“ได้ ๆ ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้!”
อวิ๋นซูยกมือทั้งสองขึ้นทำท่ายอมแพ้ ดวงตาและคิ้วเปื้อนรอยยิ้ม นางขยิบตาให้เขา ก่อนจะได้เห็นสีหน้าเขินอายระคนขุ่นเคืองดังใจหมาย จึงค่อยหมุนกายจากไปอย่างพึงพอใจ
โม่อวี้ซึ่งรออยู่หน้าประตูมาตลอดทั้งคืน ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากในห้อง ใจที่แขวนค้างอยู่ทั้งคืนจึงค่อยวางลงได้
โดยเฉพาะก่อนอวิ๋นซูจากไป นางยังจงใจสั่งเขาให้ดูแลรับใช้คุณชายอย่างระมัดระวัง
“คุณชาย คุณหนูดีกับท่านจริง ๆ!”
โม่อวี้ช่วยหลีฉูไป๋แต่งหน้าแต่งตัวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข มองใบหน้าของเขาในกระจกที่เปล่งปลั่งแดงระเรื่อ ทว่าแฝงความเหนื่อยล้าและเสน่ห์เย้ายวนอยู่หลายส่วนจากการได้รับความรักอย่างหนักหน่วงเมื่อคืน ใจของเขาก็ยิ่งเบิกบาน
เขาเป็นคนของคุณชาย แม้เมื่อวานคุณชายจะเข้าพิธีแต่งผิดคนเพราะความผิดพลาดที่ไม่มีใครคาดคิด ทว่าเรื่องก็กลายเป็นจริงไปแล้ว บัดนี้คุณชายแต่งเข้ามาในจวน หากคุณหนูไม่โปรดปราน ชีวิตในวันหน้าของพวกเขาย่อมไม่ราบรื่น
บนโลกนี้ สิ่งที่มีมากที่สุดก็คือคนถ่อยที่คอยดูทิศทางลมแล้วเปลี่ยนสีหน้า!
บัดนี้คุณหนูโปรดปรานคุณชาย ขอเพียงคุณชายตั้งครรภ์ให้ได้ในเร็ววัน และให้กำเนิดทายาทแก่คุณหนู ต่อให้ภายหน้ามีชายรับใช้คนอื่นเข้าจวนอีก ก็ไม่มีผู้ใดสั่นคลอนตำแหน่งของคุณชายได้!
หลีฉูไป๋มองเห็นสีหน้าของเขาผ่านกระจกทองแดง แววตาพลันหม่นลง ความสุขยามได้พบภรรยาใหญ่ในตอนเช้าสลายไปไม่น้อย เขายกมือแตะใบหน้าที่คมเข้มเกินไปของตน ความขมขื่นพลันเอ่อท้นในใจ
เป็นเขาเองที่ถูกความอ่อนโยนของภรรยาใหญ่บดบังดวงตา คนเช่นเขา เพียงภรรยาใหญ่ยอมให้ค้างคืนด้วย ก็นับว่าไว้หน้าเขามากพอแล้ว!
เขาไม่ควรโลภมากเกินไป!
“คุณชาย วันนี้ต้องไปคารวะผู้ใหญ่ ดื่มน้ำชาคารวะ ควรสวมชุดใดหรือขอรับ?” โม่อวี้หยิบเสื้อผ้าสองชุดจากตู้ให้หลีฉูไป๋เลือก เสื้อผ้าเหล่านี้ตัดเย็บเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนออกเรือน ก็เพื่อวันนี้โดยเฉพาะ
แต่หลีฉูไป๋ไม่เลือกสักชุด เขาลุกขึ้นเดินไปข้างเตียง หยิบเสื้อสีแดงที่อวิ๋นซูวางไว้บนโต๊ะเตี้ยขึ้นมา แล้วลูบไล้เบา ๆ อย่างทะนุถนอม “เอาชุดนี้เถิด”
โม่อวี้เพิ่งสังเกตเห็นว่า เสื้อชุดนี้มีทั้งสีและรูปแบบแทบจะเหมือนกับชุดแพรที่คุณหนูสวมในวันนี้ทุกประการ
“ขอรับ!”
