หลีเวิ่นอินสงสัยอย่างแรงว่า หนานกงจื๋อคงจะหมั่นไส้เธอ เลยแกล้งให้วิธีปรุงที่ผิดๆ
ไม่งั้น ตามที่หนานกงจื๋อเขียนบนกระดาษ น้ำยาเวทย์หลับใหลที่ปรุงสำเร็จต้องจับตัวเป็นเม็ดยาสีดำลูกเล็กๆ ส่องกับแสงแดดก็ไม่ทะลุ
ทำไมพอยัยหลีเวิ่นอินนี่เติมนั่นผสมนี่ ระดมพลังเวทย์ของตัวเอง แล้วยังใช้น้ำยาเวทย์จุดไฟที่เพิ่งเรียนมาใหม่ๆ ด้วย
สิ่งที่เธอปรุงออกมาได้ กลับกลายเป็น ผัดหญ้างูผงเครื่องเทศห้าอย่างเผ็ดชาหม้อใหญ่จานหนึ่งล่ะ?
อาจจะเคี่ยวเวลายังไม่พอ
หลีเวิ่นอินจุดไฟเคี่ยวต่ออีกครึ่งค่อนวัน มองของในจานค่อยๆ ลดขนาดลง
สุดท้าย กลายเป็น...
ผัดหญ้างูผงเครื่องเทศห้าอย่างเผ็ดชาก้อนเล็กๆ ก้อนหนึ่ง!
รู้สึกไม่ค่อยจะใช่ แต่ตอนนี้กำหนดสามวันของการทดสอบมาถึงแล้ว หลีเวิ่นอินก็เลยได้แต่ยกของจานนี้ไปที่ตึกสภานักเรียน
ตอนแรกนักเรียนที่เฝ้าประตูไม่ให้เธอเข้าไป หลีเวิ่นอินพูดเสียงแข็งขึง บอกว่าได้รับความเมตตาจากท่านประธานสภานักเรียน มาส่งของขวัญ
"ได้ยินข่าวรึยัง? ยัยรุ่นน้องนั่น มาอีกแล้ว"
"โดนขังห้องกักบริเวณอีกแล้ว? คราวนี้ทำผิดอะไรนะ ไหนนับดูสิ ใกล้ถึงตาวิทยาลัยชางไห่แล้วมั้ง"
"คราวนี้แปลกนะ ไม่ได้ทำผิด เธอมาส่งของขวัญให้ท่านประธาน"
"ประธานเรางามหยดย้อย รุ่นน้องเจอแล้วตกหลุมรักก็ปกตินี่"
"เธอเอาของขวัญอะไรมา? จดหมายสารภาพรักเหรอ?"
"เป็นกับข้าวจานนึง ดมแล้วก็หอมแปลกๆ ดี"
"ห๊ะ?"
ห้องทำงานของประธานสภานักเรียนอยู่ชั้นบนสุดของตึกสภานักเรียน
หลีเวิ่นอินชินทาง เดินไปที่ห้องกักบริเวณ พอเดินไปได้ครึ่งทางถึงได้รู้สึกตัวว่าว่าคราวนี้ตัวเองไม่ได้ทำผิด เลยวกกลับมา
ในห้องทำงานมีแค่เว่ยฉือเฉวียนคนเดียว นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงานจัดการเอกสาร เอกสารกองเป็นภูเขา ผมยาวสยาย คิ้วงามๆ ของเขาขมวดเล็กน้อย
สงสัยช่วงนี้จะมีเรื่องร้องเรียนจากนักเรียนเยอะ
หลีเวิ่นอินถือยาพาหลับใหลที่กลิ่นหอมตลบอบอวลจานนี้ผลักประตูเข้ามา
เว่ยฉือเฉวียนได้กลิ่นเครื่องเทศห้าอย่างเผ็ดชาลอยมา เงยหน้ามอง
"นี่อะไร?"
"นี่น้ำยาเวทย์หลับใหลของหนูไงคะ" หลีเวิ่นอินวางจานลงบนโต๊ะ
เว่ยฉือเฉวียนยิ้มอ่อนโยนมองกับข้าวจานนี้
หลีเวิ่นอินพูดว่า "หน้าตาอาจจะแย่ไปหน่อย แต่ก็น่าจะเป็นน้ำยาเวทย์หลับใหลจริงๆ นะคะ ไม่งั้นท่านประธานลองดูมั้ยคะ?"
