"เด็กเทวดาผู้นั้นหลังจากเข้าหุบเขาแล้ว เคยอยู่กับเจ้าตามลำพังชั่วครู่หนึ่ง"
"หลังจากนั้น มันกล่าวจะประทานพร เจ้าก็รับคำเต็มปาก มันบอกจะให้หุบเขาหมอเทวดาสวามิภักดิ์ต่อมัน เจ้าก็พร่ำโน้มน้าวให้ข้ายินยอม! ใช่หรือไม่ว่าในตอนนั้น เจ้าก็รู้เรื่องอยู่แล้ว?"
จี้หว่านรุ่นสายตาวูบไหว ล็อกเกตรูปกุญแจในมือนางร้อนราวกับตราประทับเหล็กจนมือสั่นระริก "ท่านสามี ไฉนจึงสงสัยข้า?"
"ข้าจะรู้ได้แต่ที่ใด? ข้าก็เช่นเดียวกับท่าน คิดว่าเป็นพรจากเด็กเทวดาต่างหาก!"
เซวียจิ้นฉวยของทั้งสองสิ่งนั้นเข้ามา "ของชั่วร้ายเช่นนี้ เก็บไว้ให้เจ้าทำไม?" พลิกมือโยนเข้าเตาถ่านในเรือนจนหมด
"ฟู่——!"
ของประดับอันงดงามทั้งสองส่งเสียงร้องต่ำแผ่ว พลันแตกกระจายเสียงดังเพี้ยะ ควันดำข้นดั่งน้ำหมึกสองกลุ่มทะลักออกมาจากด้านใน บิดบิดเบี้ยวดิ้นรนอยู่ในเตาถ่าน ราวกับอยากหลบหนี
ท้ายที่สุดกลับถูกเปลวไฟที่พวยพุ่งขึ้นมาหลายสายกลืนกินหมดสิ้น กลายเป็นความว่างเปล่า
ในยามนี้ กงซุนจื่อซึ่งกำลังอยู่บนหลังม้า พลันยกมือกุมทรวงอก เลือดสดพุ่งกระฉูดออกจากปาก ร่วงจากหลังม้าลงสู่พื้น
"ใต้เท้า!" เจียงซิ่นพลิกกายลงจากหลังม้าอย่างเร่งรีบ พยุงเขาขึ้นมา
กงซุนจื่อหน้าซีดดั่งกระดาษขาว "กลับ กลับไป! ไปหากั๋วซือ!"
จี้หว่านรุ่นคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเซวียจิ้น น้ำตาไหลพราก "ท่านสามี ท่านต้องเชื่อใจข้านะ!"
"ท่านลองคิดดู ข้าเคยปฏิบัติต่อโย่วเอ๋อร์เช่นไร? ในหุบเขาทั้งบนล่าง ล้วนเห็นประจักษ์แก่ตา"
"ข้าปฏิบัติต่อเขาดั่งลูกแท้ๆ ในไส้! จะรู้ได้อย่างไรว่ามีวิธีชั่วร้ายทำร้ายเขาเช่นนี้แล้วยังจะยอมตกลงเล่า!"