เจียงซิ่นรีบคุกเข่าคำนับทันที: "ถวายพระพรซูเฟยเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ!"
นางเดินมาถึงข้างเตียง เห็นสภาพของกงซุนจื่อที่เต็มไปด้วยบาดแผลก็ร้อนใจและเดือดดาลปนกัน: "เจียงซิ่น! เจ้าอยู่ข้างกายองค์ชายตลอดเวลา เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เล่ามาให้ข้าฟังให้กระจ่าง!"
เจียงซิ่นจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในพิธีขอฝนให้นางฟังจนหมด
"เจ้าหมายความว่า คนที่ทำร้ายจื่อเอ๋อร์จนเป็นเช่นนี้ คือเซียนผู้มาเยือนของแคว้นเลี่ยผู้นั้น?"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
ซูเฟยเหลือบมองเขา แล้วหันไปหาอูหลัวที่กำลังทายาให้บุตรชายข้างเตียง: "กั๋วซือ บาดแผลของจื่อเอ๋อร์เป็นเช่นไร? จะหายสนิทหรือไม่?"
อูหลัวไม่ได้หยุดมือ ตอบอย่างเรียบเฉย: "เหนียงเหนียงไม่ต้องกังวล องค์ชายเป็นเทพกลับชาติมาเกิด ย่อมฟื้นคืนดังเดิม"
"เพียงแต่ครั้งนี้บาดเจ็บสาหัสเกินไป เกรงว่าคงต้องใช้เวลาสักหน่อยแล้ว"
"เซียนผู้มาเยือนแคว้นเลี่ยคนนั้น กั๋วซือมีวิธีกำจัดนางหรือไม่?"
มือของอูหลัวชะงัก: "ซูเฟยเหนียงเหนียงคิดจะ?"
ซูเฟยเลิกคิ้วงาม กล่าวอย่างเคียดแค้น: "ข้าจะให้นางทุกข์ทรมานกว่าตายเสียอีก!"
ค่ำคืนนั้น ณ จวนหนิงอ๋อง
ถวนถวนฝันอีกแล้ว
"อ้าว นี่ที่ไหนน่ะ?" นางยืนอยู่ในลานบ้านที่ไม่เคยไปมาก่อน สีหน้างุนงง
เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่?
นางเดินเล่นไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย สัมผัสนั่นนี่ จับนั่นดูนี่ เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อทุกสิ่ง
มีคนรับใช้ยกของเดินผ่านไป ถวนถวนวิ่งเข้าไปหา: "เจ้าเป็นใคร? ที่นี่คือที่ใด?"
คนรับใช้ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เดินต่อไปตามเดิม
ถวนถวนขมวดคิ้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน? พวกเขาดูเหมือนมองไม่เห็น และไม่ได้ยินข้า