กู้หม่านนับเหรียญทองแดง 30 เหรียญ วางลงบนเคาน์เตอร์
ชายชราโกยเหรียญไปมาสองรอบ พอแน่ใจว่าครบแล้ว จึงล้วงกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก
“ชั้นสอง”
กู้หม่านกำลังจะรับกุญแจ ผ้าม่านด้านหลังเคาน์เตอร์ก็ขยับไหว
ข้างในยังมีผู้หญิงคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่
ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายมีเพียงผ้าห่มบางผืนเดียวคลุมไว้ เธอยื่นมือไปหยิบน้ำ ผ้าห่มไหลหลุดจากไหล่ลงมาส่วนหนึ่ง ข้างในไม่ได้สวมอะไรเลย
เมื่อเห็นกู้หม่านกำลังมอง เธอไม่ได้ปกปิด กลับแหวกผ้าห่มออกทั้งสองด้าน
ชายชรามองตามสายตาเขา แล้วก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
“เพิ่มอีก 30 เหรียญทองแดงไหม?”
“เพิ่มอะไร?”
“ให้เธอปรนนิบัติคุณ” ชายชราพูดราวกับกำลังขายของดี
“ข้างล่างดัดแปลงมาแล้ว รับรองว่าคุณพอใจ”
กู้หม่านมองผู้หญิงคนนั้น
ตาแก่นี่คงอยากให้เขาจ่ายเงินทุกครั้งที่ขยับ ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูไปจนถึงขึ้นเตียง
“ไม่เอา ฉันกลัวติดโรค”
สีหน้าประจบประแจงของชายชราหายวับไป
“พรุ่งนี้จะรอดหรือเปล่ายังไม่รู้ ยังจะห่วงเรื่องติดโรคอีก”
“งั้นคุณเก็บค่าเช่าห้องทำไม?” กู้หม่านยื่นมือออกไป “พรุ่งนี้ฉันอาจตายก็ได้ คืนเงินวันนี้มา”
ชายชรากวาดเหรียญทองแดงลงลิ้นชักในพริบตา
“เห็นไหม คุณเองก็ห่วงวันพรุ่งนี้เหมือนกัน” กู้หม่านหยิบกุญแจมา
ผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์ก้มหน้าลงอีกครั้ง ผ้าห่มบางคลุมถึงหัวเข่า แต่กั้นลมหนาวที่ลอดผ่านรอยแยกของแผ่นเหล็กเข้ามาไม่ได้
กู้หม่านแบกสัมภาระขึ้นบันได แผ่นไม้ไผ่ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดใต้ฝ่าเท้า
พอถึงชั้นสอง เขายืนนิ่งอยู่ตรงทางเดินอย่างงุนงงไปชั่วขณะ
ที่นี่มีรถบ้านเก่าจอดเรียงขวางอยู่แถวหนึ่ง
ล้อ เครื่องยนต์ และชิ้นส่วนที่ถอดออกได้ถูกรื้อไปหมด เหลือเพียงโครงรถวางอยู่บนคานไม้ไผ่