ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงขอชีวิตของเฉินลี่ฮวาก็ลอดออกมาจากในห้อง พร้อมกับเสียงตวาดของหวงต้าซาน "อยู่นิ่งๆ ไม่ได้หรือไง! อยากผู้ชายขนาดนั้นเลยหรือ! ชาติหน้าของข้าคงต้องอายจนฝังดิน!"
แล้วก็ได้ยินเสียงทึบๆ ดังขึ้นหลายครั้ง ตามด้วยเสียงร้องไห้ของเฉินลี่ฮวา
ชะตากรรมนี้ช่างสมกับคำที่ว่า คนชั่วย่อมมีคนชั่วมาลงโทษจริงๆ!
หวงชิงหลานทำปากจุ๊บๆ พร้อมกับนึกถึงตอนที่สวีหงเหมยด่าเฉินลี่ฮวาเมื่อครู่นี้ แล้วหันไปพูดกับหูชุนเซียงว่า "แม่ พ่อแท้ๆ ของฉันเป็นลูกแท้ๆ ของหวงต้าซานจริงๆ หรือคะ?"
หูชุนเซียงใช้ฝ่ามือตีปากเธอเบาๆ "อย่าพูดจาไร้สาระ!"
พูดจบก็ลากหวงชิงหลานเข้าไปในครัว
แม่ลูกทั้งสองเดินเข้าครัวไปแล้ว ก็ยังได้ยินเสียงหวงต้าซานตีเฉินลี่ฮวาดังอยู่ไกลๆ
หวงชิงหลานมองเนื้อในตะกร้าที่ซื้อมา แล้วนึกถึงเหตุการณ์วันนี้
รีบใช้มีดตัดเนื้อออกมาครึ่งหนึ่ง ให้หูชุนเซียงนำไปส่งให้สวีหงเหมย
หูชุนเซียงถือเนื้อเดินออกจากประตูบ้านไปที่บ้านสวีหงเหมย
สวีหงเหมยเปิดประตูออกมา ใบหน้ายังมีคราบน้ำตา เห็นท่าจะเพิ่งร้องไห้เสร็จ บรรยากาศตอนนั้นช่างเคอะเขินเหลือเกิน
หูชุนเซียงรู้สึกผิดจนทนไม่ไหว พูดขึ้นว่า "หงเหมย เรื่องวันนี้ ขอโทษด้วยจริงๆ นะ"
สวีหงเหมยปาดน้ำตา "เธอจะขอโทษอะไรเล่า เรื่องมันไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย เข้ามาข้างในก่อน"
พอเข้าไปในบ้าน หูชุนเซียงก็รีบส่งตะกร้าให้ "ตอนแรกตั้งใจจะชวนพวกเธอไปกินข้าวเที่ยงด้วย พอมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกเราก็เกรงใจเหมือนกัน เอาเนื้อนี่ไปกินเถอะ ถือว่าพวกเราขอโทษเธอ"