ตอนที่ 3 เธอนอนตรงนี้น่ะเหรอ?
"จากนี้ไป เธอก็นอนที่ห้องนอนนี้แล้วกัน"
ภายในห้องพักแขก เหยียนจือรั่วยืนกอดอก มองไปยังเด็กหนุ่มที่เดินตามหลังเธอมา มือหนึ่งถือกระเป๋านักเรียนใบเล็ก อีกมือลากกระเป๋าเดินทาง
"ขอบคุณครับ พี่สาวสกุลเหยียน" เด็กหนุ่มเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
เหยียนจือรั่วส่งเสียงเย็นชา "ใครเป็นพี่สาวเธอ อย่าเรียกฉันว่าพี่สาว!"
พูดจบ เหยียนจือรั่วก็หมุนตัวเดินออกจากห้องพักแขวง และปิดประตูห้องอย่างแรงตามไปด้วย
เธอรู้สึกว่าดินแดนของตัวเองถูกคนอื่นบุกรุก โกรธมาก อึดอัดสุดจะทน แต่จิตใจที่พลิกตัวไปมาบนเตียงแล้วนอนไม่หลับก่อนหน้านี้ กลับสงบลงไปได้บ้าง
บรรยากาศเงียบสงบลง ภายใต้แสงไฟสีขาวนวล เด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบ้านนอกดูไม่เข้ากับความสะอาดเรียบร้อยของห้องพักแขกนี้เลย
......
วันรุ่งขึ้น...
เหมือนเช่นเคย เหยียนจือรั่วตื่นนอนด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง ล้างหน้าแปรงฟัน และเดินไปที่ห้องครัวตามปกติเพื่อหยิบนมกล่องหนึ่งออกมา
นั่งลงที่โต๊ะอาหาร หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา อ่านข้อความในกลุ่มห้องเรียน ตอนนั้นเองที่มีกรอบข้อความเด้งขึ้นมา
【ซินซิน】:【จือรั่ว อรุณสวัสดิ์จ้ะ เรากินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วค่อยไปรายงานตัวกันนะ ว่าแต่ วิชาอังกฤษอ่ะ ให้ฉันลอกการบ้านหน่อยได้ไหม? แล้วก็คณิตศาสตร์อีก ข้อใหญ่หน้าสุดท้ายนี่ช่วงนี้แทบทำให้ฉันหัวระเบิดแล้ว คิดไม่ออกเลยสักนิด】
เหยียนจือรั่วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย นิ้วมือขาวผ่องเคาะลงบนหน้าจอมือถือ 【ได้หมดเลย แต่เรื่องลอกการบ้านนี่ ให้ลอกได้แค่ส่วนเดียวนะ ถ้าเกิดถูกครูประจำชั้นจับได้ ฉันไม่อยากพลอยเดือดร้อนไปด้วยหรอก】
【ซินซิน】:【โอ๊ย พูดแบบนี้ได้ไง กฎเกณฑ์ฉันรู้ดี รับรองว่าไม่ให้ครูประจำชั้นรู้ร่องรอยการลอกได้หรอก เธอสบายใจได้】
เหยียนจือรั่วคุยกับเพื่อนสนิทของเธออยู่นาน หลังจากยืนยันเวลาที่จะไปรายงานตัวที่โรงเรียนแล้ว ก็เหลือบมองนาฬิกา ถึงแม้จะยังเช้าอยู่ แต่เก็บของไว้ก่อนก็ดีกว่า จะได้สั่งอาหารมาส่งด้วย
กำลังจะกลับห้องเพื่อเตรียมเก็บการบ้านและเอกสารข้อมูลที่ต้องใช้ในการสมัคร รอยเปื้อนสะดุดตารอยหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเธอ
เบี่ยงตัวมองไป เมื่อเห็นรอยเปื้อนที่คล้ายคราบโคลนบนโซฟาสีขาวสะอาด...
ตึ้ง! สมองของเหยียนจือรั่วชะงักไปชั่วขณะ
ตามมาด้วยความทรงจำที่หลั่งไหลราวกับกระแสน้ำ...
เหยียนจือรั่วหันหน้าไปมองประตูห้องพักแขกที่ปิดสนิทอย่างหุ่นยนต์ จากนั้นก็ก้าวเท้าแบบหุ่นยนต์มาหน้าห้องพักแขก
บิดเปิดประตู มองเข้าไปด้านใน...
