หมออวี่ยังไม่ทันออกจากเรือน ซุนเจิ้งจวินกับพวกก็พากันบุกเข้ามาอย่างเอิกเกริก
ทันทีที่เข้ามา พวกเขาก็เห็นหลีฉูไป๋กำลังกินมื้อเช้า สีหน้าสดใสเปล่งปลั่ง จึงชะงักไปครู่หนึ่ง แววริษยาวูบผ่านดวงตาซุนเจิ้งจวินอย่างรวดเร็ว เขายิ้มแล้วก้าวไปนั่งที่โต๊ะอาหาร มองอาหารหน้าตาแปลกตาที่วางอยู่บนโต๊ะ สูดกลิ่นหอมเย้ายวนซึ่งอบอวลไปทั่วห้อง ในที่สุดก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
“เจิ้งจวินหลีช่างมีวาสนาดีเหลือเกิน ยามนี้แล้วเพิ่งลุกมากินมื้อเช้า ดูท่าข่าวลือจะเป็นความจริง คุณหนูหยุนซูทรงโปรดปรานท่านจริง ๆ!”
เขาได้ยินข่าวว่าคุณหนูหยุนซูโปรดปรานสามีเอกมานานแล้ว ทว่าเขากลับฟังเป็นเพียงเรื่องขบขันเท่านั้น!
ถึงอย่างไรสตรีทั่วหล้าก็ล้วนไร้ใจ วันนี้รักใคร่คนหนึ่ง พรุ่งนี้ก็อาจไปโปรดปรานอีกคนได้!
สำหรับพวกนาง บุรุษก็เป็นเพียงของเล่นแก้เบื่อ สิ่งที่พวกนางต้องการก็แค่สามีเอกที่เชื่อฟัง รู้ความ และช่วยจัดการเรือนในได้เท่านั้น!
ทว่าวันนี้เมื่อได้เห็นสภาพของหลีฉูไป๋กับตาตนเอง เขาจึงตระหนักว่า ความโปรดปรานที่คุณหนูหยุนซูมีต่อเขาคงเป็นเรื่องจริง!
หากมิได้รักใคร่จากใจจริง คงไม่มีคุณหนูคนใดยอมให้สามีของตนนอนจนตะวันโด่งแล้วค่อยลุกขึ้นมา
ทั้งยัง... ทั้งยังลงมือจัดเตรียมมื้อเช้าอันเลิศหรูเช่นนี้ให้เขาด้วยตนเอง!
อย่างน้อยตลอดหลายปีมานี้ เขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน!
หลีฉูไป๋ไม่คิดว่าแต่เช้าตรู่จะมีเจิ้งจวินมากมายมาหา จึงรีบวางชามตะเกียบแล้วลุกขึ้นคารวะ “ฉูไป๋คารวะท่านพ่อ คารวะท่านพ่อบุญธรรม และคารวะเจิ้งจวินทุกท่าน”