ก่อนเดินทางไปเมืองจู๋ซาน สิ่งที่กู้หม่านเป็นห่วงที่สุดก็คือหุบเขา
หลังจากเขาไปแล้ว จะปล่อยให้คนหรือตัวประหลาดบุกเข้ามากวาดล้างที่นี่จนหมดไม่ได้
ปากหุบเขามีประตูเมืองหนาวสุดขั้วเกอลี่ ด้านหน้าสามารถแขวนโคมศพได้ ส่วนเขตที่พักอาศัยก็ยังมีครอบครัวของอาหนิวอยู่
ถ้าตัวประหลาดธรรมดาพุ่งชนประตู ก็ต้องแข็งเป็นน้ำแข็งเสียก่อน
ถ้ามีอะไรปีนข้ามเข้ามาจริง ๆ อาหนิวก็เป็นคนเดียวในหุบเขาที่สู้ได้
ปัญหาคืออาวุธในมืออาหนิวดูไม่ค่อยเหมือนอาวุธสักเท่าไร
เสียมขุดแร่กระดูกขาวยี่ห้อตงเฉิง กับขวานโค่นไม้ของหัวโล้นเฉียง
ใช้ขุดแร่หรือตัดไม้ก็ได้ผลดี แต่ถ้าจะเอาไปสู้ตายกับใคร ก็ยังขาดอะไรไปอยู่ดี
กู้หม่านยังจำได้ว่า ตอนที่ทั้งคู่ร่วมมือกันฆ่าตัวประหลาดครั้งแรก อาหนิวถือกระบองไม้ท่อนใหญ่
วัวกำยำตัวนี้เกิดมาก็มีพละกำลังมหาศาล วิธีต่อสู้ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร
พุ่งเข้าไป ฟาดเต็มแรง เล็งหัวแล้วทุบให้ตาย
ถ้าให้เขาถือกระบี่ยาวเบาหวิว ควงกระบี่สะบัดคมเล่น บางทีตัวประหลาดยังไม่ทันโดนตัว เขาอาจพันแขนตัวเองเข้าไปก่อน
ค้อนหนักต่างหากที่เหมาะกับเขาที่สุด
ไม่ต้องใช้ทักษะมาก แค่ยืนให้มั่น ออกแรงจากเอวและแผ่นหลัง แล้วฟาดลงไปเต็มแรง ไม่ว่าตัวประหลาดชนิดไหน ต่อให้กระดูกแข็งแค่ไหนก็ต้องลองถามตัวเองก่อนว่าจะทนแรงทุบไหวหรือเปล่า
แต่ค้อนหนักธรรมดายังไม่พอ กู้หม่านนึกถึงชิ้นส่วนปากสีดำในคลังสมบัติ
เอาไปทำมีดสั้นก็ยาวเกินไป ทำเป็นทวนยาวก็สั้นเกิน แต่ถ้าติดไว้ด้านหน้าค้อนหนัก ความยาวกลับพอดีกันอย่างเหลือเชื่อ!
หัวค้อนเอาไว้ทุบ ส่วนชิ้นส่วนปากเอาไว้แทง ฟาดลงไปทีเดียวก็ทุบกระดูกให้แหลก แล้วยังแทงทะลุจนเย็นวาบไปถึงหัวใจได้อีกด้วย