ภายในห้องแคบ บรรยากาศระหว่างทั้งสองยิ่งทวีความคลุมเครือชวนใจเต้น
ทั้งคู่ต่างเงียบงัน ไม่มีใครเอ่ยวาจา
เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกทั้งคาดหวัง กระวนกระวาย และขวยเขินของหลีฉูไป๋ก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความไม่สบายใจ เขารู้ดีว่ารูปลักษณ์ของตนไม่เคยเป็นที่ชื่นชอบของคุณหนูทั้งหลาย จึงหวั่นเกรงว่าภรรยาใหญ่จะรังเกียจเขาเช่นกัน
ใบหน้าที่เดิมมีเลือดฝาดของเขาค่อย ๆ ซีดขาว ดวงตาสุกใสก็ค่อย ๆ หม่นแสงลงทีละน้อย
“ติ๊ง! แจ้งเตือน! แจ้งเตือน! ค่าความสุขของเป้าหมายภารกิจของโฮสต์กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว ขอให้โฮสต์แก้ไขสถานการณ์โดยเร็วที่สุด”
ขณะที่อยู่เหม่ย์กำลังชื่นชมภาพงามตรงหน้า เสียงเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิด นางจึงได้สติจากความงามของบุรุษ เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลีฉูไป๋ที่ใบหน้าซีดขาว ขอบตาแดงก่ำ กำลังมองนางอย่างเหม่อลอย
ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ประกายแม้แต่น้อย ทั้งร่างราวกับหุ่นไม้ที่ถูกพรากวิญญาณไป
เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ อยู่เหม่ย์ก็ใจหาย รีบยื่นมือไปกอบกุมมือเย็นเฉียบของเขา พลางร้องถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ฉูไป๋! พี่ใหญ่! เจ้าเป็นอะไรไป?”
เมื่อได้ยินเสียงนาง หลีฉูไป๋จึงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เขามองนางด้วยแววตาเศร้าสร้อย มุมปากขยับเล็กน้อย เผยรอยยิ้มขมขื่นให้ ก่อนจะเอ่ยด้วยริมฝีปากสั่นระริกและเสียงแหบพร่า “ภรรยาใหญ่...จะเรียก侍ชายคนอื่นเข้ามาปรนนิบัติหรือไม่?”
เสียงของเขาแผ่วเบายิ่ง จนเกือบทำให้อยู่เหม่ย์คิดว่าตนฟังผิดไป อย่างไรเสีย ย่อมไม่มีบ่าวสามีคนใดใจกว้างถึงขั้นยอมให้ภรรยาใหญ่เรียกผู้อื่นมาปรนนิบัติในคืนแต่งงานของตน!
อยู่เหม่ย์เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา เมื่อเห็นสีหน้าราวกับสิ้นหวัง หัวใจที่เมื่อครู่ยังเต้นแรงเพราะความงามของเขากลับราวกับถูกมือใหญ่บีบแน่น จนรู้สึกอึดอัดและขมขื่น
แม้นางยังไม่มีความรักให้หลีฉูไป๋ ทว่านางก็รู้ดีว่า ในโลกที่หญิงเป็นใหญ่ชายเป็นรอง หากคืนนี้นางเรียกผู้อื่นเข้ามาจริง ๆ ก็ไม่ต่างจากผลักหลีฉูไป๋ลงสู่หุบเหวที่กลืนกินผู้คนด้วยมือตนเอง!
เพื่อให้หลีฉูไป๋กลับมามีชีวิตชีวาเช่นเมื่อครู่อีกครั้ง อยู่เหม่ย์จึงจับมือที่ข้อนิ้วเรียวยาวของเขาขึ้นมา แล้วจุมพิตเบา ๆ ตรงริมฝีปาก
ร่างที่แข็งเกร็งของหลีฉูไป๋สั่นไหวแผ่วเบา ดวงตาที่เคยหม่นมืดพลันมีประกายเหลือเชื่อวาบผ่าน เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตะลึงงัน จ้องนางไม่กะพริบ กระทั่งอดกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่านี่จะเป็นเพียงภาพลวงตา
เพียงเขาขยับตัวแม้แต่นิด ภาพมายานี้ก็จะแตกสลาย!