"ไม่เป็นไร" เว่ยฉือเฉวียนยิ้มปฏิเสธอย่างนิ่มนวล ลุกขึ้นถือจานกับข้าว "ผมจะไปคุยกับอาจารย์ผู้ออกข้อสอบของวิทยาลัยชางไห่ คุณหลีรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ"
พูดจบ เว่ยฉือเฉวียนก็ออกจากห้องไป ดูลึกลับดี ไม่รู้ว่าเขาไปติดต่ออาจารย์ยังไง
หลีเวิ่นอินรอด้วยใจจดจ่อ ตอนนี้เหลือวิทยาลัยชางไห่เป็นความหวังสุดท้ายแล้ว ได้โปรดให้เธอผ่านเถอะ
สอบผ่านๆๆ!
ผ่านไปประมาณสิบนาที เว่ยฉือเฉวียนกลับมา
หลีเวิ่นอินพุ่งเข้าใส่ "เป็นไงบ้างคะ? หนูผ่านมั้ย?"
เว่ยฉือเฉวียนพูดอย่างอ้อมค้อม "อาจารย์บอกว่ารสชาติไม่เลว ทำให้เขาเจริญอาหารมาก ถือว่าเป็นอาหารที่ยอดเยี่ยมจานนึง แต่ถ้าเป็นน้ำยาเวทย์ ก็อาจจะ..."
เขาพูดต่อไม่ค่อยออก
หลีเวิ่นอินรู้สึกสลดลงมาทันที
งั้นก็จบเห่แล้วสิ! การทดสอบของวิทยาลัยชางไห่ก็ไม่ผ่าน!
การทดสอบของสามวิทยาลัยใหญ่ไม่ผ่านสักอย่าง! หลีเวิ่นอินก็เลยไม่มีที่เรียนสิ?
หรือว่าจะทำได้แค่หางจุกตูดกลับไปที่หอพักร้างนั่น ไปอยู่กับพวกนั้น...
ไม่เอานะ
หลีเวิ่นอินอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
"เสียใจด้วยนะครับ เวลาทดสอบสิ้นสุดแล้ว คุณไม่ผ่านการทดสอบใดๆ เลย ไม่สามารถเข้าเรียนในสามวิทยาลัยนี้ได้" เว่ยฉือเฉวียนประกาศด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
หลีเวิ่นอินมืดมนสนิท
แต่ว่า... ถึงแม้จะสอบไม่ผ่าน แต่เธอก็พยายามแล้ว ท่านประธานก็ช่วยหาโอกาสให้ คราวนี้เธอไม่มีทางอ้อนวอนเอาแต่ใจต่อไปแล้วสร้างปัญหาให้ท่านประธานอีก
คิดๆ ดู หอพักร้างนั่นก็มีคนใช้เวทมนตร์อยู่สองสามคน หลีเวิ่นอินอาจจะฝึกด้วยตัวเองจนเก่ง เรียนทำระเบิดมือปุบปับไว้อารักขาตัวเองก็ได้
"แต่ว่า"
เว่ยฉือเฉวียนเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง
หลีเวิ่นอินมองเขา
เว่ยฉือเฉวียนพูดยิ้มๆ "เมื่อกี้มีอาจารย์ของวิทยาลัยออบซิเดียนท่านหนึ่งติดต่อผมมา บอกว่าคุณผ่านการทดสอบของเขาแล้ว สามารถยกเว้นรับคุณเป็นลูกศิษย์ได้ คุณหลีเวิ่นอินครับ ยินดีด้วย เริ่มตั้งแต่วันนี้ คุณได้เป็นนักเรียนของวิทยาลัยออบซิเดียนอย่างเป็นทางการแล้วครับ"
"หา?"
หลีเวิ่นอินน้ำตายังไม่ทันเอ่อ จู่ๆ ได้ยินเขาพูดหักมุมแบบนี้ ก็งงไปเลยทันที
เดี๋ยวนะ วิทยาลัยออบซิเดียนที่โผล่พรวดมาเนี่ย มันยังไง?
