รถสามล้อบรรทุกหนักยี่ห้อหย่งจิ่วแล่นฝ่าหญ้ารกไป ห่างออกไป 500 เมตร
กู้หม่านก้มตัวต่ำ เลือกเดินผ่านช่องว่างระหว่างพุ่มไม้เตี้ย ๆ พอเจอกิ่งไม้แห้งขวางหน้า เขายอมลงจากรถไปยกมันออก ดีกว่าขับทับไปตรง ๆ
เมื่อครู่เขาแบกแผ่นกว้างสเปกตรัมหนีเอาชีวิตรอด จนแทบวิ่งเร็วเสียจนเกิดประกายไฟใต้เท้า
ตอนนี้ได้ของมาแล้ว กลับขับช้าเสียจนไม่อยากให้หญ้าใต้ล้อไหวสักต้น
พุ่มหญ้าข้างหน้าสั่นไหว กู้หม่านเอื้อมมือขวาไปจับด้ามมีด
ปากกระบอกปืนยื่นออกมาจากพงหญ้าก่อน จากนั้นเงาร่างหนึ่งก็เดินโซเซออกมา
เสื้อคลุมขาดรุ่งริ่ง ไหล่กับหัวเข่าเต็มไปด้วยเลือด หน้าอกครึ่งซีกยุบลงไป มุมปากมีฟองเลือดติดอยู่
ดวงตาข้างเดียวนั้นยังลืมอยู่
กู้หม่านชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ตายอีกหรือ?
ไม่เพียงไม่ตาย ยังเอาปืนไรเฟิลกลับมาด้วยกระบอกหนึ่ง
ชายคนนั้นใช้ปืนไรเฟิลค้ำตัว ขยับไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนเข่าจะอ่อนยวบ เกือบทรุดลงไปในพงหญ้า
กู้หม่านหยุดรถสามล้อแล้วยื่นมือประคองเขาไว้
“เกือบโดนคนถลกชีวิตไปทั้งตัว ยังรู้จักเก็บของอีกหรือ?”
“บนพื้นมี...” ชายคนนั้นพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“บนพื้นยังมีศพอีกตั้งเยอะ ไม่เห็นนายเก็บกลับมาสักสองคนเลย”
แม้จะพูดอย่างนั้น กู้หม่านก็ยังรับปืนไรเฟิลมา แล้วลากชายคนนั้นขึ้นท้ายรถ
แผลที่ไหล่ยังคงมีเลือดซึมออกมา กู้หม่านดึงผ้าสะอาดมาพันกดแผลไว้ก่อน
“ตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง?”
“เห็นนายเดินมาทางนี้... รถทับหญ้าล้ม”
กู้หม่านหันกลับไปมอง รอยสามแนวทอดยาวต่อเนื่องบ้างขาดช่วงบ้างผ่านดงหญ้า ไปจนถึงด้านหลังรถสามล้อ
พุ่มไม้บังตัวรถได้ แต่บังรอยที่เกิดจากก้อนเหล็กหนักหลายร้อยกิโลกรัมทับผ่านไม่ได้