“แม่นางงาม ท่านอายุเท่าใดแล้ว”
“สามสิบสองปี”
“ยอมรับเด็กหนุ่มได้หรือไม่”
“ท่านหมายถึงด้านใด”
“อายุอย่างไรเล่าแม่นางงาม แล้วจะให้หมายถึงด้านใด ข้าจะบอกให้ ท่านมีหน้าซีด ริมฝีปากม่วง หว่างคิ้วแดงคล้ำ ดูเหมือนป่วยเป็นโรคสตรี และข้าเองก็เชี่ยวชาญด้านนั้นพอดี เพียงท่าน…”
ณ เชิงเขาหุบเขาเสินหนง ซูเหวินกำลังสนทนากับพี่สะใภ้ของชาวบ้านนามหลี่ชุนฮวาอยู่
เพี๊ยะ
ศีรษะเกิดอาการตึ้บเจ็บ ชายชราผมขาวผู้หนึ่งฟาดฝ่ามือลงบนกระหม่อมของซูเหวิน “ไอ้เด็กบ้า ข้าให้เจ้าลงเขาไปแต่งงาน เจ้ากำลังทำอะไร”
“อาจารย์ ศิษย์ไม่อยากจากหุบเขาเสินหนง ศิษย์อยากอยู่ดูแลท่านยามแก่”
ซูเหวินเอ่ยพลางน้ำตาคลอ
เขาคือเด็กกำพร้าที่ซูอู๋ฮุ่ยรับเลี้ยงไว้เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ตั้งแต่เล็กก็ไม่รู้ว่าบิดามารดาเป็นผู้ใด แม้แต่ชื่อซูเหวินก็เป็นซูอู๋ฮุ่ยตั้งให้
และตลอดยี่สิบห้าปีนี้
ซูเหวินไม่เพียงได้เรียนรู้ตำรา ‘วิชาแพทย์หุบเขาผี’ แห่งสำนักเสินหนง เขายังก้าวล้ำอาจารย์ เรียนรู้กระทั่ง ‘บัญชีชีวิตความตาย’ ที่แม้แต่ซูอู๋ฮุ่ยยังไม่เข้าใจ จนได้สมญาในยุทธภพว่า ‘ท่านยมราช’
“ดูแลยามแก่? ไอ้เด็กบ้า! เจ้าพูดเหลวไหลอะไร อาจารย์ข้ายังแข็งแรงบึกบึน ไม่ต้องการให้เจ้ามาดูแลยามแก่! ยิ่งกว่านั้น ชีพจรเก้าสุริยันของเจ้ากำลังกำเริบ เจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้ก็ต้องแต่งกับสตรีตระกูลลู่เท่านั้น!”
ซูอู๋ฮุ่ยกล่าวอย่างหัวเสีย “แล้วนางลู่เซวียนอี๋ก็เป็นคู่รักวัยเยาว์ของเจ้ามิใช่หรือ? หากเจ้าแต่งกับนาง ก็ถือว่าเติมเต็มความฝันวัยเด็กได้ไม่ใช่รึ”
“ข้า…”
นึกถึงวัยสาวขี้เล่นแก้มใสที่เคยพักอาศัยในหุบเขาเสินหนงเมื่อสิบปีก่อน ใบหน้าซูเหวินก็แดงเรื่อขึ้นมา
ครั้งนั้นลู่เซวียนอี๋ไม่เพียงเล่าเรื่องประหลาดน่าตื่นเต้นในเมืองให้ซูเหวินฟัง ยังมักจะซบไหล่เขางีบหลับยามกลางวันเป็นประจำ
สิ่งที่อยู่ในความทรงจำลึกสุด
คือตอนที่ลู่เซวียนอี๋จะจากหุบเขาเสินหนงไป นางเคยกล่าวอย่างจริงจังว่า เมื่อนางเติบใหญ่ขึ้น จะแต่งงานกับซูเหวิน
คิดถึงเรื่องนี้ ซูเหวินจึงยอมอ่อนข้อ “อาจารย์ เมื่อใดที่ชีพจรเก้าสุริยันของศิษย์หายดี ศิษย์จะกลับมาเยี่ยมท่าน”
“เอาของขวัญแรกเข้าประตูไปด้วย นี่คือเห็ดทรัฟเฟิลแดงหุบเขาเสินหนง หนึ่งดอกต่ออายุได้ครึ่งเดือน” ซูอู๋ฮุ่ยโยนถุงผ้าสีดำใบหนึ่งมาให้ “จงจำให้ดี จำให้ดี ต้องแต่งกับสตรีตระกูลลู่”
ในวันที่ซูเหวินจากหุบเขาเสินหนง
ตระกูลใหญ่ทั่วแคว้นจิ่วโจวต่างก็ได้รับข่าวสะเทือนโลกข่าวหนึ่ง — ท่านยมราช เยือนแดนมนุษย์
“อะไรนะ? ท่านยมราชออกมาแล้ว? เร็วเข้า เตรียมสินสอดหกร้อยล้านทันที ข้าจะให้บุตรสาวข้าแต่งกับเขา! ได้เกี่ยวดองกับท่านยมราช ก็เท่ากับได้เกี่ยวดองกับทั้งใต้หล้า!”
“องค์หญิงสาม กษัตริย์มีราชโองการ ให้ท่านรีบไปตามหาท่านยมราช และแต่งงานกับเขา…”
“ท่านนักบุญหญิง โปรดออกจากบำเพ็ญด้วย สำนักคุนหลุนโบราณของพวกเราอยากคืนความรุ่งเรืองดังเดิม ต้องเกี่ยวดองกับท่านยมราชเท่านั้น!”
******
สามวันต่อมา
แคว้นจิ่วโจว มณฑลเจียงหนาน
นครจินหลิง
ซูเหวินถือหนังสือหมั้นที่ยับย่นเล็กน้อยฉบับหนึ่งกับถุงผ้าสีดำหนึ่งใบมาที่ตระกูลลู่
“ท่านย่า ข้าไม่แต่ง!”
ในเรือนพักตระกูลลู่ หญิงสาววัยละอ่อนนางหนึ่งในชุดกระโปรงยาวสีขาว มัดผมหางม้าตรงยาวสีดำ เอ่ยอย่างจองหองว่า “ข้าลู่เซวียนอี๋ตั้งแต่ ม.1 จนถึง ปีสี่ เป็นเทพธิดาประจำสถาบันมาตลอด! พอเรียนจบ ข้าก็สร้างบริษัทสื่อเซวียนอี๋ มีทรัพย์สินนับสิบล้าน มองไปในสิบสามเมืองของมณฑลเจียงหนาน ข้าล้วนเป็นหงส์สาวผู้มีชื่อเสียง มาบัดนี้ พวกท่านจะให้ข้าแต่งกับไอ้หนุ่มบ้านนอกที่เติบโตในหุบเขา? งั่! น! ไม่! อ! ไ! ด้!”
คำพูดนี้ ลู่เซวียนอี๋กล่าวอย่างไม่ลังเล
มองลู่เซวียนอี๋ที่แตกต่างจากเมื่อสิบปีก่อน แทบจะดูเป็นคนละคน ซูเหวินตะลึงไปชั่วขณะ “น้องเซวียนอี๋… เมื่อก่อนที่หุบเขาเสินหนง มิใช่เจ้าพูดเองรึว่า โตขึ้นจะแต่งกับข้า?”
“เหอะๆ ซูเหวิน เจ้ามีสติหน่อยได้ไหม? คำพูดของเด็กๆ จะจริงจังด้วยหรือ? เจ้าเองก็โตป่านนี้แล้ว ตอนนั้นข้ายังเด็ก คำพูดไร้เดียงสาแค่ล้อเล่น ทำไมเจ้าถึงตามราวีข้าไม่เลิกรา?”
ลู่เซวียนอี๋มองซูเหวินอย่างถือตัว “ตื่นเสียเถิด ซูเหวิน เราไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน!”
“ฉันเกิดในเมือง หรูหราสะดวกสบาย เจ้าเกิดในหุบเขา ปลูกไร่เลี้ยงสัตว์”
“มื้อหนึ่งของฉันใช้เงินมากกว่ารายได้ทำไร่ทั้งปีของเจ้า ฉันซื้อกระเป๋าใบหนึ่งก็เป็นตัวเลขที่เจ้าทั้งชีวิตก็ไม่มีวันมีได้ บัดนี้เจ้ามาเอ่ยปากด้วยสัญญาเปล่าๆ จะให้ฉันแต่งงานกับเจ้า? ให้สี่คำนี้แก่เจ้า ฝั่! น! ก! ลา! ง! วั! น!”
“ข้าไม่ได้อ้างสัญญาเปล่าๆ ยังมีสิ่งนี้…” สูดหายใจลึก ซูเหวินนำหนังสือหมั้นที่ซูอู๋ฮุ่ยให้เขามาออกมา
บนหนังสือหมั้น เขียนอักษรสิบตัว
ซูเหวินกับลู่เซวียนอี๋ ร่วมพันธะสัญญาเป็นสามีภรรยาคู่กัน!
“นี่… หนังสือหมั้น? ท่านย่า ทำไมหนังสือหมั้นของข้าถึงอยู่ในมือเขา?”
ลู่เซวียนอี๋ถามหญิงชราในชุดจีนอย่างตื่นตระหนก
“เซวียนอี๋ ครั้งนั้นอาจารย์ของซูเหวินเคยมีบุญคุณกับปู่เจ้า เมื่อปู่เจ้าสิ้นใจ ก็มอบหนังสือหมั้นของเจ้าไปยังหุบเขาเสินหนง”
หญิงชราอธิบายช้าๆ
“ปู่เที่ยวจับคู่ผิดๆ ถูกๆ ได้อย่างไรกัน?”