หลีเวิ่นอินจำได้ว่าตอนนั้น วิทยาลัยออบซิเดียนไม่ได้ส่งการทดสอบอะไรให้เธอเลยสักอย่าง
เว่ยฉือเฉวียนบอกเธอต่อว่า อาจารย์ท่านนั้นกำลังรออยู่หน้าประตู เธอออกไปได้เลย เริ่มต้นเส้นทางการเรียนเวทมนตร์ของตัวเองอย่างเป็นทางการได้แล้ว
——
สุดปลายทางเดินมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
ชุดนักเรียนของวิทยาลัยเวทมนตร์ค่อนข้างคล้ายเสื้อโค้ทกันฝนในโลกเดิมของหลีเวิ่นอิน เวลาคลุมเปิดปลิวไสว ก็ดูเท่มาก
แต่ชายหนุ่มคนนี้ ดันติดกระดุมเสื้อวิทยาลัยสีดำสนิทแน่นสนิท ห่อตัวกลายเป็นถุงห่อศพสีดำตั้งตรง แถมยังมีทรงผมซุปบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบนหัว กับแว่นข้างเดียวที่เลนส์หายไปข้างนึง ดูประหลาดมากๆ
หลีเวิ่นอินนึกถึงคำขวัญของวิทยาลัยออบซิเดียน
'พวกเราคือออบซิเดียน ลึกลับ สง่างาม กับพิศวง เราสำรวจความมืดมิดที่ไม่มีใครรู้จัก เราเป็นอัญมณีเจิดจรัสที่ไร้เทียมทาน'
หลีเวิ่นอินเห็นแค่ความวิปลาสพรึบจากชายคนนี้
รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวข้างหลัง ชายหนุ่มหันกลับมามอง
ผิวเขาขาวมาก เป็นสีขาวของคนตายที่ขาดสารอาหาร รูปร่างผอมโซ สันกรามชัดเจน แว่นข้างเดียวติดอยู่บนหน้าก็ดูหลวมๆ
"คุณคืออาจารย์ที่ปรึกษาของหนูเหรอคะ?" หลีเวิ่นอินถามอย่างไม่แน่ใจ
เพราะคนนี้ดูเด็กมาก ไม่เหมือนวัยอาจารย์
ชายหนุ่มฟังแล้ว ดันแว่นข้างเดียวของตัวเอง
"ใช่ เราคือข้า ข้าชื่ออูยา ยินดีที่ได้พบ"
อีกา?
หลีเวิ่นอินตะลึงไป ตรงกับภาพลักษณ์เขาเหมือนกันนะ
"ขอบพระคุณอาจารย์ที่ให้โอกาสหนูได้เรียน!" หลีเวิ่นอินไม่พูดพร่ำทำเพลง จับมือเขย่าขึ้นลงอย่างตื่นเต้น
อาจารย์อูยายิ้มแป้น
"ถ้างั้นเวลาก็ไม่ค่อยเหลือแล้ว พวกเราไปวิทยาลัยออบซิเดียนกันเถอะ"
หลีเวิ่นอินเดินตามหลังเขา
"อาจารย์ หนูถามได้มั้ยว่าหนูผ่านการทดสอบอะไร?"
ทำไมเธอถึงงงไปหมด ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
อูยายิ้มลึกลับ หันมามองเธอ "ทำภารกิจทดสอบของอีกสามวิทยาลัยพังราบคาบ นั่นแหละคือการทดสอบของวิทยาลัยออบซิเดียนของเรา"
หลีเวิ่นอิน "...?"
ให้ตายสิ
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามันประหลาดชอบกลนะ
นึกขึ้นได้ วันที่หลีเวิ่นอินไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดโอ๊ก ก็ไม่เห็นร่องรอยของวิทยาลัยออบซิเดียน ตอนพิธีแยกวิทยาลัย ขบวนของวิทยาลัยออบซิเดียนก็น้อยสุด
วิทยาลัยที่ใช้ความลึกลับเป็นชื่อแทน ก็มีพฤติกรรมแปลกๆ นะ
ต่อมาหลีเวิ่นอินก็ถึงได้เข้าใจ
พวกคนวิทยาลัยออบซิเดียนมันเพี้ยนกันทั้งนั้น!
