หนิงซีเขินอาย แก้มแดงเรื่อ สบตากับเจียงเฉิงเป่ย์ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง จู่ ๆ ก็เข้าใจว่าเขาอยากฟังอะไร และอดขำไม่ได้
คนตัวโตแท้ ๆ ยังทำเหมือนเด็กอยากให้ชม
เธอแสร้งไม่รู้ กระพริบตากลมใสแป๋ว
“อะไรเหรอ?”
เจียงเฉิงเป่ย์หัวเราะเบา ๆ ไม่พูดอะไรต่อ คว้าถุงเท้าสีขาวสะอาดมาสวมให้เธออย่างเรียบร้อย
วินาทีถัดมา ฝ่ามือใหญ่ถูกมือน้อยนุ่มนิ่มสอดเข้ามา หนิงซียักคิ้วอย่างมีเลศนัยให้เขา
“อย่าเพิ่งรีบ กลับไปจะให้รางวัลดี ๆ”
ส่วนรางวัลคืออะไร ทั้งคู่รู้ใจกันดี
จริง ๆ แล้วเจียงเฉิงเป่ย์แค่อยากฟังเธอชมตัวเองบ้าง คิดไม่ถึงว่าจะถูกแซวกลับ เล่นเอาหัวใจเต้นระรัวจนอยากงอกจากปีกบินกลับบ้าน จะได้รีบรับ “รางวัล”
เฉาซินโหรวเห็นทั้งสองคลอเคลียกันเหมือนไม่มีใครอื่นด้วยตาตัวเอง เกลียดจนตาแดงก่ำ
อีจิ้งจอกยั่วยวน!
ไร้ยางอาย!
ทำไมหมูป่าไม่ขวิดหนิงซีให้ไส้ทะลักตายไป!
หนิงซีพลิกข้อเท้าเดินไม่ได้ ย่อมต้องให้เจียงเฉิงเป่ย์แบกลงเขา
หนิงซีกับเจียงเฉิงเป่ย์เต็มใจ แต่เฉาซินโหรวไม่ยอม ขมวดคิ้วแน่น
“หนิงซี ถ้าเธอพอไหวก็พยายามเดินเองเถอะ พี่เฉิงเป่ย์เพิ่งสู้กับหมูป่ามา ต้องพักผ่อนมาก ๆ”
ตัวเองนี่แหละที่หวังดีต่อเจียงเฉิงเป่ย์จริง ๆ
ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวเอง ต่อให้ขาหักก็ไม่มีทางยอมให้เจียงเฉิงเป่ย์ลำบาก
น่าเกลียดนักที่เจียงเฉิงเป่ย์ตาบอด ถูกอีจิ้งจอกยั่วยวนลุ่มหลง
หนิงซีเหลือบมองเฉาซินโหรวที่หน้าเหี่ยวแห้ง แนบแก้มนิ่มกับแผ่นหลังเจียงเฉิงเป่ย์ ยิ้มอย่างได้ใจ