ทั้งสองคนออกมายังนอกบ้าน
ลานบ้านข้าง ๆ ที่ว่างเปล่ามีคนเดินเข้าออกกันขวักไขว่ ขนเฟอร์นิเจอร์มาไม่น้อย ผู้หญิงตัดผมสั้นระดับใบหูคนหนึ่งยืนอยู่ในลานบ้าน พอเห็นหนิงซีกับหลี่ซิ่วอิง ก็เดินยิ้มแย้มตรงเข้ามาหาทันที
"สวัสดีจ้ะ พวกเธอก็อยู่เขตบ้านพักครอบครัวเหมือนกันใช่ไหม"
นางแนะนำตัวอย่างเปิดเผย
"ฉันชื่อเฉียวอ้ายเจิน ผัวฉันคือคังเว่ยหมิน"
หนิงซีรู้จักคังเว่ยหมิน เขาเป็นผู้รับผิดชอบหลักของโครงการลับที่สถาบันวิจัยเพิ่งเปิดตัวใหม่
ก่อนหน้านี้ในเขตบ้านพักครอบครัวมีคนเล่าลือว่าคังเว่ยหมินแต่งงานกับสาวรุ่นน้องที่เด็กกว่าเขาสิบกว่าปี ยังมีคนบอกว่าสาวน้อยคนนั้นนิสัยเย่อหยิ่ง แต่วันนี้ได้พบตัวจริงกลับดีกว่าที่คิด ไม่ได้จองหองอย่างที่จินตนาการไว้
บ้านของนางกับบ้านของเฉียวอ้ายเจินอยู่ติดกัน หากย้ายเข้ามาแล้วเจอเพื่อนบ้านที่เข้ากันยากก็คงน่าหนักใจ
หลี่ซิ่วอิงเองก็กำลังพิจารณาเฉียวอ้ายเจินอยู่เช่นกัน
รูปไข่หน้า ดวงตาอัลมอนด์ ผิวขาวผุดผ่อง ยิ้มสดใส ดูแล้วเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย
นางหัวเราะร่าทันที
"ดีจ้ะอ้ายเจิน ฉันชื่อหลี่ซิ่วอิง ส่วนนี่หนิงซี พวกเราอยู่บ้านติดกับบ้านเธอนี่เอง มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ พวกเราอยู่เขตบ้านพักครอบครัวเดียวกัน พอช่วยได้ก็จะช่วยแน่นอน"
เฉียวอ้ายเจินฟังแล้ว ดวงตายิ้มจนโค้งเป็นเส้น
"พี่สิ่วอิงช่างเป็นคนดีจริง ฉันยังไม่มีอะไรต้องให้ช่วยหรอก ถ้าวันหน้ามีเรื่องอะไร ไม่เกรงใจพวกเธอแน่ วันนี้บ้านยังรกอยู่ ไว้เก็บกวาดเสร็จแล้วจะเชิญพวกเธอมาเที่ยวบ้านนะ"