อูยาพาเธอเข้าไปในวิทยาลัยออบซิเดียน ก่อนหน้านี้หลีเวิ่นอินก็สงสัย ตอนที่เธอเดินเล่นตามวิทยาลัยต่างๆ ไม่เคยเจอว่ามีทางเข้าวิทยาลัยออบซิเดียนเลย
แต่อูยา พาเธอเข้ามาทางรูหมาต่างหาก!
เปิดพงหญ้า เผยรูหมา อูยาถกแขนเสื้อขึ้น เป็นคนแรกที่มุดเข้าไป ตอนที่หลีเวิ่นอินยังอึ้งค้างพูดไม่ออก อูยาก็ตะโกนเรียกเธอจากอีกฝั่งให้รีบเข้ามาแล้ว
ในเมื่ออาจารย์ก็สาธิตให้ดูแล้ว หลีเวิ่นอินยังจะพูดอะไรได้อีก
เธอมุดตุ่ยๆ เข้าไป จับกำแพงพยุงตัวลุกขึ้น
"อาจารย์ พวกเราต้องเข้าประตูแบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอ? มีวิธีที่ดูดีหน่อยมั้ย?"
"มีสิ" อูยายิ้มพูด "นักเรียนส่วนใหญ่เลือกท่องรหัสลับทะลุกำแพงเข้ามา รหัสลับคือเมนูแรกของโรงอาหารวิทยาลัยเราแต่ละวัน"
หลีเวิ่นอิน "...?"
"งั้นที่อาจารย์พาหนูมาทางอื่น ต้องมีความหมายลึกซึ้งอะไรแน่เลย" หลีเวิ่นอินพยายามหาคำอธิบายให้เขาอย่างเข้าใจ
"ไม่มีเลยสักนิด" อูยายิ้มพูด "ก็แค่ข้าอยากรู้อยากลอง เลยอยากสัมผัสรูหมาเฉยๆ"
หลีเวิ่นอิน "..."
สายตาที่เคยเคารพบูชาของเธอค่อยๆ กลายเป็นความกังขา
อูยา...
ชื่อนี้ในนิยายก็ไม่เคยปรากฏ ยังเป็นตัวละครที่ไม่มีใครรู้จักอีก
อาจารย์ท่านนี้ดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่นะ... จะโอเคจริงเหรอ?
เฮ้อ ยังไงซะก็มีอาจารย์แค่คนนี้แหละที่ยอมรับเธอ ไม่น่าเชื่อถือก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
บางทีมองไปอีกหน่อย อาจจะเจอมุมที่พึ่งพาได้ก็ได้?
มุมที่น่าเชื่อถือหลีเวิ่นอินยังไม่ทันได้เห็น แต่มุมที่เพี้ยนๆ มีพรึ่บ
อูยาพาเธอมาที่ห้องเรียน ห้องเรียนพอเปิดประตู ในนั้นมีเด็กนักเรียนชายสองคนลอยอยู่
อืม ใช่ ลอย
เดิมทีลอยอยู่ในอากาศดีๆ แต่เพราะอูยาเปิดประตูนี้แหละ เลยทำลายองค์ประกอบเวทมนตร์ เวทย์ลอยตัวไร้ผล เด็กหนุ่มกลางอากาศทั้งสองคนร่วงลงมาหมด
อูยาชี้ไปที่เด็กหนุ่มนอนกองกับพื้น โก่งก้นขึ้น แนะนำว่า "คนนี้คือเผยหยวน นักเรียนปีสองของวิทยาลัยเรา เป็นรุ่นพี่ของเธอ"
จากนั้น อูยาก็ชี้ไปที่เด็กหนุ่มอีกคนที่ร่วงบนโต๊ะ ดูไม่ค่อยได้สติ "คนนี้คือมู่เฟิง นักเรียนปีหนึ่งของวิทยาลัยเรา ถึงจะอายุเท่าเธอ แต่ก็ถือว่าเข้าเรียนก่อน ก็เป็นรุ่นพี่"
"ใต้บังคับบัญชาข้ายังมีรุ่นพี่ชายกับรุ่นพี่หญิงอีกคน น่าเสียดายวันนี้พวกเขามาไม่ครบ" อูยาพูดอย่างเสียดาย ก่อนจะจูงหลีเวิ่นอินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น "มาเลย ไปทักทายรุ่นพี่ทั้งสองคนหน่อยสิ!"
