บทที่สิบสอง
“เจ้าว่าอย่างไร พระบิดาของข้าไปหาพี่สาวคนงามผู้นั้นจริงหรือ” สวี่ชิงชื่อถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“ทูลซื่อจื่อ อ๋องอานประทับค้างคืนที่หอซงโม่พ่ะย่ะค่ะ” โม่อวี่ บ่าวรับใช้ของสวี่ชิงชื่อ รีบวิ่งเข้ามารายงาน
“จริงหรือ พระบิดาไม่ได้ออกไปกลางดึกเพื่อไปนอนที่ห้องหนังสือใช่หรือไม่” สวี่ชิงชื่อถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล
ที่จริงเขาก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เพียงแต่แอบไปถามแม่นมหลอมาโดยเฉพาะ แม่นมบอกว่าขอเพียงพระบิดาค้างคืนที่หอซงโม่ อีกไม่นานเขาก็จะมีน้องชายหรือน้องสาว
ถึงอย่างนั้น เรื่องน้องชายน้องสาวอะไรพวกนี้ ที่จริงเขาก็ไม่ได้จำเป็นต้องมี
แต่เขาก็ไม่อยากส่งมารดาเลี้ยงที่ตนเพิ่งแย่งกลับมาได้อย่างยากลำบากคืนไปให้ผู้อื่นเช่นนี้
เช่นนั้นจะไม่เป็นการตบหน้าเขาเกินไปหรือ
รุ่งเช้าวันถัดมา
สวี่เฮ้อหมิงกำลังจะลุกขึ้น จึงเพิ่งพบว่ามีคนอยู่ในอ้อมแขน
ครู่หนึ่งสวี่เฮ้อหมิงจึงนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานตนแต่งหลี่จือเหวยเข้ามาเพราะอุทกภัยทางใต้ ทว่าเมื่อคืนทั้งสองเกือบจะได้เข้าหอกันแล้ว ต่อมาเขากลัวว่าภายหลังจะเสียใจ จึงยั้งมือไว้ได้ทัน
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สวี่เฮ้อหมิงก็ถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
เขามองหญิงสาวในอ้อมแขน
สวี่เฮ้อหมิงพึมพำในใจ เหตุใดตนจึงยังกอดนางนอนอยู่เช่นนี้
หรือว่าเขาจะอดกลั้นมานานเกินไปจริง ๆ
จนถึงตอนนี้ สวี่เฮ้อหมิงก็ยังไม่รู้ว่าจะอธิบายกับหลี่จือเหวยอย่างไร เรื่องที่ตนเคยพูดว่าจะให้นางมีเวลาปรับตัว
หลี่จือเหวยรู้สึกเพียงว่าตนไม่ได้หลับสบายเช่นนี้มานานแล้ว
ชาติก่อนตอนอยู่ตระกูลหลิน นางไม่เคยหลับสบายแม้แต่คืนเดียว
“วันนี้ข้าจะเอาสินเดิมของเจ้าออกไปแลกเป็นเงินสักส่วนหนึ่ง”