เห็นเพียงเด็กหนุ่มนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างที่ยื่นออกมา มือสองข้างเท้าบนขอบหน้าต่าง ใต้ก้นรองด้วยหนังสือเรียนชั้นประถมสองเล่ม
เมื่อเด็กหนุ่มเห็นว่าเป็นพี่สาวสกุลเหยียนเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นอย่างประหม่า ยืนตัวตรงอย่างว่าง่าย
เสื้อผ้ายังคงเป็นชุดเมื่อคืน กางเกงและรองเท้าก็เช่นเดียวกัน แม้กระทั่ง...รอยคราบน้ำตาที่แห้งกรังบนใบหน้า ก็เหมือนกับเมื่อคืน ดูเปรอะเปื้อนยุ่งเหยิง
เหยียนจือรั่วเหลือบมองไปยังเตียงนอน เรียบร้อยมาก ดูเหมือนไม่มีร่องรอยการนอน
"เธอไม่ได้นอนเหรอ?"
เหยียนจือรั่วถามออกมาอย่างไม่ทันได้คิด
หยางอวี้หนิงก้มหน้ามองปลายรองเท้าที่ลอยอยู่กลางอากาศ พูดเสียงเบา "นอนแล้วครับ"
"เธอนอนที่ไหน?" เหยียนจือรั่วเปิดผ้าห่มขึ้น แล้วเดินมาที่ปลายเตียง ทันใดนั้นก็เห็นตรงขอบเตียงด้านที่ติดกับขอบหน้าต่าง บนกระเป๋าเดินทาง มีเสื้อนอกตัวหนึ่งที่เมื่อวานเธอไม่เคยเห็น ยังคงมีกลิ่นอายบ้านนอกจัด
"เธอนอนตรงนี้น่ะเหรอ?" เหยียนจือรั่วมองทางเดินแคบๆ ข้างเตียงอย่างเหลือเชื่อ ผ่านข้อเท้าที่เปลือยเปล่า เธอแทบจะสัมผัสได้ถึงความเย็นที่แผ่ออกมาจากกระเบื้องปูพื้น
หยางอวี้หนิงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
เหยียนจือรั่วเห็นดังนั้น เอามือกุมหน้าข้างหนึ่ง ทำเอาอารมณ์เสียของเธอหายไปจนหมด
ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่...ค่ำคืนในฤดูร้อน ก็ยังคงมีความเย็นอยู่นะ
ตอนนี้เหยียนจือรั่วไม่อยากถามแล้วว่าเด็กคนนี้เข้านอนกี่โมง ตื่นกี่โมง
"ไม่รู้จักไปล้างหน้าล้างตาเหรอ?"
หยางอวี้หนิงได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร แต่เมื่อเห็นสีหน้าของพี่สาวสกุลเหยียนที่เหมือนจะโกรธขึ้นมาอีกครั้ง สุดท้ายเขาก็เอ่ยเสียงเบา "ไม่...ไม่รู้ว่าต้องไปล้างที่ไหนครับ"
ได้ยินคำนี้ เหยียนจือรั่วถึงนึกได้ บ้านหลังนี้ถึงแม้จะเป็นแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น แต่มีห้องน้ำแค่ห้องเดียว และอยู่นอกห้องนอน
คงประมาณว่าเด็กคนนี้พอตื่นแล้ว ก็นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างตลอดเลย
"เฮ้อ...หยิบเสื้อผ้าสะอาดมา แล้วไปรอฉันที่ห้องนั่งเล่น"
มองตามพี่สาวสกุลเหยียนเดินออกไป ในพื้นที่ว่างเปล่าทั้งหมดที่มีเพียงหยางอวี้หนิงคนเดียว เขาถึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
เมื่อเห็นโซฟาสีขาวสะอาดในห้องนั่งเล่นที่มีรอยเปื้อนเพราะตัวเองนั่งไปครั้งเดียว หยางอวี้หนิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินกลับไปที่ห้องพักแขก...
สิบกว่านาทีต่อมา เหยียนจือรั่วก็กลับมาพร้อมกับถุงอุปกรณ์อาบน้ำ
เปิดประตูเข้าไปในห้องโถง ก็เห็นหยางอวี้หนิงนั่งยองๆ ข้างโซฟาในห้องนั่งเล่น กำลังทำอะไรบางอย่างดูลับๆ ล่อๆ
พอเธอเดินเข้าไปใกล้ ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที "เธอทำอะไรน่ะ!"
หยางอวี้หนิงที่กำลังตั้งใจทำอยู่นั้นไม่ได้สังเกตเลยว่าพี่สาวสกุลเหยียนกลับมาแล้ว ตอนนี้ถูกเสียงตวาดนี้เข้า ทำให้เขาตกใจจนล้มทรุดลงนั่งกับพื้น
ในมือของเด็กหนุ่ม มีผ้าผืนเล็กผืนหนึ่งที่ไม่ค่อยขาวนัก ใบหน้าเล็กๆ ซีดเซียวเล็กน้อย จริงๆ แล้วก็ดูไม่ออกหรอกว่าซีดแค่ไหน เพราะผิวของเด็กหนุ่มนั้นไม่ได้ดีเลยจริงๆ
สิ่งที่ทำให้เหยียนจือรั่วโกรธ คือรอยเปื้อนเป็นวงคล้ายโคลนเลนบนโซฟาสีขาวสะอาด ที่ใหญ่กว่าตอนที่เธอเห็นเมื่อเช้านี้เสียอีก!
