“จะให้หรือไม่ให้?”
มิน่าเจ้าของร่างเดิมถึงชอบอาละวาด ชอบลงไม้ลงมืออยู่เรื่อย พอได้ตบคนแล้วมันสะใจจริง ๆ!
ตอนลงมือ นางก็เพิ่งสังเกตว่าแม้เจ้าของร่างเดิมจะผอมบาง แต่กลับมีแรงฮึดมหาศาล
มิน่าหลายปีมานี้คนเดียวทำงานแทนทั้งครอบครัวก็ไม่เคยเสียเปรียบ ที่แท้ก็เป็นวัวป่าตัวโตแรงเยอะนี่เอง!
ใบหน้าทั้งสองคนบวมช้ำจนแม่คงจำไม่ได้แล้ว สิ่งที่ทำให้นางดูแคลนที่สุดคือพวกผู้ชายหลายคนที่ยืนอยู่นอกบ้าน เห็นเมียในบ้านโดนตบ แต่ไม่มีใครเข้ามาห้ามสักคน
“แม่เลี้ยงใจร้าย เบิกตาหมาของเจ้าดูให้ชัดว่าหาคนแบบไหนมาให้ลูกสาว แล้วดูเจ้าลูกหมาที่คลอดออกมาสิ พวกมันเห็นพวกเจ้าโดนตบแล้วยังยืนนิ่งไม่ขยับสักคน!”
เสิ่นเหล่าซื่อทนไม่ไหวในที่สุด “เสิ่นเยวียน หุบปาก ห้ามยุแยงข้ากับแม่เจ้า! เมียจ๋า อย่าไปฟังนางพูดเหลวไหล นังเด็กนี่ทนเห็นเรามีความสุขไม่ได้!”
“ใช่แล้ว ท่านพูดอะไรก็ถูกทั้งนั้น ข้าทนเห็นพวกท่านมีความสุขไม่ได้ แต่ประเด็นคือพวกท่านก็ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ทำไมถึงมีจุดอ่อนให้จับได้ทุกเรื่องกันนะ!”
เสิ่นเหล่าซื่อทรุดฮวบ!
ตู้ซื่อแง้มตาซ้ายขึ้นเป็นช่องเล็ก ๆ ส่วนตาขวาลืมไม่ขึ้นแล้ว นังเด็กชั่วเมื่อครู่จงใจต่อยเข้าที่ตา นางรู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะตาบอดเต็มที!
ไม่สิ นางตาบอดจริง ๆ ต่างหาก อุตส่าห์เลือกแล้วเลือกอีก กลับได้ผู้ชายเห็นแก่ตัวมาเป็นสามี!
เสิ่นเหล่าซื่อ!
หึ ๆ!
ช่างไม่สมกับชื่อเอาเสียเลย!
“พ่อ ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วย!”
“พ่อเจ้าเป็นไอ้ขี้ขลาด หวังให้เขาช่วย สู้คุกเข่าขอร้องข้ายังจะดีกว่า!”
นางเชยคางเสิ่นเหยาขึ้น “จุ๊ ๆ น่าสงสารจริง ๆ ใบหน้าสวย ๆ กลายเป็นหน้าหมูไปแล้ว สภาพแบบนี้ต่อไปจะเกาะคนรวยได้ยังไงล่ะ? ข้าเสียดายแทนเจ้าจริง ๆ!”
ใบหน้าบวมปูดของเสิ่นเหยาบิดเบี้ยวหนักขึ้นจนแทบผิดรูป
“เสิ่นเยวียน!!!”
“น้องสาวอยู่นี่ พี่สาวลองบอกมาสิว่าจะให้สินเดิมน้องสาวเท่าไร...แต่อย่าพูดมั่วนะ ข้ากลัวเผลอต่อยฟันเจ้าร่วง!”
เสิ่นเหยา: …
หลังจากต่อรองกันอยู่พักใหญ่ ตระกูลเสิ่นก็ยอมให้สินเดิม 250 เหรียญ ตัวเลขนี้ช่างหยามกันอย่างยิ่ง
ส่วนสินสอดจากตระกูลเฉิน พวกเขาบอกว่าเอาไปใช้หมดแล้ว หากไม่ใช้หมดก็คงถอนหมั้นไปนานแล้ว
เสิ่นเยวียนสงสัยเหลือเกินว่าตระกูลเฉินให้อะไรแก่ตระกูลเสิ่นกันแน่ ถึงทำให้ตู้ซื่อยอมเสียสละลูกสาวได้
เสิ่นเยวียนรู้สึกเบื่อหน่ายสุด ๆ ครอบครัวนี้จนจริง ๆ!
จนแล้วยังดูถูกตระกูลเฉินอีก หน้าหนาเสียจริง!
“พ่อ ท่านนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ทำงานมาหลายสิบปี เก็บเงินได้แค่นี้เอง ถ้าพ่อแม่ที่อยู่ใต้ดินรู้ว่าท่านไม่ได้เรื่องขนาดนี้ คงโมโหจนลุกขึ้นมาตอนกลางดึกแล้วลากท่านลงไปเกิดใหม่!”
