คำพูดนี้ดังขึ้น สายตานับไม่ถ้วนก็จับจ้องมาเป็นตาเดียว
เฉาซินโหรวกลืนน้ำลายอย่างประหม่า เมื่อนึกถึงคำที่ตนกำลังจะพูด แววตาก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววตื่นเต้น
แม้หนิงซีและเจียงเฉิงเป่ย์จะคำนับฟ้าดินแล้ว แต่หากยังไม่เข้าหอ ไม่มีสัมพันธ์สามีภรรยา ก็ยังไม่นับเป็นสามีภรรยาที่แท้จริง
หากหนิงซีถูกตำรวจจับไป ตนเองก็ยังมีโอกาส
คิดได้ดังนั้น นางก็เบียดฝูงชนออกไปทันที เดินไปตรงหน้าตำรวจผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม แล้วพูดย้ำเสียงดัง
“สหาย ข้าขอแจ้งความ”
ตำรวจหัวหน้ากลุ่มก็คือ ผู้อำนวยการอู๋ แห่งสำนักงานตำรวจ
ด้วยหน้าที่การงาน เขาจึงถามทันที “สหายท่านนี้ ท่านจะแจ้งความเรื่องอะไร?”
เฉาซินโหรวกดความตื่นเต้นในใจไว้ โพล่งชี้ไปที่หนิงซี ดวงตาคู่หนึ่งสว่างวาบน่าหวาดกลัว
“ข้าขอแจ้งความนาง!”
“หนิงซีเป็นคุณหนูใหญ่นายทุน ครอบครัวหนิงสืบทอดการเปิดโรงงานมาหลายชั่วอายุคน ขูดรีดชนชั้นแรงงาน บิดามารดาและพี่ชายพี่สะใภ้ของนางถูกส่งไปปฏิรูปแล้ว แต่นางกลับคิดหลบหนี ยิ่งกว่านั้น บนตัวนางยังซ่อนเครื่องประดับมีค่าไว้ เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่านางมีความคิดเสื่อมทราม ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย!”
เครื่องประดับมีค่าก็คือจี้หยกนั่นเอง
สิ่งที่ตนเองไม่ได้ หนิงซีก็อย่าหวังจะได้ครอบครอง!
ได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการตำรวจก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ สีหน้าเคร่งขรึมลง
เฉาซินโหรวเห็นดังนั้น ในใจก็เบ่งบานดั่งดอกไม้ มองไปทางหนิงซีด้วยแววตาที่แฝงความสะใจและยั่วยุ
คนบางคนใกล้จะถึงคราวเคราะห์แล้ว!
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป คนตระกูลเจียงต่างตะลึงงัน
ไม่คาดคิดว่าเฉาซินโหรวจะพูดจาไร้ยางอายเช่นนี้ออกมา
นี่มิใช่แค่จิตใจที่ชั่วร้ายอีกต่อไป แต่เป็นการหมายเอาชีวิตผู้อื่น