"ตกลงเธอทำอะไรกันแน่?"
เหยียนจือรั่วโยนถุงลงบนโต๊ะ มองหยางอวี้หนิงที่ดูหวาดกลัวมาก
หยางอวี้หนิงกล้ำกลืนความรู้สึกน้อยใจและความกลัวในใจ แล้วพูดเสียงอ่อย "เช็ด...เช็ดให้สะอาดครับ"
"เช็ดแบบนี้ มีแต่จะทำให้โซฟาสกปรกมากขึ้นเรื่อยๆ! เธอทำเป็นหรือเปล่าก็ทำ!"
ได้ยินเช่นนี้ หยางอวี้หนิงก็ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่เก็บผ้าของตัวเองไว้ด้านหลังอย่างเงียบๆ
"เฮ้อ...ช่างเถอะๆ ฉันซื้ออุปกรณ์ล้างหน้ามาให้แล้ว ไปห้องน้ำเอง"
เหยียนจือรั่วกุมขมับ รู้สึกหมดคำจะพูดอย่างที่สุด
หยางอวี้หนิงได้ฟังก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย ตามคำสั่งของพี่สาวสกุลเหยียนก่อนหน้านี้ หยิบเสื้อผ้าสะอาดมา
เพียงแต่ตอนที่กำลังจะผลักประตูห้องน้ำเข้าไป เหยียนจือรั่วก็นึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง จึงรีบวิ่งมา มือหนึ่งกดบ่าหยางอวี้หนิ่งไว้ "เดี๋ยวก่อน!"
ครู่ต่อมา...
เหยียนจือรั่วหิ้วตะกร้าใส่ผ้าออกจากห้องน้ำ
"เอาล่ะ เข้าไปได้แล้ว ต่อไปเธอก็ใช้ของใช้ส่วนตัวของเธอเอง อย่างอื่น ห้ามแตะต้อง แล้วก็ เธออาบน้ำไปเลยแล้วกัน"
ถึงแม้หยางอวี้หนิงจะไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวสกุลเหยียนถึง...ลุกลี้ลุกลนแบบนี้ แต่ก็ยังคงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เมื่อมองเด็กบ้านนอกเข้าไปในห้องน้ำ เหยียนจือรั่วถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วส่ายหัวเดินกลับไปห้องนอนของตัวเอง
หยิบชุดชั้นในของตัวเองออกมาจากตะกร้าผ้า เหยียนจือรั่วสูดลมหายใจลึก
ถึงไม่รู้ว่าเด็กเหลือขอนี่จะอยู่ที่นี่กับเธอนานแค่ไหน แต่ต่อไปนี้ในบ้านมีเด็กผู้ชายเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน ตัวเองก็ต้องระวังเรื่องความเป็นส่วนตัวให้มากขึ้นอีกหน่อยแล้ว
ตอนนี้ในห้องน้ำ หยางอวี้หนิงมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น สะอาดมาก กว้างมาก และในอากาศ...ยังมีกลิ่นหอมหอมกลิ่นหนึ่งอีก
แล้วด้านหลังประตูกระจก ยังมีอ่างอาบน้ำใบใหญ่มาก...ใบหนึ่ง
ถอดเสื้อผ้าที่สกปรกเล็กน้อยจากเมื่อวาน เปิดฝักบัวอย่างตะกุกตะกัก น้ำเย็นเยียบราดลงบนร่างกาย ทำให้หยางอวี้หนิงอดสะท้านไม่ได้
เขารู้สึกว่า น้ำที่นี่ เย็นกว่าน้ำในลำธารนอกหมู่บ้านเยอะเลย
สิบกว่านาทีต่อมา หยางอวี้หนิงใช้ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ที่พี่สาวสกุลเหยียนเพิ่งซื้อมาเช็ดตัวจนแห้ง เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเก็บเสื้อผ้าสกปรกใส่ลงในถุงที่เคยใส่อุปกรณ์อาบน้ำก่อนหน้านี้
จากนั้นจึงเปิดประตูห้องน้ำออกมาอย่างระมัดระวัง
ในห้องนั่งเล่น เหยียนจือรั่วที่เพิ่งติดต่อแม่บ้านทำความสะอาดไปหันมามองโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ชะงักเล็กน้อย
ถึงแม้เสื้อผ้าของเด็กหนุ่มจะยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายบ้านนอก ผิวก็คล้ำไปหน่อย รูปร่างก็ยังผอมเล็กอยู่
แต่ดวงตากลมโตสดใสคู่นั้น กลับดู...
น่าหลงใหลเป็นพิเศษ
......