ฮุ่ยเฟยเห็นทั้งสองแม่ลูก "น้องหญิง ข้าไม่วางใจเจ้า จึงจงใจมาคอยอยู่ที่นี่ ฮองเฮาเล่าเป็นอย่างไรบ้าง"
หรงเฟยทรุดตัวลงนั่งพลางสะบัดเสียงฮึดฮัด ไม่ปริปากพูดจา
ดูท่าการเดินทางไปครานี้ นางคงไม่ได้ประโยชน์อันใดมา
ฮุ่ยเฟยเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "น้องหญิงอย่าได้เดือดดาลไปเลย หากขุ่นเคืองจนกายป่วยไข้จะทำเช่นไร"
"หนทางภายภาคหน้ายังอีกยาวไกล ฝ่าบาทก็มิแน่ว่าจะโปรดปรานฮองเฮาไปชั่วนิรันดร์ น้องหญิงไยต้องเก็บมาใส่ใจ"
"มิทราบว่าจวิ้นจู่น้อยน้อยผู้นั้น..."
เซียวหลินที่อยู่ข้างกายเอ่ยเสริม "ถวนถวนสบายดีขอรับ! แม้นางจะกินปลาของข้าไป แต่นางก็ให้ข้าได้ลูบเสวี่ยถวนเอ๋อร์ ข้าไม่ถือโทษนางแล้วขอรับ!"
"กิน? กิน! ของบรรณาการพวกนั้นถูกจวิ้นจู่น้อยกินไปแล้วหรือ?" ฮุ่ยเฟยตกตะลึงจนเบิกตากว้าง
เซียวหลินพยักหน้า "ถูกต้องขอรับ! เสด็จพ่อและเสด็จแม่ก็ร่วมเสวยด้วยกันหมดเลยขอรับ!"
"ถวนถวนว่า รสชาติดีทีเดียว!"
ฮุ่ยเฟยถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ คาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเช่นนี้
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นยืน ตบหลังมือของหรงเฟยที่เอาแต่นิ่งเงียบเบา ๆ "ฝ่าบาททรงโปรดปรานจวิ้นจู่น้อยถึงเพียงนี้ พวกเราที่มีองค์ชายที่ถูกต้องตามทำเนียบ ช่างรู้สึกละอายแก่ใจยิ่งนัก"
เห็นหรงเฟยยังไม่มีทีท่าจะพูดจา ฮุ่ยเฟยก็ค่อนข้างกระอักกระอ่วน "น้องหญิงคงเหนื่อยแล้ว เช่นนั้นข้าก็ขอลาก่อน พักผ่อนเสียให้เต็มที่เถิด" กล่าวจบก็หมุนกายจากไป
หรงเฟยมองแผ่นหลังของนาง ทบทวนถ้อยคำที่นางกล่าวไว้ในอุทยานหลวงเมื่อครู่ก่อนอย่างพินิจพิเคราะห์
ดีนะเจ้า ฮุ่ยเฟย ใช้ข้าเป็นหอกให้อีกแล้ว! เจ้ายืนดูเรื่องสนุกอยู่ด้านข้าง!
ผัวะ! นางขว้างผ้าเช็ดหน้าปักลายในมือลงพื้นอย่างแรง
ภายในตำหนักหงอี๋ ถวนถวนรู้สึกเบื่อหน่ายยิ่ง "ฮองเฮา เสวี่ยถวนเอ๋อร์ก็เป็นของบรรณาการด้วยหรือเพคะ"
มู่หรงจิ่นครุ่นคิด "ใช่แล้ว ทว่า ข้าไปอุ้มมันมาจากสวนแมวสุนัขในวังน่ะ"
ตาของถวนถวนเป็นประกายวาบขึ้นทันใด "สวนแมวสุนัข? ในวังหรือเพคะ"