ลู่เซวียนอี๋โกรธจนกระทืบเท้า พอใจเย็นลง นางก็แย่งหนังสือหมั้นโยนลงถังขยะ “ซูเหวิน ต่อให้เจ้ามีหนังสือหมั้นข้าอยู่จะทำไม? สมัยนี้ยุคไหนแล้ว? ใครจะยังแต่งตามคำสั่งผู้ใหญ่? ทำตามสัญญาหมั้นหมายกัน?”
“บอกเจ้าไว้เลย ข้า ลู่เซวียนอี๋ ไม่มีทางแต่งกับเจ้า!”
“ข้าเกิดมาเป็นหงส์แห่งเมือง ส่วนเจ้าเป็นเพียงไก่ป่าบนเขา!”
“ไก่ป่าจะคู่ควรกับหงส์ได้อย่างไร?”
“ลู่เซวียนอี๋ ท่านเกินไปแล้วนะ” ทันใดนั้น ในเรือนพักตระกูลลู่ มีสตรีผมสั้นบนรถเข็นผู้หนึ่งเก็บหนังสือหมั้นจากถังขยะขึ้นมา นางกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “มนุษย์เกิดมาเท่าเทียม ท่านเอาอะไรมาดูถูกซูเหวิน? เพียงเพราะเขาเติบโตในหุบเขา? แต่อย่าลืมว่า อาหารที่เรากิน ผลไม้ต่างๆ ล้วนเป็นชาวไร่ชาวสวนในหุบเขาที่ตรากตรำทำงานมา! หากไม่มีพวกเขา ท่านก็อดตายไปแล้ว!”
พูดจบ สตรีผมสั้นบนรถเข็นก็ยื่นหนังสือหมั้นที่ยับย่นเล็กน้อยคืนให้ซูเหวิน “คำพูดของลูกพี่ลูกน้องข้า เจ้าไม่ต้องใส่ใจ เจ้ากล้าออกมาจากหุบเขาใหญ่ได้ ก็นับว่าไม่ธรรมดามากแล้ว”
มองดูสตรีผู้มีใบหน้างามดุจจานเงิน นัยน์ตาหวานเยิ้ม รูปร่างหน้าตายิ่งกว่าลู่เซวียนอี๋ ซูเหวินถึงกับตะลึง
สตรีนางนี้สวมเสื้อแพรบางสีขาวมีลายดอกไม้ นางนั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางสง่ามีสง่าราศี เงียบขรึมสงบงาม ราวกับไร้กลิ่นอายโลกีย์แม้แต่น้อย งดงามเกินบรรยาย
ในช่วงหลายปีในหุบเขาเสินหนง ซูเหวินยังไม่เคยพบเห็นสาวงามล่มเมืองผู้เลิศเลอเช่นนี้มาก่อน
“โอ้ ลู่หว่านเฟิง! คนพิการไร้ค่าอย่างเจ้าบังอาจมาสั่งสอนข้าได้อย่างไร?”
“เจ้าลืมไปแล้วรึ ว่าที่เจ้ามีชีวิตถึงวันนี้ ล้วนเป็นเพราะข้า? ถ้าไม่เห็นแก่หน้าข้า หมอต่งจะมารักษาเจ้าคนพิการได้อย่างไร?”
“ต่อหน้าข้า!”
“เจ้าจงทำตัวต่ำต้อยเสียให้ดี! ไม่งั้น! ข้าจะให้หมอต่งหยุดยาเจ้าเดี๋ยวนี้! ให้เจ้า…”
กำลังพูดไป ทันใดนั้น ลู่เซวียนอี๋ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ นางยิ้มเจ้าเล่ห์ “ลู่หว่านเฟิง ในเมื่อเจ้ามองว่าซูเหวินไม่ธรรมดา งั้น เจ้าแต่งกับเขาแทนข้าสิ”
“ยังไงเจ้าก็เป็นคนพิการ ชีวิตนี้ได้แต่ใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นอยู่แล้ว แต่งกับไอ้หนุ่มบ้านนอกมาจากหุบเขา ก็ไม่เหมาะดีหรือ?”
“เพราะในนครจินหลิงคงไม่มีชายใดยอมแต่งกับคนที่เป็นภาระอย่างเจ้าหรอก”
คำพูดของลู่เซวียนอี๋นี้ตอนแรกตั้งใจจะประชดลู่หว่านเฟิง แต่ผลปรากฏว่าลู่หว่านเฟิงกลับจริงจัง “ตกลง ข้าจะแต่งเอง!”
“คนตระกูลลู่ ต้องรู้จักสำนึกบุญคุณ!”
“ครั้งก่อนปู่ติดหนี้บุญคุณอาจารย์ของซูเหวิน เจ้าไม่ยินดีตอบแทนบุญคุณด้วยการแต่งงาน งั้นข้าจะตอบแทนเอง!”
ระหว่างพูด ลู่หว่านเฟิงชำเลืองมองอย่างน่าตกตะลึง นางมองซูเหวินด้วยความจริงใจ “ซูเหวิน เจ้ายินดีแต่งกับข้าหรือไม่?”
……