“ยังมีเรื่องอันใดอีก?” อวิ๋นจิ้งขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์
อวิ๋นซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ จิบชาช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน ก่อนปรายตามองอวิ๋นเหยาอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
อวิ๋นเหยาถูกนางมองจนรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ลางสังหรณ์ไม่ดีก่อขึ้นในใจอย่างฉับพลัน
เป็นดังที่คิด ครู่ถัดมาอวิ๋นซูก็เอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อท่านแม่กล่าวแล้วว่าเรื่องที่ข้ากับพี่หญิงสลับการแต่งงานกันสิ้นสุดลง เช่นนั้นพี่หญิงก็ควรคืนสินเดิมของฉูไป๋มาแล้วกระมัง?”
“เพล้ง!”
บุรุษวัยกลางคนผู้แต่งกายประณีตซึ่งนั่งอยู่ข้างอวิ๋นจิ้ง พอได้ยินคำพูดของอวิ๋นซู ถ้วยชาในมือก็ร่วงลงพื้น เสียงดังบาดหูเป็นพิเศษในโถงรับรองอันเงียบสงัด
ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนต่างมองไปยังเขา
“เป็นอะไรไป?” อวิ๋นจิ้งขมวดคิ้ว ถามเสียงขุ่น
“มะ...ไม่มีอะไร!”
สามีเอกเหอรีบหลุบตาลงเพื่อซ่อนความไม่ยินยอมในแววตา ฝืนยิ้มออกมาแล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างว่า “ไม่มีอะไร เมื่อครู่มือข้าลื่นไปหน่อย!”
อวิ๋นจิ้งไม่ได้คิดมาก เพียงเอ่ยเสียงเย็นว่า “ระวังหน่อย” จากนั้นจึงหันกลับไปมองอวิ๋นซูอีกครั้ง แววตาหม่นลงเล็กน้อย นางจะมองความคิดเล็กคิดน้อยของสามีเอกเหอไม่ออกได้อย่างไร?
ในสายตาของนาง อวิ๋นเหยาผู้มีสุขภาพแข็งแรงและความรู้กว้างขวาง ย่อมสร้างคุณประโยชน์ให้ตระกูลได้มากกว่าอวิ๋นซูซึ่งร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก
ดังนั้น หากวันนี้อวิ๋นซูไม่ได้เปิดโปงเรื่องสินเดิมของหลีฉูไป๋ต่อหน้าญาติร่วมตระกูลมากมาย นางก็คงคิดจะหยิบข้าวของสักอย่างมาโยนให้พวกนาง แล้วส่งตัวไปให้พ้น ๆ!