เมื่อเห็นท่าทางของเขา อยู่เหม่ย์กลับรู้สึกว่าน่ารักขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล นางกลอกตากลมไปมา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะเขายังตกตะลึง นางก็โน้มกายเข้าไปใกล้ทันที แล้วประกบริมฝีปากเย็นนุ่มของเขาไว้โดยไม่อ่อนโยนนัก ท่ามกลางแววตาเหลือเชื่อของเขา
“อื้อ...”
หลีฉูไป๋เบิกตากว้าง มองใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม สมองมึนงงไปหมด ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ปล่อยให้นางทำตามใจชอบ!
เนิ่นนานผ่านไป อยู่เหม่ย์จึงผละออกจากหลีฉูไป๋ที่ใบหน้าแดงก่ำ นางหอบหายใจเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะแล้วจุมพิตลงบนหน้าผากเขาอีกครั้ง เมื่อเห็นเขาหอบหายใจอย่างหนักก็อดขบขันไม่ได้ จึงใช้นิ้วแตะหน้าผากเขา “เจ้าคนโง่ แม้แต่หายใจก็ยังไม่เป็นหรือ!”
“ภรรยา...ภรรยาใหญ่”
หลีฉูไป๋ไม่โกรธที่นางตำหนิ กลับยกมือกุมหน้าผากตรงที่ถูกนางแตะไว้ แล้วยิ้มอย่างโง่งมมองนาง
แก้มของบุรุษแดงระเรื่อ ดวงตาพร่าเลือน รอยยิ้มเจือความซื่ออยู่หลายส่วน มองแล้วหัวใจพลันอ่อนยวบ ชวนให้ผู้คนอดเอ็นดูไม่ได้
สายตาที่อยู่เหม่ย์มองเขาค่อย ๆ ลุ่มลึกขึ้น หัวใจนางเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจหนักหน่วงขึ้นหลายส่วน จนอดโน้มเข้าไปจุมพิตริมฝีปากเขาอีกครั้งไม่ได้
จันทร์กระจ่างลอยสูงนอกหน้าต่าง แสงเทียนในห้องไหววูบ
ม่านมุ้งบนเตียงสั่นไหวแผ่วเบา ภายในห้องเหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของบุรุษและเสียงครางอึดอัดของสตรี ดังก้องเนิ่นนานไม่จางหาย
เช้าวันถัดมา อยู่เหม่ย์ตื่นขึ้นก่อน
นางเอียงศีรษะมองหลีฉูไป๋ที่ยังหลับสนิท แล้วคลี่ยิ้มเงียบ ๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะข้อดีจากการข้ามภพ หรือร่างกายของสตรีในโลกหญิงเป็นใหญ่แข็งแรงเป็นทุนเดิม ทั้งที่เมื่อคืนเหน็ดเหนื่อยอยู่ตลอดคืน แต่เช้านี้นางกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ทั้งร่างผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความรู้สึกเช่นนี้ นางไม่เคยสัมผัสได้เลยตลอดชีวิตในชาติก่อน!
บุรุษที่แนบชิดอยู่ในอ้อมแขนมีเครื่องหน้าหล่อเหลาคมคาย ขนตายาวดำขลับดุจขนเป็ดทอดเงาลงบนใบหน้า ใต้สันจมูกโด่งคือริมฝีปากแดงที่บวมเล็กน้อยจากความเร่าร้อนเมื่อคืน มองแล้วชวนให้คนอดใจไม่ไหว อยากเริ่มต้นอีกสักรอบ!
เพื่อไม่ให้เขาตื่น อยู่เหม่ย์จึงไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่นางเรียกระบบในใจ
“ระบบ ภารกิจเมื่อวานฉันทำสำเร็จแล้ว รางวัลของฉันล่ะ?”
สิ้นเสียงของนาง ระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า “ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ ระบบประเมินว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ รางวัลภารกิจคืออายุขัย 7 วัน และหีบทองคำ 1 ใบ โฮสต์ต้องการเปิดหรือไม่?”
“เปิด!”
