บทที่สิบสี่
“ซื่อจื่ออยากได้ห่วงเก้าชั้นหรือ?” หลี่จือเหวยถามเสียงเบา
“เจ้ามีหรือ?” สวี่ชิงชื่อเบิกตากว้าง มองหลี่จือเหวย
สวี่ชิงชื่อคิดในใจว่า หากตนมีบ้าง ห่วงเก้าชั้นของเหวยเหอรุ่ยก็จะไม่น่าสนใจอีกต่อไป
“มี ซื่อจื่ออยากได้สักกี่ชุด?” หลี่จือเหวยรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง ที่จริงห่วงเก้าชั้นนี้เป็นของเล่นตั้งแต่นางยังเด็ก ต่อมาบิดายังตั้งใจให้คนทำขึ้นมาอีกหลายชุด
หลี่จือเหวยคิดว่า บางทีบิดาอาจนำของเหล่านั้นไปมอบให้เด็กบ้านใด ซื่อจื่อจึงได้เห็นเข้า
“ข้าขอได้หลายชุดหรือ?” สวี่ชิงชื่อถามอย่างตื่นเต้น
“สามถึงห้าชุดก็ยังได้” หลี่จือเหวยตอบอย่างไม่แน่ใจนัก
“จริงหรือ?” สวี่ชิงชื่อตื่นเต้นยิ่งนัก เหวยเหอรุ่ยมีแค่ชุดเดียวก็เอามาอวดเสียยกใหญ่ หากเขามีสามถึงห้าชุด มิใช่ว่าทุกคนจะต้องอิจฉาเขาหรอกหรือ?
“พระมารดา ท่านคือพระมารดาที่ข้ารักที่สุด” สวี่ชิงชื่อตื่นเต้นจนเดินเข้าไปกอดหลี่จือเหวย เอ่ยคำหวานประจบเอาใจ
“โอ๊ย เจ้าลิงซน ยังรู้จักออดอ้อนด้วยหรือ!” พระอัยยิกาเห็นภาพอบอุ่นตรงหน้าแล้วอดน้ำตาคลอไม่ได้
แม่นมหลอกำลังจะเอ่ยปลอบพระอัยยิกาสักสองสามคำ พลันเห็นไห่กงกงซึ่งอยู่ข้างกายฮ่องเต้รีบร้อนเดินเข้ามา
“กระหม่อมถวายคำนับพระอัยยิกา ขอพระองค์ทรงพระเกษมสำราญ” ไห่กงกงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม พลางมองพระอัยยิกา
“ไห่กงกง ฮ่องเต้มีพระราชกิจอันใดหรือ?” พระอัยยิกาเห็นไห่กงกงก็รีบถาม
“พระอัยยิกา ฮ่องเต้มีรับสั่งให้อ๋องอานกับชายาอ๋องอานเข้าวังพ่ะย่ะค่ะ” ไห่กงกงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม