“ฉันก็บาดเจ็บนี่นา ไม่มีใครสนใจฉันเลย!”
หนิงซีเหลือบมองสวี่เจียวเจียว
“เธอเก่งไม่ใช่เหรอ เป็นธุระแทนคนค้ามนุษย์ได้ขนาดนั้น ยังต้องให้คนอื่นมาดูแลอีก?”
คนที่หลงตัวเองแบบนี้ ต้องปล่อยให้เจ็บบ้าง
สวี่เจียวเจียวอึกอัก พลันไม่ได้โต้แย้งอะไร
ในใจเธอก็รู้ดีว่า หากไม่มีเจียงเฉิงเป่ย์ช่วยไว้ ตัวเองต้องพังยับแน่
แต่คนที่ช่วยคือเจียงเฉิงเป่ย์ ไม่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้สักนิด นางจะมาเห่าใส่ตนทำไม
จะขอบคุณก็ต้องขอบคุณคุณทหาร
แต่ทหารคนที่ชื่อเจียงเฉิงเป่ย์ไม่แม้แต่จะชายตามองตนสักแวบ
เกินไปแล้ว ตัวเองสู้ตรงไหนไม่ได้
นางไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเป็นอะไร ตรงหน้าอกเหมือนมีกลุ่มสำลีอุดอยู่ อึดอัดและไม่ยอมแพ้ กระทั่งโทษว่าหนิงซีฮุบความชอบคนเดียว
ทั้งที่ตนก็เห็นคนค้ามนุษย์พร้อมกับนางแท้ๆ
ตอนนี้ดีแล้ว หัวหน้ารถไฟกับตำรวจรถไฟก็เอาแต่ชมนางว่าฉลาดและกล้าหาญ
ก็แค่ขี่หน้าเข้าสู้ จริงๆ ก็แค่แจกันประดับ ไม่เห็นต้องให้ผู้ชายลงมือจัดการคนค้ามนุษย์เลย
อีกอย่าง เธอรู้สึกว่าชื่อเจียงเฉิงเป่ย์คุ้นมาก
เหมือนลูกพี่ลูกน้องเคยพูดให้ฟังว่า ที่หน่วยของพี่เขยมีนายทหารที่เพิ่งย้ายมา ดูแลงานรักษาความปลอดภัย นามสกุลเจียง เป็นถึงนายกอง อายุยังน้อยแต่ฝีมือดี หน้าตาก็โดดเด่น
ครั้งนี้ที่ตนไปเยี่ยมลูกพี่ลูกน้อง ก็แอบคิดจะสานสัมพันธ์กับนายทหารนามสกุลเจียงนั้นด้วย
นายทหารตระกูลเจียงนั่น จะใช่เจียงเฉิงเป่ย์ไหมนะ?
หนิงซีไม่รู้ถึงความวกวนในใจของสวี่เจียวเจียว