พอได้ยินเสียงเหน็บแนมของอวี๋เจ๋อ มือที่กำลังทำงานของกู้หม่านก็หยุดลงเสียที
เมื่อวานมัวแต่ทำกระดาษ ไม่ก็วุ่นอยู่กับเครื่องกรองน้ำ พอยุ่งขึ้นมาก็ลืมเรื่องเอาหนังสือไปคืนเสียสนิท
เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ
อย่างมากก็แค่หมกมุ่นกับการเรียนจนลืมเวลา
กู้หม่านดึงหนังสือออกมาจากใต้หมอน เตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน แล้วจึงเปิดประตูกันขโมย
“เฒ่าอวี๋ ลมอะไรหอบนายมาถึงนี่ล่ะ?”
“เรียกหัวหน้าสถานีอวี๋” อวี๋เจ๋อยืนอยู่หน้าประตู ไพล่มือไว้ด้านหลัง ก่อนตัดบทที่อีกฝ่ายพยายามตีสนิท
“ได้เลย หัวหน้าสถานีเฒ่าอวี๋”
“ตัดคำว่าเฒ่าออกไป”
“เรื่องมากจริงนะ”
อวี๋เจ๋อไม่ได้พูดถึงเรื่องหนังสืออีก สายตาเลื่อนไปหยุดที่ประตูกันขโมยพั่นพั่น ก่อนจะถอยหลังไปอีกสองสามก้าวเพื่อมองหลังคาบ้าน
“ทั้งประตูนี่ ทั้งหลังคานั่น นายเป็นคนทำขึ้นมาเองหมดเลยหรือ?”
“แค่ลองทำเล่น ๆ เป็นฝีมือกระจอก ๆ เท่านั้น” กู้หม่านถ่อมตัว
“ประตูแข็งอย่างกับไข่เหล็ก หลังคาก็แน่นกว่าบ้านอิฐในหมู่บ้านเสียอีก” อวี๋เจ๋อเหลือบมองเขา “ถ้าฝีมือนายยังเรียกว่ากระจอก งั้นคนอื่นในหมู่บ้านก็ฝังกลบฝีมือไปได้เลย”
“ไม่ได้เกินจริงขนาดนั้นหรอก ก็พอใช้ได้ทั่วไปแหละ”
“เอาละ เลิกถ่อมตัวเสียที” แววชื่นชมฉายชัดขึ้นในดวงตาอวี๋เจ๋อ “คนหนุ่มก็ควรมีความฮึกเหิมบ้าง ถ่อมตัวเกินไปก็กลายเป็นเสแสร้ง”
“คนหนุ่มไม่ฮึกเหิม แล้วจะเรียกคนหนุ่มได้ยังไง?”
กู้หม่านได้ยินอย่างนั้นก็รีบไหลตามน้ำ ยื่น《ไป๋เจี๋ยสาวน้อย》ให้ “เมื่อวานยุ่งจริง ๆ เลยลืมเวลาไปเสียสนิท”