อาเหลียวรีบหันกลับไป ดึงผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างหลังให้มายืนด้านหน้า
“เมียกับลูกสาวผม คืนนี้อยู่รับใช้คุณที่บ้านได้เลย”
“คุณอยากให้พวกเธอทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น เชื่อฟังดีจะตาย”
กู้หม่านชะงักไปหลายวินาที ก่อนมองผู้หญิงสองคนที่เอาแต่เงียบมาตลอด
ภรรยาของเขาก้มหน้า ท่าทางเหมือนตอไม้แห้งท่อนหนึ่ง
ลูกสาวยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าไม่มีทั้งความอับอายโกรธแค้นและความหวาดกลัว เหลือเพียงความสงบนิ่งที่แทบจะด้านชา
เห็นได้ชัดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
“ไม่ต้องการ”
กู้หม่านยกมือจะปิดประตู
“เดี๋ยวก่อน!”
อาเหลียวร้อนรน รีบยื่นมือไปคว้ากรอบประตูไว้
เขาจ้องกู้หม่านอยู่สองครั้ง ราวกับจู่ ๆ ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
“ผมเข้าใจแล้ว”
“พี่หม่าน คุณชอบผู้ชายใช่ไหม?”
อาเหลียวยืดอกแห้ง ๆ ของตัวเองขึ้น น้ำเสียงแฝงความกล้าบ้าบิ่นเหมือนยอมทุ่มหมดหน้าตัก
“ที่จริง...ผมก็ลงสนามได้เหมือนกัน”
มือที่กู้หม่านกำมีดแน่นขึ้น
“กล้าก้าวมาอีกก้าว ฉันจะตัดไอ้นั่นของแกทิ้งก่อนเลย”
อาเหลียวหดคอ รีบถอยกรูดไปด้านหลัง
“อย่าโกรธสิ ผมแค่ถามดู”
“ผมรู้ว่ากระแสปีศาจใกล้มาแล้ว ของในหมู่บ้านก็ขึ้นราคากันหมด ยันต์ขั้นเริ่มต้นสองแผ่นแพงไปจริง ๆ”
เขากัดฟัน ราวกับเสียเปรียบมหาศาล
“งั้นเอาแผ่นเดียว!”
“คืนนี้สองแม่ลูกเป็นของคุณ ถึงพวกเธอจะผอมไปหน่อย แต่เรื่องบนเตียงน่ะ...”
“พอได้แล้ว” กู้หม่านตัดบทเสียงเย็น
น้ำเสียงที่อาเหลียวใช้แนะนำภรรยากับลูกสาวไม่ต่างจากตอนชาวบ้านเอาหนอนขาวแห้งหรือเห็ดหัวอ้วนมาขาย ในสายตาของเขา คนสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังไม่ใช่มนุษย์ที่มีชีวิต แต่เป็นสินค้าให้ต่อรองราคาได้
“แกไม่มีฝีมือทำมาหากินอย่างอื่นเลยหรือไง?”
อาเหลียวกลับรู้สึกว่าคำถามนี้แปลกประหลาด
“นี่แหละวิธีทำมาหากินของบ้านผม”