ซูซวงซวงมองหนิงซีด้วยความตะลึง ชื่นชมความคิดของนางยิ่งนัก
"หนิงซี ความคิดนี้มีแต่เธอนี่แหละที่คิดได้"
พอเอ่ยปาก หนิงซีก็ตะลึงไปชั่วขณะ
นางยังพอตั้งสติได้ เพราะเคยทดลองความมหัศจรรย์ของน้ำน้ำพุวิญญาณกับตัวเองมาก่อน แต่เมื่อได้เห็นซูซวงซวงเปลี่ยนจากเด็กใบ้เป็นคนปกติด้วยตาตนเอง ความตกตะลึงนี้ก็ยากจะเก็บงำไว้ได้
"ซวงซวง ที่แท้เสียงเธอไพเราะถึงเพียงนี้"
ทั้งที่ยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ แต่ก็ได้ยินแว่วความใสกังวาน ราวกับเสียงนกขมิ้นขับขาน หากหายเป็นปกติสมบูรณ์ เพียงแค่เสียงก็อาจทำให้คนหลงใหลได้มากมาย
ซูซวงซวงเม้มปากยิ้มอย่างเขินอาย
นางสูญเสียเสียงไปตอนอายุสิบขวบเพราะไข้สูง ก่อนหน้านั้นในหมู่บ้านเคยมีชื่อเสียงเลื่องลือว่านกน้อยร้อยเสียง
"เป็นเพราะน้ำไท่ซุ่ยของเธอล้วน ๆ หนิงซี ขอบใจเธอจริง ๆ"
บุญคุณใหญ่หลวงเพียงนี้ จะกล่าวขอบคุณคำเดียวก็หาเพียงพอไม่ ซูซวงซวงสาบานกับตัวเองในใจเงียบ ๆ ว่า ต่อจากนี้จะถือหนิงซีเสมือนพี่น้องร่วมอุทร เพื่อนางแล้ว ตนยอมทำทุกสิ่ง
ลุยไฟลุยน้ำก็ไม่ปริปากบ่น
หนิงซียังต้องไปสมัครที่โรงเรียนประถม จึงชวนซูซวงซวงไปด้วยกัน
"เราไปด้วยกันเถอะ เสียงเธอดีขนาดนี้ เป็นครูสอนดนตรีได้พอดีเลย"
ซูซวงซวงไม่ได้คาดหวัง
ตนเป็นเพียงสาวบ้านนอกมาจากชนบท แม้แต่ความฝันจะเป็นครูก็ไม่กล้าฝัน
แต่ออกไปเปิดหูเปิดตาก็ดี
ทั้งสองเดินเคียงกันออกไป พบผู้คนตลอดทาง เมื่อทุกคนรู้ว่าซูซวงซวงพูดได้จริงแล้ว ต่างก็พากันประหลาดใจยิ่งนัก