อวิ๋นซูนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร มองหลีฉูไป๋ที่เดินเข้ามาอย่างสง่างาม ริมฝีปากยกยิ้มพึงพอใจ เป็นดังคาด เสื้อชุดนี้เหมาะกับเขาจริง ๆ
นางกวักมือเรียกเขา “มานั่งเถิด”
“อืม!”
สีหน้าของหลีฉูไป๋อ่อนโยนลงสองส่วน เขาคำนับอวิ๋นซู ก่อนนั่งลงข้างนางอย่างเงียบเชียบ ครั้นสายตาหยุดอยู่บนอาหารเช้าบนโต๊ะ แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตา อาหารส่วนใหญ่บนโต๊ะล้วนเป็นของที่เขาชอบ
อวิ๋นซูเห็นสีหน้าของเขาแจ่มชัด แต่มิได้อธิบาย เพียงโบกมือไล่บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วตักโจ๊กใส่ชามด้วยตนเอง วางตรงหน้าเขา “ข้าให้ห้องครัวทำอาหารที่เจ้าชอบ ลองชิมดูว่าเข้าปากหรือไม่”
แววตาของหลีฉูไป๋ไหววูบ เขาไม่คิดว่านางจะทำเพื่อเขาถึงเพียงนี้
ในโลกที่หญิงสูงชายต่ำแห่งนี้ ฐานะของบุรุษต่ำต้อยยิ่ง งานตักข้าวปรนนิบัติผู้อื่นล้วนเป็นหน้าที่ของบุรุษ แม้เขาจะเกิดในจวนแม่ทัพตระกูลขุนนางชั้นสูงแห่งเมืองหลวง ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีภรรยาใหญ่คนใดตักข้าวให้สามีของตน!
มิใช่เพียงหลีฉูไป๋ แม้แต่บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็เผยสีหน้าอิจฉาและตกตะลึง
เจ้าเรือนรักใคร่ท่านสามีจริง ๆ!
หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ อวิ๋นซูจูงมือหลีฉูไป๋เดินออกไป พลางกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “บัดนี้เราแยกเรือนออกมาอยู่ต่างหาก ในจวนมีเพียงเจ้ากับข้า รอคารวะเสร็จในวันนี้แล้ว วันหน้าก็ไม่ต้องไปคารวะท่านแม่ท่านพ่อทุกวัน เพียงไปเยี่ยมเยียนในเทศกาลสำคัญก็พอ
นับจากนี้ เจ้าคือเจ้าของจวนแห่งนี้
ข้าสั่งบ่าวรับใช้ในจวนไว้หมดแล้ว ต่อไปคำสั่งของเจ้าก็คือคำสั่งของข้า หากมีผู้ใดกล้าต่อหน้าทำตาม ลับหลังขัดขืนจนทำให้เจ้าโมโห ก็จัดการผู้นั้นเสียได้เลย!
อีกอย่าง หลังกลับจากการคารวะในวันนี้ ข้าจะพาเจ้าไปเอาสินเดิมกลับคืนมา
บัดนี้เจ้าแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของข้าแล้ว สินเดิมของเจ้าก็ควรได้คืน นั่นเป็นของของเจ้า เป็นหลักประกันในวันหน้า ผู้ใดก็ห้ามแตะต้อง!”
หลีฉูไป๋ฟังนางกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใจพลันไหวระริก เขากะพริบตาแรง ๆ ขับไล่ความแสบร้อนตรงหางตา ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณภรรยาใหญ่”
ตั้งแต่เล็กจนโต เพราะรูปลักษณ์ที่ไม่น่าชม แม้แต่บิดาของเขาก็ไม่เคยคิดเผื่อเขาเช่นภรรยาใหญ่เลย!
ทั้งสองมีบ่าวนำทางไปยังเรือนโซ่วคัง ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงหัวเราะครื้นเครงดังมาจากโถงรับรอง “...ดี ๆ! เหลียนเยว่รู้ความที่สุด!”
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากโถงรับรอง แววเย็นเยียบก็วาบผ่านดวงตาของอวิ๋นซู
คนตระกูลอวิ๋นพวกนี้ เพื่อผลประโยชน์แล้วถึงกับไม่เหลือแม้แต่คุณธรรมและความละอายขั้นพื้นฐาน!
เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง เรื่องเหลวไหลอย่างการสลับคู่สมรสก็ยังยิ้มรับได้
แต่ยังดีที่อวิ๋นจิ้งขับนางออกจากจวนอวิ๋นแล้ว ต่อไปนางก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคนทั้งตระกูลนี้อีก
ขอเพียงรักษาหน้ากันไว้ตามสมควร ก็อย่าหวังว่าจะมีใครมาบงการนางได้อีก!
หากต่อไปคนตระกูลอวิ๋นยังกล้าอาศัยวัยวุฒิมาวางอำนาจต่อหน้านาง เพื่อเรียกร้องความสนใจ นางย่อมไม่ปล่อยให้พวกเขารังแกเหมือนเจ้าของร่างเดิม นางมีทั้งกำลังและวิธีจัดการพวกเขา!
แต่หากทำให้พวกนางลบชื่อของนางออกจากทำเนียบตระกูลอวิ๋นได้ก็คงดียิ่ง
น่าเสียดายที่อวิ๋นจิ้งทำเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลอวิ๋น ย่อมไม่มีวันยอมสละนางกับจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย์ที่อยู่เบื้องหลังนางง่าย ๆ!
เฮ้อ! น่าเสียดายจริง ๆ!
“คุณหนูสาม นายท่านผู้เฒ่าเชิญท่านกับคุณชายเข้าไปขอรับ”
“อืม!”
อวิ๋นซูสัมผัสได้ถึงความประหม่าในใจหลีฉูไป๋ จึงบีบมือเขาเบา ๆ เป็นการปลอบโยน บอกให้เขาไม่ต้องกลัว
ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่โถงรับรอง บรรยากาศครึกครื้นที่มีอยู่เดิมก็เงียบกริบลงในพริบตา สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ทั้งคู่ ในแววตาเหล่านั้นมีทั้งความเห็นใจ เยาะเย้ย และสมน้ำหน้า มีเพียงความสำนึกผิดเท่านั้นที่ไม่ปรากฏแม้แต่น้อย
“บุตรสาวพาสามีสกุลหลีมาคารวะท่านปู่ ท่านแม่ และท่านพ่อ”
อวิ๋นซูคำนับอวิ๋นจิ้งและคนอื่น ๆ อย่างเรียบร้อยตามธรรมเนียมของที่นี่ สีหน้าสงบนิ่ง ไร้ร่องรอยไม่พอใจหรือโกรธเคือง กลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่บนใบหน้า
ท่าทีเช่นนี้ทำให้ทุกคนที่รอดูเรื่องสนุกในที่นั้นแทบไม่อยากเชื่อ พวกนางไม่คิดว่าอวิ๋นซูผู้เจ็บออดแอดจะอดทนได้ถึงเพียงนี้ แม้แต่ความอัปยศจากการสลับคู่สมรสก็ยังกล้ำกลืนลงไปได้
โดยเฉพาะอวิ๋นเหยาที่นั่งอยู่ถัดลงมาจากอวิ๋นจิ้ง แววตาที่มองอวิ๋นซูเต็มไปด้วยความดูแคลน น้องสาวผู้นี้อ่อนแอไร้ความสามารถมาแต่ไหนแต่ไร วันนี้นับว่ายังรู้จักประมาณตน ไม่ทำให้เรื่องบานปลาย มิฉะนั้น...
นางเหลือบมองหลีฉูไป๋อย่างรังเกียจ ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุ่งร้าย “น้องสาวช่างวางท่ายิ่งนัก ปล่อยให้พวกเรามากมายรอพวกเจ้าสองสามีภรรยา หรือเมื่อคืนสามีของน้องสาวไม่รู้ธรรมเนียม เกาะติดน้องสาวไม่ยอมปล่อย จนน้องสาวลุกจากเตียงสายหรือ?”
ทันทีที่สิ้นเสียง บรรดาคุณชายที่นั่งชมเรื่องสนุกอยู่ในโถงรับรองก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้ แม้แต่คุณหนูทั้งหลายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยังมองพวกนางด้วยแววตาไม่พอใจและดูแคลนอย่างชัดเจน
บุรุษรูปร่างหน้าตาเช่นหลีฉูไป๋ ต่อให้ยกให้พวกนาง พวกนางก็ไม่ยอมแตะต้อง มีเพียงอวิ๋นซูที่ไม่เคยพบเห็นโลกกว้างเท่านั้นจึงลงมือกับเขาได้!