นางรู้ว่าตระกูลเสิ่นยังมีเงินมากกว่านี้ สองผัวเมียนิสัยชั่วนี่เก็บเงินเก่งจะตาย แต่ไม่มีทางยกให้นางแน่นอน
เงินอยู่ในห้องของพวกเขา เพราะตู้ซื่อออกจากห้องก็ล็อกประตู แม้แต่ไปถ่ายทุกข์หลังบ้านก็ยังล็อกประตู ระวังนางราวกับกลัวโจร
นั่นก็เท่ากับบอกนางด้วยว่า ของดีทั้งหมดอยู่ในห้องของพวกเขานั่นแหละ!
ใบหน้าซื่อ ๆ ของเสิ่นเหล่าซื่อดำยิ่งกว่าก้นหม้อ
ลูกอกตัญญู!
รีบไสหัวไปทำให้ตระกูลเฉินปวดหัวเสียที!
เขายิ่งหวังว่าคนตระกูลเฉินจะควบคุมเสิ่นเยวียนได้ เขาไม่อยากเห็นนางอาละวาดไปทั่วอีกแล้ว น่ารำคาญจะตาย
ตกลงกันเสร็จ เสิ่นเยวียนก็กลับห้องแล้วปิดประตู
ลงกลอนประตู ก่อนทิ้งตัวลงบนเตียงดินเก่า ๆ
เมื่อครู่นางแค่ฝืนทนมาตลอด เจ้าของร่างเดิมยังถูกตีจนตายได้ คิดดูแล้วบาดเจ็บหนักแค่ไหน
โดยเฉพาะศีรษะ พอนอนลงก็ยังเวียนหัว เสียเลือดไปตั้งมากมาย แถมกระแทกหลายครั้ง ไม่รู้ว่าจะสมองกระทบกระเทือนหรือเปล่า
แม่เลี้ยงใจร้ายโหดเหี้ยมจริง ๆ นางไม่กลัวหรือว่าถ้าตีจนตายแล้วจะไม่มีใครมาแต่งแทน!
เสิ่นเยวียนก้มมองมือตัวเองที่ผอมแห้ง อายุสิบหกปี แต่รูปร่างอย่างมากก็เหมือนเด็กอายุสิบสาม
ถ้าเจ้าของร่างเดิมไม่รู้จักแย่งชิง บางทีคงมีรูปร่างเหมือนเด็กสิบขวบเท่านั้น
ตระกูลเสิ่นใช่ไหม?
ชาวประมงใช่ไหม?
ชาติที่แล้วนางเรียนต่อระดับปริญญาโทด้านเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ หลังเรียนจบก็ทำงานในบริษัทประมงขนาดใหญ่ห้าปี จากเจ้าหน้าที่เทคนิคระดับล่างไต่ขึ้นมาเป็นผู้จัดการโครงการ ดูแลโครงการฟาร์มทะเลมากกว่าสิบแห่ง
ส่งนางไปแต่งงานกับคนริมทะเลหรือ?
นั่นไม่ใช่การเนรเทศ แต่เป็นการส่งนางไปถนัดเลยต่างหาก!
นางหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ทั้งตัวเจ็บไปหมด หัวก็ปวดเหลือเกิน ดูท่าจะต้องหาหมอมารักษาแล้ว!
จู่ ๆ นางก็ลืมตาขึ้น เมื่อครู่เห็นอะไรนะ?
ภาพหลอนหรือ?
หรือว่า...
เสิ่นเยวียนหลับตาอีกครั้ง คราวนี้นางเห็นพื้นที่สีขาวโพลนแห่งหนึ่ง...
หรือว่า...
ชาติที่แล้วนางอ่านนิยายมานับไม่ถ้วน ในที่สุดของขวัญสำหรับคนทะลุมิติก็มาถึงแล้วหรือ?
มิติเก็บของ?
นางคว้าผ้าห่มเก่า ๆ ข้างตัวมา แล้วนึกในใจว่า “เก็บ!”
ในพื้นที่สีขาวโพลนมีผ้าห่มฝ้ายเก่า ๆ เพิ่มขึ้นมาผืนหนึ่ง
“ออกมา”
ผ้าห่มกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง
เสิ่นเยวียนยิ้มกว้างจนหัวเราะออกมา “หึ ๆ...หึ ๆ...”
นางเป็นหลานรักของสวรรค์!
ขอบคุณท่านยายสวรรค์!
คนที่แอบแนบหูฟังอยู่ตรงประตูย่องหนีไปเงียบ ๆ แน่ใจแล้ว นังสารเลวข้างในเสียสติไปแล้ว!
เสิ่นเหล่าซื่อประคองภรรยากับลูกสาว ตอนนี้พวกเขาวิ่งออกไปตามหมอแล้ว
ผู้หญิงสองคนนี้เป็นคนสำคัญที่สุดของเขา จะให้ใครเป็นอะไรไปไม่ได้ทั้งนั้น
เขายังต้องพึ่งลูกสาวให้ได้เสวยสุข หาครอบครัวดี ๆ ให้แต่งงานด้วย!
