บทที่ 9
“ท่านอ๋อง?” หลี่จือเหวยมองสวี่เฮ้อหมิงด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ในใจนึกว่า มิใช่ว่าทางใต้เกิดอุทกภัย ราชสำนักขาดแคลนเงินทองหรอกหรือ?
หรือว่าข่าวที่ได้มาจะผิดพลาด?
มิฉะนั้น สินเดิมมากมายถึงเพียงนี้ของนาง ยังแลกพระกรุณาจากฮ่องเต้สองข้อไม่ได้อีกหรือ?
นางก็ไม่ได้เรียกร้องเรื่องที่จัดการยากอะไรเสียหน่อย?
“เสด็จพ่อ ฮ่องเต้ไม่ทรงเห็นชอบหรือพ่ะย่ะค่ะ?” สวี่ชิงชื่อถามอย่างไม่เข้าใจ ในใจนึกว่า หรือฮ่องเต้จะไม่ทรงอยากให้เสด็จพ่อแต่งมารดาเลี้ยงให้เขา?
แม้แต่พระอัยยิกาก็มองบุตรชายด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ
“อืม” สวี่เฮ้อหมิงรู้สึกว่าพูดออกมายาก เขาคิดว่าหน้าแก่ ๆ ของตนยังบางอยู่ มิฉะนั้นคงไม่ถึงกับเอ่ยปากไม่ออก
“เสด็จพ่อ ทรงอืมทำไมพ่ะย่ะค่ะ? รีบตรัสมาสิ ตกลงเป็นอย่างไรกันแน่?” สวี่ชิงชื่อถามอย่างร้อนใจ
อย่างไรเสีย วันนี้โหวหรูอานยังมาตะโกนโวยวายอยู่หน้าจวนอ๋อง เขาไม่อยากพ่ายแพ้ให้บ้านโหวหรูอาน
คิดถึงตรงนี้ สวี่ชิงชื่อก็พินิจหลี่จือเหวย ในใจนึกว่า หากถึงที่สุดแล้วไม่ได้จริง ๆ เขาก็แต่งกับหลี่จือเหวยเองเสียเลย ฮึ!
ต่อให้เขาแต่งเอง ก็ไม่มีทางปล่อยให้หลินจี้ถงได้เปรียบแน่
“เอาละ เสด็จพ่อ ในเมื่อท่านไม่ยินดีแต่งกับนาง เช่นนั้นให้ข้าแต่งกับนางแทนก็ได้กระมัง อย่างไรเสียคนก็เป็นข้าที่พากลับมา” เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะรับหลี่จือเหวยเป็นภรรยา สวี่ชิงชื่อก็เอ่ยออกมาตรง ๆ
หลี่จือเหวยตกใจเป็นอย่างมาก นางอยากหนีออกจากขุมนรกจริง แต่ไม่ได้คิดจะลากเด็กคนหนึ่งลงหลุมไปด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยฐานะซื่อจื่อแห่งอ๋องอาน ต่อไปเขาจะหาสตรีเช่นใดไม่ได้ เหตุใดต้องเป็นนาง หญิงบุตรสาวพ่อค้าที่กำลังจะถูกถอนหมั้นด้วย?