หลีเวิ่นอินมองเด็กหนุ่มสองคนที่ร่วงซะจนไม่ค่อยได้สติ
"เดี๋ยว อาจารย์ เราช่วยพวกเขาก่อนดีกว่านะคะ..."
——
วิทยาลัยออบซิเดียนใช้ระบบสอนแบบกลุ่มเล็ก อาจารย์ที่ปรึกษาหนึ่งคนจะดูแลนักเรียนแค่ไม่กี่คน ไปจนจบปีหก โดยปกติจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง
นักเรียนใต้บังคับบัญชาห้าคนของอูยา มีแค่เผยหยวนกับรุ่นพี่หญิงที่ไม่ได้มาคนนั้นเท่านั้นที่เป็นปีสอง ที่เหลือเป็นนักศึกษาใหม่ที่เพิ่งเข้ามาไม่นาน กับหลีเวิ่นอินรุ่นน้องเล็กสุดที่เข้ามาช้าที่สุดนี่
เผยหยวน หลีเวิ่นอินรู้จักคนนี้
เขาคือตัวร้ายคนแรกที่นางเอกซือเวยหลันเจอหลังจากเข้าเรียนในนิยาย ไปมีเรื่องกับผู้ชายของนางเอก พอสู้เวทมนตร์แพ้ ก็เลยถูกขับออกจากวิทยาลัยเวทมนตร์
ตัวร้าย เป็นตัวร้ายอีกแล้ว
หลีเวิ่นอินคิดดูดีๆ ตั้งแต่เข้ามาเรียน เจอมาหลายคน หนานกงจื๋อ เว่ยฉือเฉวียน เผยหยวน เป็นตัวร้ายทั้งนั้น ระดับก็ต่างกันไป
"รุ่นน้อง?" เผยหยวนที่ติดพลาสเตอร์ปิดแผลบนสันจมูกมองหลีเวิ่นอิน แล้วหันไปขึงตาใส่อูยา "นี่คุณไปหลอกพามาจากไหน?"
อูยาแบมือ "เสี่ยวหยวนหยวน พูดแบบนี้ได้ยังไง อาจารย์เห็นเด็กน้อยน่าสงสารคนนี้ใจจดใจจ่ออยากเรียนจริงๆ เกิดความสงสาร เลยตอบสนองความปรารถนาของเธอ จะเป็นอาจารย์หลอกพามาได้ไง"
"นี่มันหลีเวิ่นอินนี่! ดังจะตาย!" มู่เฟิงคลำแก้มที่เจ็บจากการตกของตัวเอง มองหลีเวิ่นอินด้วยความดีใจ
หลีเวิ่นอินชี้ที่ตัวเอง "หนู?"
"ใช่ๆ" มู่เฟิงตื่นเต้นพูด "แขกประจำห้องกักบริเวณ คนแรกที่เผาห้องสมุด กรรไกรตัดธงวิทยาลัย เอ้อ ยังมีอะไรอีกนะ? ทำกับข้าวข้างทุ่งหญ้าเวทมนตร์ หอมจนคนเป็นกองน้ำลายไหล!"
"..." หลีเวิ่นอินยิ้มแห้ง "รุ่นพี่ ขอบคุณมากนะคะ"
แล้วนั่นไม่ใช่ทำกับข้าวนะ มันคือน้ำยาเวทย์หลับใหล!
"แกถามอะไรไม่ดูสถานการณ์บ้าง"
เผยหยวนใช้ศอกกระทุ้งมู่เฟิงที่ตื่นเต้นเกินเหตุ
เขาทำหน้าจริงจังมองหลีเวิ่นอิน "แต่ว่า... คนที่ตามไปตื้อรุ่นพี่หนานกงจนเข้าไปในห้องน้ำชายนั่น เป็นเธอจริงๆ งั้นเหรอ?"
"?"
หลีเวิ่นอินยิ้ม
รุ่นพี่คนนี้แล้วมึงก็โคตรมีมารยาทเนอะ?
——
บทเรียนแรกของการเข้าเรียน คือเปลี่ยนชุดนักเรียน
อูยาถือชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมกองนึงมาให้หลีเวิ่นอิน
ตอนหลีเวิ่นอินรับชุดมา เผยหยวนกับมู่เฟิงข้างๆ มองเธอด้วยสายตาซับซ้อน มองจนหลีเวิ่นอินใจสั่น
"มี มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ?"
