ถวนถวนลูบคลำไปมามากเท่าใดก็ยิ่งรู้สึกสนุก ในที่สุดก็นอนพิงอย่างสบายอารมณ์บนตัวนางพญาเสือ ราวกับอิงหมอนอิงใบใหญ่
ทันใดนั้นจมูกเล็ก ๆ ของนางก็ขยับ เงยหน้าขึ้นน้อย ๆ แล้วมองนางพญาเสือด้วยความสงสัย "ตัวของเจ้าหอมมากเลยนะ! แล้วกลิ่นเหม็นโฉ่มาจากที่ใดกันเล่า?"
นางพญาเสือเงยหัวขึ้นมองไปทางมู่หรงอวี้เหยา
ถวนถวนก็เบี่ยงศีรษะเล็ก ๆ มองตามสายตาของมันไป "เจ้าปัสสาวะรดกางเกงแล้วหรือ?"
มู่หรงอวี้เหยาจึงได้สติ ความอัปยศและโกรธแค้นมหาศาลท่วมท้นนางในชั่วพริบตา
นางกรีดร้องลั่น ไม่อาจใส่ใจกิริยามารยาทอีกต่อไป เอามือปิดหน้าร้องไห้โฮแล้วหันหลังวิ่งเตลิดไปทางค่ายพัก
ฮั่วเหวินเซวียนกับโจวจิ่งอันก็ได้สติจากอาการตะลึงงัน รีบคลานล้มลุกคลุกคลานตามไปติด ๆ
ถวนถวนหันหน้ากลับมา "ลายบนตัวของเจ้าช่างงดงามนัก เรียกเจ้าว่าอาฮวาได้หรือไม่?"
นางพญาเสือชะงักไปเล็กน้อย ถวนถวนหัวเราะขึ้น พลางโผเข้ากอดคอมันแน่น "เจ้าชอบชื่อนี้ใช่หรือไม่? อาฮวา?"
นางพญาเสือส่ายหัวโต ๆ ราวกับผู้ใหญ่ที่เห็นเด็กซุกซนแต่จนใจ
ถวนถวนยื่นนิ้วก้อยออกมา ใช้นิ้วแตะเบา ๆ บนหน้าผากของอาฮวา พลางตำหนิด้วยน้ำเสียงเหมือนผู้ใหญ่ "เจ้าดูแลบุตรอย่างไรกัน! ลูกของตนเองยังถูกผู้ใดอุ้มไป!"
"อู..." อาฮวาก้มศีรษะใหญ่ลงด้วยความน้อยใจ เสียงคำรามต่ำในลำคอ
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที จ้องเขม็งไปยังอีกทิศทางหนึ่งของป่าทึบ
ถวนถวนมองตามสายตาของมัน ศีรษะน้อย ๆ เอียงไปมา พลันเข้าใจแจ่มแจ้ง "โอ้! ไอ้ชั่วที่อุ้มลูกของเจ้าไป อยู่ทางนั้นหรือ?"