อยู่เหม่ย์มองหีบทองคำตรงหน้าอย่างคาดหวัง ไม่รู้ว่าประเดี๋ยวจะเปิดได้สมบัติล้ำค่าอะไรบ้าง
“ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับอายุขัย 1 เดือน ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับค่าพละกำลัง +2 ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับทองคำ 100 ตำลึง ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับชุดคู่รัก 1 ชุด เมื่อสวมใส่แล้วจะสามารถต้านทานการโจมตีได้ทุกรูปแบบ (โปรดทราบ: ชุดนี้จะมีผลก็ต่อเมื่อสวมใส่พร้อมกับผู้ที่ผูกพันไว้เท่านั้น)”
สมกับเป็นหีบทองคำ เปิดออกมาครั้งเดียวก็ได้สมบัติมากมายถึงเพียงนี้!
นอกจากจะเพิ่มอายุขัยให้นางอีก 1 เดือน ทั้งยังเพิ่มพละกำลังให้ด้วย โดยเฉพาะชุดคู่รักชุดนั้น เรียกได้ว่าเป็นเครื่องรางช่วยชีวิตชัด ๆ!
เพียงนางสวมชุดนี้ ก็ไม่มีผู้ใดทำร้ายนางได้อีก
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ ต้องสวมใส่พร้อมกับหลีฉูไป๋จึงจะมีผล
แต่ถึงอย่างไร นี่ก็เป็นชุดคู่รัก นางเข้าใจได้
ขอเพียงเป็นสมบัติล้ำค่าก็พอแล้ว นางไม่เรื่องมาก!
อยู่เหม่ย์สูดหายใจลึก สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่ส่งผ่านมาจากร่างกาย ยามนี้นางแทบอยากออกไปวิ่งสักสองรอบในลานทันที
ทว่าเวลานี้ยังไม่ได้ นางต้องรักษาภาพลักษณ์คนรักสามีไว้
อาจเป็นเพราะสายตาของอยู่เหม่ย์ร้อนแรงเกินไป ขนตายาวของหลีฉูไป๋จึงสั่นไหวเบา ๆ สองครั้ง ก่อนเขาจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
“ภรรยาใหญ่?”
หลีฉูไป๋ไม่คิดว่าลืมตาขึ้นมาแล้วจะเห็นภรรยาใหญ่ของตนเป็นคนแรก ดวงตาที่เดิมยังพร่าเลือนพลันแจ่มใส เมื่อสบเข้ากับดวงตาอ่อนโยนเปื้อนยิ้มของอยู่เหม่ย์ แก้มขาวของเขาก็แดงจัดขึ้นมาในพริบตา
เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวทั้งร่าง แล้วถามเสียงอู้อี้อยู่ใต้ผ้า “ภรรยาใหญ่...เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่?”
เห็นเขาขวยเขิน อยู่เหม่ย์ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วดึงผ้าห่มออก สบกับดวงตาที่หลบเลี่ยงอย่างเขินอายของเขา ก่อนถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเป็นสามีของข้า ข้าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะอยู่ที่ใด?”
“ภรรยาใหญ่ไม่ควร...”
คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ก็ปิดปากลงภายใต้สายตาของอยู่เหม่ย์
บุรุษในโลกนี้หลังร่วมหลับนอนกับภรรยาใหญ่แล้ว ล้วนแยกห้องนอนกัน เขานึกว่าหลังจากเมื่อคืนตนหมดสติไป คงถูกส่งกลับเรือนของตนเสียแล้ว ไม่คิดเลยว่าอยู่เหม่ย์จะไม่จากไปไหนตลอดทั้งคืน!
เห็นเขาตื่นเต็มตาแล้ว อยู่เหม่ย์จึงลุกขึ้น หยิบชุดคู่รักที่ระบบมอบให้มาสวม จากนั้นหยิบอีกชุดส่งให้หลีฉูไป๋ นางเลิกคิ้วให้เขาพร้อมรอยยิ้ม “ยามนี้สายแล้ว อีกประเดี๋ยวพวกเรายังต้องไปคารวะท่านแม่ ให้ภรรยาปรนนิบัติพี่ใหญ่แต่งตัวเถิด”
“ไม่ต้อง!”
หลีฉูไป๋หน้าแดงฉาน ฉวยเสื้อผ้าจากมือนางแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มทั้งตัว ราวกับกระต่ายขี้อาย เผยให้เห็นเพียงศีรษะที่มีเส้นผมนุ่มฟู เขาเบิกตากลมโตจ้องอยู่เหม่ย์ที่กอดอก ยิ้มเจ้าเล่ห์มองตนอยู่ “ข้าจะแต่งตัวแล้ว ภรรยาใหญ่รีบออกไปเถิด!”