กำหนดแต่งงานอีกสองวันข้างหน้า เรียกได้ว่าเร่งด่วนสุด ๆ นั่นก็หมายความว่าเสิ่นเยวียนจะอยู่บ้านตระกูลเสิ่นได้อีกแค่สองคืน
เสิ่นเยวียนที่หลับตาเตรียมพักผ่อนสบถพึมพำ ไม่ให้เวลาพักรักษาตัวสักนิด ไอ้เสิ่นเหล่าซื่อเวรเอ๊ย!
สองสามีภรรยาเสิ่นเหล่าซื่อค่อยโล่งใจ หมอบอกว่าใบหน้าลูกสาวแค่บาดเจ็บภายนอก พักฟื้นสักหน่อยก็หาย
ส่วนตู้ซื่อ ซี่โครงหัก ต้องพักฟื้นหลายเดือน
“สวรรค์คุ้มครอง ดีที่ลูกสาวไม่เป็นไร!”
สองสามีภรรยาสูงวัยถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
“ตาแก่ แล้วนังเด็กชั่วนั่นจะเอายังไง?”
“อย่าไปยุ่งกับนางแล้ว รีบส่งไปให้พ้น ๆ เป็นตัวซวยชัด ๆ ต่อไปให้ตระกูลเฉินรับมือเอาเอง”
ตู้ซื่อไม่ยินยอมอย่างยิ่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“ถูกนางเอาเปรียบไปแล้ว!”
กลางดึก เสียงกรนดังมาจากทุกห้อง โดยเฉพาะห้องของเสิ่นเหล่าซื่อที่ดังที่สุด
หลับกันสนิทดีจริง ๆ!
มิติของนางกว้างใหญ่ ต่อให้เก็บบ้านตระกูลเสิ่นไปทั้งหลังก็ยังไม่มีปัญหา
นางเริ่มจากเก็บของทั้งในและนอกลานจนเกลี้ยง จากนั้นก็ไปยังห้องใต้ดินของตระกูลเสิ่น สุดท้ายและยากที่สุดคือห้องของแต่ละคน
ในห้องของลูกชายคนโตเสิ่นเหล่าซื่อกับห้องของเสิ่นเยวียนต้องมีของดีอยู่แน่ ส่วนของดีที่สุดคงอยู่ในห้องของสองตาแก่ตัวแสบ
จะทำอย่างไรดีนะ?
คนสมัยนี้อยู่บ้านดิน หน้าต่างก็มีแค่ช่องเล็ก ๆ ตัวนางเล็ก จะปีนหน้าต่างเข้าไปก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่ถ้าพลาดก็อาจปลุกคนข้างในให้ตื่น...
วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือวางยา นางจำได้ว่ามีหัวปั้นเซี่ยดินกับดอกหง่าวหยางที่เจ้าของร่างเดิมเก็บมาจากบนเขา ตั้งใจจะเอาไว้เบื่อหนู แต่ก็เสียดายเลยยังไม่ได้ใช้
เพราะหนูก็เป็นเนื้อ จับด้วยมือเปล่าก็ยังพอเอามากินให้อิ่มได้
เบื่อหนูสิ้นเปลืองจะตาย เบื่อคนดีกว่าเยอะ
ใต้แสงจันทร์ เสิ่นเยวียนหาท่อนไม้ไผ่สั้น ๆ มาอันหนึ่ง แล้วเป่าผงยาเข้าไปในห้องนอนของเสิ่นเหล่าซื่อกับตู้ซื่อ จากนั้นก็ไปห้องของลูก ๆ คนโปรดหลายคนของเสิ่นเหล่าซื่อ...
นางรออย่างใจเย็นเกือบครึ่งชั่วยาม แล้วแนบหูฟังที่ใต้หน้าต่าง เสียงกรนดังสนั่นฟ้ายิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก
เรียบร้อย
นางย่อตัวปีนหน้าต่างเข้าไป ไม่สนแล้วว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ เห็นอะไรเก็บหมด ของที่ไม่มีประโยชน์เอาไปให้ขอทานก็ยังถือว่าได้ทำบุญ จะเก็บไว้ให้สองผัวเมียสารเลวนั่นทำไม!
ตู้เตียง โต๊ะเก้าอี้ ถ้วยชา กาน้ำชา เสื้อผ้า ผ้าห่ม แม้แต่รองเท้าข้างหัวเตียง ทุกอย่างถูกเก็บจนหมด ในห้องเหลือเพียงเตียงดินเก่า ๆ ที่มีสองคนนอนอยู่
แม้ที่นี่จะอยู่ริมทะเล แต่ฤดูหนาวก็ยังมีลมหนาวพัดแรงและหิมะตกหนัก
เสิ่นเยวียนคาดว่า ที่นี่อาจอยู่แถวเวยไห่ในยุคหลัง หรือไม่ก็แถบโชซอน อากาศหนาวสุด ๆ
ชาวประมงที่พึ่งพาทะเลเลี้ยงชีพ ช่วงฤดูหนาวคงลำบากจริง ๆ