จางอู่กังก้าวขึ้นไปคารวะ “กระหม่อมคารวะอ๋อง!” หาไม่ใช่วันนี้เซียวหยวนเหิงมาตรวจตราพอดี ไม้ทัณฑ์ห้าสิบทีนี้ตนคงถูกเฆี่ยนแน่ อย่างน้อยต้องนอนพักรักษาตัวเดือนกว่าจึงจะหายดี
เซียวหยวนเหิงพยักหน้า ถวนถวนเอ่ยปากหวานใส “ท่านอาจางสวัสดีเจ้าคะ! ข้าคือถวนถวน! ท่านอาเก่งกาจยิ่งนัก! วันหน้าท่านอาต้องปกป้องท่านพ่อให้ดีนะเจ้าคะ!”
คำพูดเดียวทำเอาผู้คนแน่นิ่งไปสิ้น เด็กน้อยคนนี้ ช่างเจรจาเสียจริง!
เซียวหยวนเหิงยิ้มกว้างมุมปากเกือบถึงใบหู ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิ “นี่บุตรสาวข้า!”
จางอู่กังนิ่งไปครู่หนึ่ง รีบคารวะ “คำว่าท่านอานั้นกระหม่อมมิอาจรับ”
เซียวหยวนเหิงโบกมือ “นางเป็นรุ่นเด็ก มิเป็นไร”
เซียวหยวนเหิงกวาดตามองโดยรอบ สายตาหยุดลงที่ทหารเก่าผู้หนึ่ง “หลี่เหล่าซาน!”
ทหารเก่าผู้นั้นยืดกายตรงทันที “ขอรับ!”
“เจ้าตามข้าออกรบแดนเหนือ ถูกเกาทัณฑ์ที่ขาขวา บัดนี้ยามฝนพรำยังปวดร้าวอยู่หรือไม่”
หลี่เหล่าซานน้ำตาคลอ “ไม่เจ็บแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ขอบพระทัยอ๋องที่ทรงห่วงใย!”
“ดี! ยามว่าง จงจำไว้ว่าใช้ผ้าชุบน้ำร้อนประคบบ่อยๆ”
“ขอรับ!”
ถวนถวนมองหลี่เหล่าซานแวบหนึ่ง ผู้นี้ต้องเป็นผู้ที่ท่านพ่อไว้วางใจยิ่งนัก จึงร้องเรียกเสียงอ่อนหวานว่า “ท่านอาหลี่สวัสดีเจ้าคะ!”
หลี่เหล่าซานตะลึงงัน
เซียวหยวนเหิงจูบบุตรสาวฟอดหนึ่ง “ดีมาก!” แล้วส่งสายตาให้กำลังใจแก่หลี่เหล่าซาน