อ่อนเยาว์ งดงาม อ่อนโยน ตัวเล็กน่ารัก มีเสน่ห์...
สรุปแล้ว ดีกว่าเมียขี้ตายของเขาเป็นร้อยเท่า
ฟางจื้อกังจ้องมองเฉาซินโหรวอย่างตื่นเต้น ไม่ปิดบังคำชมของตัวเองเลย
“สหายเฉา คุณเป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดที่ผมเคยพบมา ผมพอใจในตัวคุณมาก แล้วคุณล่ะ มีความประทับใจกับผมอย่างไรบ้าง”
ระหว่างทางที่มา หลี่ซิ่วอิงได้บอกไว้แล้ว
ผู้ชายต้องรุกเข้าใส่ เมื่อถึงคราวต้องลงมือก็ต้องลงมือ
ดังนั้นเขาจึงมั่นใจในตัวเองมาก งานดี ความสามารถแข็งแกร่ง เงินเดือนสูง ร่างกายกำยำ จะเอาหญิงสาวบ้านนอกคนหนึ่งไม่ได้เชียวหรือ รุกอีกนิด ภรรยาก็จะหล่นมาใส่ตักแล้วไม่ใช่หรือ!
วินาทีถัดมา ฟางจื้อกังผู้มั่นเต็มเปี่ยมก็ถูกต่อย
เฉาซินโหรวมองเขาด้วยแววตาเย็นชาอย่างยิ่ง แม้กระทั่งแฝงรังเกียจจาง ๆ คำพูดยิ่งทิ่มแทงใจราวมีดกรีด
“สหายฟาง ฉันมีคนที่ชอบแล้ว”
“คุณกับฉันไม่เหมาะสมกัน ฉันก็ประทับใจคุณในแง่ไม่ดี”
เธอไม่ใช่เด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดที่ไม่รู้ประสาอีกต่อไปแล้ว สหายฟางคนนี้มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพอใจและชอบพอ หากไม่พูดตัดให้เด็ดขาดเพื่อให้เขาตัดใจ เกรงว่าเขาจะยังมายุ่งกับเธออีก
แต่หารู้ไม่ว่า ฟางจื้อกังที่หยิ่งทะนงมานาน สิ่งที่ใส่ใจที่สุดคือหน้าตา
ครั้นถูกสาวบ้านนอกแก่เกินวัยอย่างเฉาซินโหรวปฏิเสธเดี๋ยวนี้ จิตใจที่ไม่มีทางยอมแพ้นั้นพลันผุดขึ้นมา
เขาก็ไม่โกรธ ยังมีรอยยิ้มอยู่ที่ริมฝีปาก
“คุณหนู อย่าเพิ่งพูดอะไรให้มันแน่นัก คุณไปถามเอาที่เขตบ้านพักครอบครัวให้ดีก็ได้ ว่าใครบ้างไม่ชมว่าผมเป็นคนใจกว้างรักเมีย ขอแค่เราแต่งงาน ผมจะจัดการเรื่องทะเบียนบ้านและงานให้คุณได้ทันที ถึงเวลานั้นคุณก็กระโจนออกจากวงการเกษตร ได้กินข้าวสาร ได้เป็นคนเหนือคน จะไม่ดีกว่าการที่คุณแต่งกับหนุ่มบ้านนอกที่หาเช้ากินค่ำหรอกหรือ”