รถสามล้อมาถึงปากหุบเขา เสียงตะโกนก็ดังมาจากหอเฝ้ายาม
“หม่านจื่อ!”
“ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว! ฉันคิดถึงนายแทบตาย!”
เสี่ยวอู่ที่อยู่บนกระบะรถพลันลืมตาข้างเดียว
ใบหน้าที่ตะโกนเรียกหดกลับไปทันที ตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งร้อน
อาหนิววิ่งลงมาตามบันไดหิน คว้าคันควบคุมแล้วกดลง
เสียงของเหลวไหลดังมาจากด้านในเสาประตู บานประตูหินสีดำหนักหลายตันค่อย ๆ เปิดออกสู่หุบเขา
เสี่ยวอู่ไม่สนใจบาดแผลที่หน้าอก พยุงตัวจับโครงเหล็กกระบะรถแล้วลุกขึ้นนั่ง
กำแพงแร่ดำสูงสิบเมตรทอดขวางปากหุบเขา ปลายทั้งสองฝังแน่นเข้าไปในผนังภูเขา
ตรงกลางเป็นประตูหลักสีดำสองบาน สูงสี่เมตร คานประตูฝังแผ่นศิลาหน้าหลุมศพเอาไว้ตรงกลางอย่างมีศิลปะสุด ๆ
เหนือขึ้นไปคือหอเฝ้ายามที่ปิดมิดชิด ถัดขึ้นไปอีกเป็นกำแพงเมือง ซึ่งฝังหินสีน้ำเงินก้อนไว้ด้วย
เสี่ยวอู่มองอยู่นาน ก่อนหน้านี้กู้หม่านบอกว่าจะพาเขากลับบ้าน เขานึกว่าอย่างมากก็คงเป็นบ้านสักหลังที่พอหลบลมฝนได้
ดูท่าแล้ว ความเข้าใจเรื่องบ้านของคนคนนี้ไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เลยสักนิด
รถสามล้อแล่นผ่านประตูหลัก ทิวทัศน์ตรงหน้าก็เปิดโล่งขึ้นทันตา
ผนังภูเขาสองฝั่งในหุบเขาเจาะเป็นช่องประตูอยู่หลายแห่ง ควันลอยออกมาจากปล่องควันที่อยู่ด้านบน ลึกเข้าไปด้านในยังมีผืนนาเปิดอยู่ เถามันเทาแผ่คลุมเป็นบริเวณกว้าง สีเขียวปนเทา
ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ ตามรอยแยกของหินบริเวณเชิงเขามีรากกุยช่ายปลูกเรียงเป็นแถว บ่อน้ำสำรองสองบ่อข้าง ๆ ก็มีน้ำเต็ม
“น้ำ...มาจากไหน?” เสี่ยวอู่อดถามไม่ได้
“แม่น้ำ” กู้หม่านเหยียบแป้นถีบ “ติดตั้งปั๊มน้ำค้อนน้ำไว้ริมแม่น้ำ อาศัยความต่างระดับส่งน้ำเข้ามาเอง”