ทุกผู้คนประจักษ์นางเสียกิริยา ล้วนตะลึงงันอ้าปากค้าง
ในวัง สตรีผู้สวมอาภรณ์แดงหรือ? ไฉนคล้าย…อดีตฮองเฮา?
ทั้งโถงรู้ดี อดีตฮองเฮาสิ้นแต่เยาว์วัย ยามทรงพระชนม์เลื่องลือด้วยโปรดฉลองพระองค์แดง
ด้วยอดีตฮ่องเต้เคยตรัสชมว่า “แดงฉานเจิดจรัส เลอโฉมเหนือนารี” ถึงกับทรงแต่งโคลงหนึ่งบทไว้
โฉมงามแดงเจิดจรัสกว่าดอกไม้ยามวสันต์
ยาตรเยื้องดังเมฆเซียงยามต้องม่านมรกต
มิใช่สีสามัญในโลกหล้า
ทว่าเทพธิดาลงสู่แดนดิน
แต่นั้นมาอดีตฮองเฮายิ่งโปรดฉลองพระองค์แดง แทบทุกรูปทุกชุด สนมในวังเพื่อแสดงความเคารพ มิกล้าสวมใส่สีเดียวกับฮองเฮา ต่างเลือกอาภรณ์สีอื่น รวมถึงไทเฮาองค์ปัจจุบันด้วย
กระนั้น อดีตฮองเฮาสวรรคตไปแล้ว จักเสด็จมาได้เยี่ยงไร? ต่อให้มาได้ เหตุใดจึงตามติดไทเฮา?
สายตาทุกคู่ล้วนอดมองเบื้องหลังไทเฮามิได้ ผู้ใดกันอยู่ตรงนั้น?
เฉิงหรูอันกอดถวนถวนแนบอกแน่น ในใจมีเพียงความคิดเดียว ไม่ว่าอย่างไร นางก็ต้องปกป้องนาง!
ไทเฮากำมือยึดพนักแน่น เล็บแทบจิกเข้าเนื้อไม้
นางข่มอารมณ์พลุ่งพล่านในใจสุดแรง หน้าซีดสลับเขียว อยากเอื้อนวจีเรียกขวัญ กลับมิอาจปริปากได้แม้ครึ่งประโยค
องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้ว ฉายแววกังวลทอดมอง “เสด็จแม่ ทรงพระประชวรหรือไม่? ให้เรียกหมอหลวงดีไหมเพคะ?”
เฉิงกงกงไม่รู้เข้ามาแต่เมื่อใด “รับเสด็จรับสั่ง ให้เชิญเจียโย่วจวิ้นจู่ไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักจื่อเฉิน”