เซียวเจ๋อมองตามทิศทางที่นางชี้ เห็นเพียงสตรีชราผู้หนึ่ง นุ่งห่มเก่าขาด ผมดอกเลาหงอกขาว กำลังอยู่ในพงหญ้าริมกำแพง ณ ที่ไม่ไกล ราวกับกำลังค้นหาสิ่งใด
ปากยังพร่ำพึมพำไม่หยุด
คนทั้งสองเข้าไปใกล้จึงได้ยิน “หยางหยาง! เจ้าอยู่ที่ใด อย่าดื้อรั้นเลย รีบออกมาเถิด…”
“ข้าเองก็ไม่ทราบ” เซียวเจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย หญิงชราผู้นี้เป็นใคร
ถวนถวนตะโกนขึ้นเสียงดังว่า “ท่านยาย! ท่านกำลังหาสิ่งของอยู่หรือไม่”
หญิงชราผู้นั้นได้ยินเสียงก็หันกลับมาฉับพลัน เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นลึก สกปรกมอมแมม ทว่ายังพอเห็นเค้าโครงงามสะคราญในวันวาน
เมื่อเห็นเซียวเจ๋อและถวนถวน ดวงตาขุ่นมัวของนางก็เบิกโพลงทันใด ราวกับได้เห็นสิ่งใดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ร้องเสียงแหลมว่า
“หยางหยาง! เร็วเข้า! มีคนคิดฆ่าเจ้า! เร็ว! รีบหลบซ่อน! เจ้าตายไม่ได้! เจ้าคือองค์ชาย! เร็วเข้า——!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดุจเสียงนกแสกกลางรัตติกาล ทำให้ถวนถวนสะดุ้งตกใจ
เซียวเจ๋อใจสั่นสะท้านรุนแรง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “องค์ชาย? ท่านมีองค์ชาย? ท่านคือผู้ใด? เขาอยู่ที่ใด?”
หญิงชราผู้นั้นหุบปากฉับพลัน ราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หันหลังวิ่งหนี แม้จะซวนเซ แต่กลับรวดเร็วผิดวิสัยคนสูงวัย
“เฮ้ย! ของของท่านตก!” ถวนถวนตาคมแต้ม มองเห็นแผ่นทองแดงเก่าอันหนึ่งที่พื้น ไม่สะดุดตา ขอบชำรุดอยู่บ้าง จึงรีบร้องเรียกนาง
ทว่าหญิงชราผู้นั้นเพียงชะงักเท้าเล็กน้อย มิได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ แล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว