กู้หม่านเปิดม่านโรงเรือนสมุนไพร
ในดินที่ผสมโคลนพิษลงไปเล็กน้อย มียอดอ่อนเรียวบางหลายยอดดันเศษดินโผล่ขึ้นมา ปลายยอดดูไม่ค่อยสดชื่นนัก แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่
“งอกแล้วเหรอ?” อาหนิวชะโงกหน้าเข้ามา ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“พอจะรอดแล้วล่ะ เลี้ยงดูอย่างกับบรรพบุรุษไปก่อนแล้วกัน”
อีก 2 แปลงยังคงเงียบงันไร้ชีวิต ไม่รู้ว่าใส่พิษมากเกินไป หรือเมล็ดจะงอกช้ากว่าเดิม ตอนนี้ยังบอกไม่ได้
รอดูอีกสักสองสามวันแล้วกัน คงไม่ใช่ว่าวันนี้ยังไม่โผล่ขึ้นมา แล้วจะเอาจอบขุดออกมาถามว่าทำไมถึงไม่พยายามสู้ชีวิตหรอกนะ
ออกจากโรงเรือนสมุนไพร กู้หม่านกลับไปยังสวนหลบอาถรรพ์ แล้วหยิบเมล็ดถั่วเปลือกเหลืองออกมา
ที่นาครึ่งหมู่ซึ่งผ่านการเสริมความแข็งแกร่งแล้วปลูกมันเทาอยู่ ส่วนอีกครึ่งหมู่เป็นที่นาธรรมดาที่ปล่อยว่างไว้ก็เปล่าประโยชน์ พอดีเอามาปลูกถั่วได้
รอให้ช่องเสริมความแข็งแกร่งว่างเมื่อไร ค่อยหาทางเสริมความแข็งแกร่งให้ที่ผืนนี้อีกที
ทั้งสองช่วยกันพรวนดิน แล้วคลุกปุ๋ยที่หมักไว้ในหลุมปุ๋ยลงไป
กู้หม่านทำตามวิธีที่หญิงชราสอน โดยเว้นระยะระหว่างแถวให้พอดี ขุดหลุมตื้น ๆ แล้ววางเมล็ดถั่วเปลือกเหลืองลงไปทีละเมล็ด
กลบดิน แล้วกดให้แน่น
สุดท้ายก็ไปตักน้ำจากบ่อมารดตามแนวที่หว่านเมล็ดไว้
กู้หม่านเช็ดเหงื่อ รู้สึกภูมิใจอยู่ไม่น้อย
“หม่านจื่อ ถั่วเหลืองนี่พอโตแล้วกินได้จริงเหรอ?” อาหนิวหมอบมองอยู่ข้าง ๆ
“ไม่ใช่แค่กินได้หรอก ยังบีบน้ำมันได้ โม่ทำน้ำเต้าหู้ก็ได้ แค่เติมน้ำข้นลงไปนิดหน่อยก็ทำเป็นเต้าหู้ได้แล้ว”
“เต้าหู้คืออะไร?”
“สีขาวนุ่ม ๆ จะเอาไปตุ๋นหรือทอดก็ได้ ทอดจนเหลืองทั้งสองด้าน แล้วราดน้ำซุปเนื้อลงไปอีกหน่อย...”