เฉาซินโหรวตกใจ รีบชักมือกลับอย่างลนลาน
นึกว่าคราวนี้ตัวเองดูคนผิดไป ชายวัยกลางคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่สินบนได้ นางจึงรีบอธิบายด้วยเสียงสั่นเครือ
“ท่านอย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่... ก็แค่...”
นางเลียริมฝีปากแห้งผากพลางชำเลืองมองอีกฝ่าย
เมื่อเห็นว่าผู้ชายน้ำเสียงเคร่งขรึม แต่สีหน้ากลับไม่มีแววโกรธเคือง ใจจึงสงบลงบ้าง กล้าก็มากขึ้นอีกสองสามส่วน ลองเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด งัดปลายรองเท้าถูขากางเกงเขาเบาๆ
ท่วงท่าอ่อนโยนแฝงความประจบประแจง
“ฉันอยากได้งานนี้มาก หวังว่าท่านจะช่วยฉันได้นะคะ”
ชายวัยกลางคนกรอกตาไปมา แสงในแววตาวาบรับด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าเฉาซินโหรวจะกล้าเล่นใหญ่ถึงเพียงนี้
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงลดเสียงลงต่ำเอ่ยว่า “งั้นก็ต้องดูว่าเธอยอมแลกแค่ไหน”
“ขอแค่ได้เป็นครู อาจารย์จะให้ฉันทำอะไร ฉันก็ยอมทั้งนั้น”
*
สอบเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันไป
สามวันต่อมาประกาศผล ถึงตอนนั้นก็จะรู้ผล
หนิงซีกับซูซวงซวงกลับไปยังเขตบ้านพักครอบครัวแต่เช้าตรู่
ส่วนสวี่เจียวเจียวเดินวนไปมาอย่างร้อนใจอยู่หน้าประตูโรงเรียน นางรอเฉาซินโหรว แม้นางจะรังเกียจความมักมากในกามของเฉาซินโหรวเพียงใด แต่ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร
ตอนนี้นางกับเฉาซินโหรวอยู่ฝ่ายเดียวกัน
เฉาซินโหรวก็คงเหมือนตน ไม่อยากเห็นหนิงซีได้เป็นครู
แต่นางรอมากว่าสิบนาทีแล้ว ไหงเฉาซินโหรวยังไม่ออกมาจนถึงตอนนี้
รออีกพักหนึ่ง สวี่เจียวเจียวตัดสินใจกลับไปดูที่ห้องเรียน เผื่อเฉาซินโหรวเกิดเรื่อง เป็นลมหรือสิ้นลมหายใจ ตนจะได้ช่วยปั๊มหัวใจทัน พอสาวเท้าก้าวออก ก็เห็นเฉาซินโหรวเดินยืดยาดมาแต่ไกล
นางรีบออกไปหา