ตอนสั่งซื้อของ กู้หม่านคิดแค่ว่าสถานที่ที่คนรู้จักกันดีในหมู่บ้านเสี่ยวสือก็คือสถานีรับส่งพัสดุ ไม่ได้นึกว่าอวี๋เจ๋อก็อยู่ที่นี่ด้วย
ตอนนี้ดีเลย
เหล็กเส้น แผ่นเหล็ก แบตเตอรี่สำรอง มีครบทุกอย่าง ขนลงตรงหน้าต่อตาหัวหน้าสถานีอวี๋หมด
ตัวเองอุตส่าห์หลบเขาไปซื้อของที่เมืองจู๋ซาน พอกลับมาก็ยังมาขวางประตูสถานีรับส่งพัสดุเพื่อขนของอีก
ดูจะไม่ค่อยให้เกียรติรุ่นใหญ่สักเท่าไร
“ก็แค่ของเก่า จะนับเป็นของดีได้ยังไง” กู้หม่านยิ้มประจบ
“ของเก่าแล้วต้องขนกลับมาจากเมืองจู๋ซานด้วยหรือไง?”
“ผมจ่ายค่าขนส่งแล้วนี่”
“ยอมให้คนนอกหาเงินค่าขนส่ง แต่ไม่ยอมให้ฉันได้กำไรสักหน่อย”
“โธ่ คุณพูดอย่างนั้นได้ยังไง” กู้หม่านรีบขยับเข้าไปใกล้ ทำหน้าประจบเต็มที่
“ทั่วทั้งหมู่บ้านเสี่ยวสือ ใครบ้างไม่รู้ว่าหัวหน้าสถานีอวี๋ทั้งหล่อทั้งใจดี มองเงินทองเป็นของไร้ค่า อีกอย่าง ยอดฝีมือระดับครึ่งก้าวสู่ระดับตำนานอย่างคุณ จะมาถือสาเงินเล็กน้อยแค่นี้กับผมได้ยังไง?”
อวี๋เจ๋อเหลือบมองเขา ก่อนจะกวาดตามองข้าวของบนพื้น
“ได้แผงโซลาร์เซลล์แบบครอบคลุมกว้างมาหรือยัง?”
“หัวหน้าสถานีอวี๋ อย่ามาใส่ร้ายผมนะ”
“ผมนี่พลเมืองดีสุด ๆ! เมืองปลอดภัยคุมเข้มขนาดนั้น ผมจะไปยุ่งกับของแบบนั้นได้ยังไง!”
“ก็ดี ช่วงนี้เมืองปลอดภัยตรวจเข้ม ของบางอย่างถึงจะได้มาจริงก็อย่าเที่ยวเอาไปอวดข้างนอก ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวโดนฟ้าผ่าเอา”
กู้หม่านตามเข้าไปในสถานีรับส่งพัสดุ จิ้งจอกเฒ่านี่ดูออกชัด ๆ แต่ขี้เกียจซักไซ้ให้ถึงที่สุด ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อของได้อย่างสบายใจแล้ว
“ยังมีธุระอะไรอีก?” อวี๋เจ๋อเอนตัวลงบนเก้าอี้พักอย่างสบายใจ
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว ขออุดหนุนธุรกิจคุณสักหน่อย” กู้หม่านเกาะเคาน์เตอร์