เฉาซินโหรวหยุดมือที่กำลังกินข้าว รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอจ้องตาฟางจื้อกัง เม้มริมฝีปาก
“แต่เรากำลังจะแต่งงานกันแล้ว เรื่องสินสอดก็ควรตกลงกันให้ชัดเจน พ่อแม่เลี้ยงฉันมาถึงยี่สิบห้าปี อย่างน้อยฉันก็ต้องให้คำตอบกับพวกเขาได้ คุณเคยบอกว่าถ้าเราแต่งงานกัน สินสอดแปดร้อยพร้อมสามหมุนหนึ่งดังกับเงินซื้อเสื้อผ้าอีกร้อยหยวน”
“ผมเคยพูดไว้อย่างนั้น”
ฟางจื้อกังไม่ได้กลับคำ แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเดิม
เขาหัวเราะเบาๆ
“ผมนึกว่าคุณเป็นสาวบริสุทธิ์ คุณใช่หรือเปล่า”
คำพูดเรียบๆ ของอีกฝ่าย แต่เฉาซินโหรวกลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งหน้า เรื่องที่ตัวเธอสูญเสียความบริสุทธิ์ให้เจียงเฉิงหนานนั้น จะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด
ไม่อย่างนั้นก็เหมือนกับวางกับระเบิดให้ชีวิตในอนาคต
เพราะยังไงผู้ชายก็มีความยึดติดบางอย่าง ในใจของฟางจื้อกัง ภาพลักษณ์ของเธอต้องบริสุทธิ์ผุดผ่อง ถึงเขาจะทะนุถนอมและรักใคร่เธอหลังแต่งงาน
เธอกัดลิ้นแรงๆ ดวงตาก็แดงขึ้นทันที
“คุณว่าฉันใช่ไหม”
“ฟางจื้อกัง คุณสงสัยฉันได้ยังไง ฉันจะใช่หรือเปล่าคุณไม่รู้รึไง”
พูดพลางก็สะอื้นไห้ด้วยความน้อยใจ
“คุณมันอกตัญญู ฉันเป็นสาวบริสุทธิ์มาให้คุณ แต่คุณกลับเหยียบย่ำฉันแบบนี้ ถ้าคุณเสียใจที่ขอแต่งงาน เราก็เลิกกันไปเลย ไม่ต้องมาสงสัยกันแบบนี้ คุณก็แค่ได้ตัวฉันไปแล้วไม่อยากทำตามสัญญา เป็นคนกลับกลอก”
“ฉันยังไม่ได้รังเกียจคุณที่เป็นพ่อหม้ายเลย”
เฉาซินโหรวมีวิธีจัดการผู้ชายในแบบของตัวเอง
เธอคิดว่าฟางจื้อกังก็จะเหมือนเจียงเฉิงหนาน พอเธอทำน้ำตาคลอ ต่อว่าเจือออดอ้อนสักหน่อย เขาก็จะยอมตาม แต่ฟางจื้อกังอายุมากกว่าเจียงเฉิงหนาน พอได้ฟัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปทันที