บทที่ 80
สวี่เฮ้อหมิงขมวดคิ้ว ลอบคิดว่า นางสนมคนใดกัน ถึงได้ไม่รู้จักสำรวมเช่นนี้
สวี่เฮ้อหมิงหันไปมองจูจิ้งเฉินอย่างไม่พอใจเป็นอันดับแรก ท่าทางราวกับจะถามว่า ยังไม่รีบจัดการสตรีของเจ้าอีกหรือ?
ทว่าเหวยจิ้งอานที่ได้ยินเสียงสตรีกลับชะโงกหน้าออกมา มองไปทางหลินจื่ออี้พร้อมเอ่ยเตือน!
น่าเสียดาย หลินจื่ออี้ไม่แม้แต่จะมองเขา
สวี่เฮ้อหมิงหันไปมองทางสตรีที่พูด ตั้งใจจะใช้ไอเย็นเยียบจากกายขับไล่สตรีไม่รู้ความผู้นั้น
แต่เมื่อเห็นหลินจื่ออี้ที่ตื่นเต้นเต็มใบหน้า กับหลี่จือเหวยที่กำลังอึดอัดอย่างยิ่ง เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ทว่าสวี่เฮ้อหมิงก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุได้อย่างรวดเร็ว
จูจิ้งเฉินผู้นี้ ไม่เพียงพาสตรีของตนมาดูเขาแสดงละครอยู่ที่นี่
ถึงกับเชิญหลี่จือเหวยมาด้วย!
ชิงฮวากับชิงเยว่กลับไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับเขา!
ชิงฮวากับชิงเยว่: ท่านอ๋อง พวกเราถูกใส่ร้ายจริง ๆ ท่านยุ่งอยู่ทุกวัน พวกเราแทบไม่เห็นแม้แต่เงา หากอยากจะบอกท่านก็ไม่มีโอกาสนี่นา อีกอย่าง พวกเราต้องคอยปกป้องหลี่จือเหวยไม่ให้ห่างกายอยู่แล้ว
ในวังหลวงก็ช่วยไม่ได้ เพราะทุกคนไม่อาจพาสาวใช้เข้ามาได้
อีกทั้งฮ่องเต้ยังทรงตั้งพระทัยไม่ให้เรื่องวันนี้แพร่งพรายออกไป
สวี่เฮ้อหมิงนึกเสียใจอยู่ในใจ หากรู้แต่แรก เขาคงไม่สวมเสื้อผ้าที่เปิดเผยเช่นนี้
“พี่หญิงหลิน!” หลี่จือเหวยอึดอัดอย่างยิ่งในยามนี้
สายตาที่ทุกคนมองมาทำให้นางไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างยิ่ง
แต่ละคนล้วนมองราวกับอยากจะกลืนนางลงไปทั้งตัว