“ซีซี เธอ...”
ลูกกระเดือกของเขากระตุกอย่างรุนแรง เสียงแหบพร่าจนผิดปกติ
หนิงซีก็ชอบมองท่าทางเก็บกั้นข่มใจของเขาแบบนี้ที่สุด แสร้งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วจงใจถาม “ทำไมล่ะ กัดจนเจ็บหรือไง”
“เปล่า”
เจียงเฉิงเป่ย์ตอบเสียงเครียด
เขาค่อยๆ โก่งตัวขึ้นเล็กน้อยอย่างเนียนๆ ปิดบังความผิดปกติของร่างกาย ขณะเดียวกันในใจพลันรู้สึกรำคาญตัวเอง เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนไร้ราคะ ไม่เคยนึกว่าพอได้สัมผัสหนิงซีแล้วจะ...
หนิงซีเองก็สังเกตเห็นความตึงเครียดของชายตรงหน้า เหลือบมองลงไปด้านล่างโดยไม่ได้ตั้งใจ
สิ่งที่แม้แต่เนื้อผ้ายังไม่อาจปกปิดได้นั้นทำให้แก้มเธอร้อนวูบขึ้นทันที
“คุณ...คุณเป็นอะไรแบบนี้ไปได้...”
เจียงเฉิงเป่ย์เขินอายจนใบหูร้อนผ่าว เสียงแหบแห้ง “ไม่ใช่ ฉันก็ไม่อยาก มันควบคุมไม่ได้...”
คำอธิบายที่สับสนอลหม่านนั้นตอบแทนด้วยเสียงดุออดอ้อนที่ท้ายเสียงยกสูง
“คนลามก!”
*
ตัวอำเภอ
เจียงเยี่ยนเยี่ยนวิ่งมาถึงโรงงานเครื่องจักรกลด้วยดวงตาบวมแดงทั้งสองข้าง
หลังจากวิ่งออกจากบ้านมา เธอก็นั่งรถเข้ามาในเมืองทันที ความน้อยใจอัดแน่นในใจไม่มีที่ระบาย อยากเจอเฉียวอันเร็วๆ แล้วพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดเขาร้องไห้สักยก
บ้านนั้น ตัวเองทนอยู่ต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
แต่งงาน ต้องแต่งงานเร็วๆ พอแต่งกับเฉียวอัน มีเขาหนุนหลัง จะดูสิว่าใครกล้ารังแกตัวเองอีก
ภาพใบหน้าหล่อเหลาสุภาพเรียบร้อยของเฉียวอันลอยขึ้นในหัว เจียงเยี่ยนเยี่ยนเก็บอารมณ์หดหู่แล้วเดินไปที่ป้อมยาม “สวัสดีค่ะ ฉันมาตามหาเฉียวอัน”