"ไม่มี" เผยหยวนเบือนหน้าหนี "ห้องน้ำอยู่ตรงมุมทางเดิน รุ่นน้องรีบไปเปลี่ยนเถอะ"
ภายใต้สายตาส่งของเผยหยวนกับมู่เฟิงพร้อมๆ กัน หลีเวิ่นอินใจเสียวอุ้มชุดนักเรียนไป
ด้านสุนทรียภาพแล้ว หลีเวิ่นอินค่อนข้างชอบชุดของวิทยาลัยออบซิเดียนนะ ถึงจะเปลี่ยนรูปร่างตามใจไม่ได้เหมือนวิทยาลัยปอปปี้ แต่เสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทพร้อมลายเร้นเวทมนตร์ ก็เท่จนตะโกน
ผ้าก็สบายมาก หลีเวิ่นอินใส่แล้วรู้สึกดี
มองตราวิทยาลัยออบซิเดียนที่หน้าอก หลีเวิ่นอินก็รู้สึกว่าตัวเองได้เข้าเรียนอย่างเป็นทางการจริงๆ สักที
ออกมาแล้ว เห็นอาจารย์อูยาไปแล้ว มีแค่เผยหยวนกับมู่เฟิงสองคนยืนรออยู่หน้าประตูห้องเรียน
หลีเวิ่นอินเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจขึ้นมาทันใด
"อาจารย์ล่ะ?"
มู่เฟิงก้าวออกมา "รุ่นน้องทำใจชินๆ ซะ แผนการสอนของอาจารย์อูยาของเรา ก็คือเรียนรู้ด้วยตัวเอง ให้ตายก็ตายไป แต่ห้ามตายโหงเท่านั้นพอ"
หลีเวิ่นอิน "อะไรนะ?"
"เขาฝากเรามาบอกเธอประโยคนึง" มู่เฟิงแสดงต่อ ทำท่าดันแว่นข้างเดียวที่ไม่มีอยู่ ยิ้มพูด "เสี่ยวอินอิน สู้ๆ นะจ๊ะ มีอะไรก็ถามรุ่นพี่สองคนนี้ได้เลยนะ"
เสียงไม่จริงจังไม่น่าเชื่อถือ แถมมีคำว่า "เสี่ยวอินอิน" นั่นอีก ต้องเป็นความรู้สึกที่เกิดจากการกินอาจารย์อูยาเข้าไปสิบตันถึงจะแสดงออกมาได้
เผยหยวนกอดอก พิงข้างวงกบประตูห้องเรียน จู่ๆ ก็ถามมู่เฟิง
"ใกล้จะเริ่มแล้วสินะ?"
"อื้ม" มู่เฟิงพยักหน้า จ้องหลีเวิ่นอิน "ใกล้เริ่มแล้ว"
เริ่มอะไร?
หลีเวิ่นอินยังไม่ทันถาม出口 ก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองเริ่มผิดปกติแล้ว
เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป มือสองข้างรำวงใส่กัน ยกขาเดินสวนสนาม หัวเริ่มส่ายไปมา
เผยหยวนเห็นดังนั้น พยักหน้าอย่างพอใจ "นี่คือบทเรียนแรกของวิทยาลัยออบซิเดียนของเรา: ชุดนักเรียนมีเวทมนตร์"
"ชุดนักเรียนวิทยาลัยปอปปี้เปลี่ยนรูปร่างได้ วิทยาลัยโอ๊กป้องกันได้ วิทยาลัยชางไห่ทำความสะอาดอัตโนมัติ" มู่เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด "ส่วนชุดของวิทยาลัยเรา แกล้งคนเป็น"
หลีเวิ่นอิน "ไม่ใช่ ช่วยข้าหน่อยยยย—"
เธอควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว แค่รำวงเดินสวนสนามยังไม่พอ ชุดนักเรียนเวทมนตร์นี่ยังควบคุมร่างเธอ ให้เริ่มคลานมืดแปดด้านตรงนั้นเลย
กลายเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดผมสยาย คลานฉวัดเฉวียนไปมาเหมือนแมลงสาบใต้ตัวใหญ่ในห้องเรียน