คืนก่อนเดินทางไปโรงพยาบาลอำเภอ จ้าวชิวเยว่ลุกขึ้นมาทำแป้งอบห้าสิบชิ้นจนดึกดื่น อาหารที่โรงพยาบาลแพง เธอเลยทำแป้งอบไว้เยอะหน่อย ไปถึงโรงพยาบาลจะได้กินแป้งอบกับดื่มน้ำร้อน ประหยัดเงินได้
วันถัดจากวันที่จ้าวชิวเยว่ไปถึงโรงพยาบาลอำเภอ เฉียวหยวนเฉาก็ถูกจัดให้เข้ารับการผ่าตัด
นอกห้องผ่าตัด จ้าวชิวเยว่อยู่เพียงลำพัง ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ได้แต่จ้องประตูห้องผ่าตัดเขม็ง ไม่กะพริบตา
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดประตูก็เปิดออก หมอเดินออกมา จ้าวชิวเยว่อยากลุกขึ้น อยากเดินเข้าไปหา แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อจนลุกไม่ขึ้น
เธออ้าปาก อยากถามอาการของเฉียวหยวนเฉา ทว่าอ้าปากกว้างแล้วก็ยังเปล่งเสียงออกมาไม่ได้สักคำ
หมอเป็นฝ่ายเดินมาหาเธอ แล้วพูดขึ้นว่า
“ยังดีอยู่ ตัดออกไปหนึ่งในสาม”
ลมหายใจที่จ้าวชิวเยว่ฝืนประคองไว้พลันขาดผึง ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้น
ชีวิตของเฉียวหยวนเฉา—รักษาไว้ได้แล้ว
ตลอดครึ่งเดือนกว่า จ้าวชิวเยว่คอยดูแลเฉียวหยวนเฉาตอนกลางวัน พอง่วงก็ฟุบหลับข้างเตียงคนไข้ครู่หนึ่ง
หลังเฉียวหยวนเฉากินข้าวได้ เธอก็ซื้ออาหารให้เขา ส่วนตัวเองกินแป้งอบ วันละสองชิ้น แล้วดื่มน้ำร้อนตามนิดหน่อย
ด้วยการดูแลอย่างพิถีพิถันของจ้าวชิวเยว่ เฉียวหยวนเฉาจึงฟื้นตัวได้เร็วมาก
เขาพักรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่ครึ่งเดือน หมอก็บอกว่ากลับบ้านได้แล้ว
จ้าวชิวเยว่กลัวเฉียวหยวนเฉาจะเมารถ จึงกลับบ้านไปเอารถลากพื้นเรียบมาล่วงหน้าหนึ่งวัน
พอรู้ว่าพ่อจะออกจากโรงพยาบาล อิ่นตี้ก็ยืนกรานลางานหนึ่งวัน สองแม่ลูกช่วยกันลากเฉียวหยวนเฉาจากโรงพยาบาลอำเภอไปถึงหมู่บ้านเฉียวเกอต้า เดินทีละก้าวอยู่สี่ชั่วโมง ในที่สุดก็กลับถึงหมู่บ้าน