปืน
ภาพร่างที่ตอนแรกมีแค่เส้นไม่กี่เส้น ไม่นานก็กลายเป็นหน้าไม้ยิงซ้ำที่มีโครงสร้างหยาบกระด้าง
ขณะเดียวกัน
นอกหมู่บ้าน ใต้ดินลึก 3 เมตรจากสุสานรวมศพ
เปลวไฟสีเขียวหม่นกลุ่มหนึ่งลุกไหม้ติดพื้น ส่องผนังดินรอบด้านให้สว่างวูบวาบ
ผนังฝังแน่นไปด้วยเส้นสีดำ
กลางใต้ดินมีศพรูปร่างกำยำถูกฝังอยู่ในโคลนดำ เหลือให้เห็นเพียงอกกับแขนทั้งสองข้าง
ฝ่ามือกว้างราวกับพลั่วเหล็กสองเล่ม เล็บหนาและคม หน้าอกกับท้องยังเย็บไม่สนิท ซี่โครงหลายซี่แทงทะลุเนื้อหนังออกมาอย่างบิดเบี้ยว
ร่างหนึ่งในผ้าคลุมกำลังนั่งยองอยู่ข้างศพ มือถือเข็มกระดูกเย็บรอยแยกส่วนสุดท้าย